The Emerald DawnAlbum

Zoals verwacht komt The Emerald Dawn na The Land, the Sea, the Air (Volume I) uit 2025 al snel met deel 2. En waar op deel 1 The Sea en The Air muzikaal zijn uitgewerkt, gaat hier het verhaal verder over The Land. Met een meer dan twintig minuten durende Song of the Rainforest en een kwartier lange Rivers of Tears belanden we met een lang nummer in Paradise, maar eigenlijk niet heus. Want getuige de teksten blijft de zorgen over het klimaat ook hier bestaan.

De instrumentale monster-epic Song of the Rainforest kent een soort Close To The Edge opzet die op de bekende Emerald Dawn’s wijze wordt uitgevoerd. i. Balance is het treffend getitelde openingsdeel dat start als een ambient stuk dat je in een aangename gemoedstoestand brengt, inclusief regenwoudgeluiden uit een elektronisch doosje. Met een druk getoeter op tenor- en sopraansaxofoon en getetter op koperinstrumenten vliegt Ally Carter In ii. Incursions voor mij even flink uit de bocht. Het is voor mij meer free jazz dan Canterbury al is de inbreng van oboe wel een fraaie toevoeging in zijn blazers arsenaal. iii. Loss refereert vooral aan het stevige ELP toetsenwerk en glijdt met een Arabische toets weer terug naar het ambient werk om in iv. Regret met weer zo’n lekkere gitaarsolo af te sluiten.

Het in twee delen verdeelde Rivers of Tears krijgen we met enkele zanggedeelten vooral veel meeslepende instrumentale muziek met op i. The natural cycle glijdende pianofiguren die de traag stromende rivieren moeten symboliseren. In ii. Disruption klinkt het allemaal wat duister, en dat sluit aan bij de afsluitende zangtekst;

Through the rivers flows the lifeblood of the land,
And we inject poison into its veins.

Het ruim negen minuten durende Paradise is het kortste nummer van dit album en kent fraaie melodielijnen die overeenkomen met eerdere frases uit de andere twee nummers waardoor het als conceptalbum gelaagd is en als een vloeiend geheel stroomt. De boodschap in de tekst is duidelijk;

we’re losing paradise, we’re losing, losing.
With our obsession for the new.

Waar vanuit dit tweeluik deel 1 stevige stukken kende, is op dit deel 2 de muziek veel meer symfonisch geworden en qua sound meer uitgekristalliseerd en dat stemt ons (afgezien van de sombere teksten) heel hoopvol. Het lijkt alsof het deken over de geluidsboxen wat weggehaald zijn. De zessnarige fretloze basgitaar staat ditmaal beter in de mix en de lijnen zijn goed te horen en te volgen. De drummer lijkt in de studio midden in de frontlinie gezet te zijn want zijn drumpartijen staan meer vooraan in de mix, hierdoor zijn de golvende toetsenpartijen mooi als achtergrondinvulling gepositioneerd, en kunnen de gitaar- en blaassolo’s hun geluid magnifiek in de open ruimte zetten. Met dit waarschijnlijk beste album van The Emerald Dawn tot nu toe kom je als symfofanaat de zomer wel weer door.