Prince Of FailureAlbum

Ik wind er geen doekjes om, Daniel Tompkins behoort tot mijn favoriete zangers. De man die onder andere in Tesseract de microfoon in handen heeft, verbaast mij keer op keer. Met enige regelmaat brengt hij een soloalbum uit, zoals het hier besproken album onder het alter ego Prince Of Failure. Prince Of Failure markeert een verschuiving in de creatieve wereld van Tompkins. Hij componeerde het album immers samen met Paul Ortiz van Chimp Spanner, die alle instrumenten voor rekening neemt.

Het album bouwt muzikaal voort op de sfeer van Daniel Tompkins’ eerdere solowerk, al is de gehele teneur op dit schijfje donkerder en vaak harder. Dat komt door de vaak zware gitaarpartijen die samengaan met en worden afgewisseld door synthesizers en de nodige programmering. Het zorgt dat zowel de liefhebbers van progressieve metal en djent-metal, als ook de liefhebbers van moderne elektronica aan hun trekken komen. Neem alleen al het korte instrumentale The Glass Veil waar het album mee begint. Dream Stealer start vol en bombastisch, maar gaat al snel over naar een toegankelijk stuk waarin Tompkins al zijn (aanzienlijke) vocale mogelijkheden gebruikt. Het gaat van gevoelig en warm via harmonieus naar screams en growls zoals we dat kennen van TesseracT. Dat alles op een laag met hard gitaarwerk.

Wonderschoon vind ik de zang op Moonlight, dat naast hypermoderne elektronica barst van harde en rauwe gitaarriffs. Het valt op dat de zang van Tompkins en de typerende muziek van Ortiz goed met elkaar matchen. Groot is het muzikale contrast in Phantom, met enerzijds partijen synthesizer, en anderzijds kneiterhard gitaarwerk. Tompkins gaat goed mee in dit contrast dat gaat van fluisterende zang tot extreme screams en growls.

Vanaf Fragile Crown laat vooral Tompkins een andere kant horen, waarbij screams en growls achterwege blijven, zonder dat het afbreuk doet aan de boeiende mix van synthesizer en harde gitaren. Zowel Saturn’s Shadow als Silent Throne behoren tot de meer toegankelijke nummers die het met de nodige airplay zelfs ver kunnen schoppen. Een van de hoogtepunten is Horizon, met een vocale hoofdrol voor Kristyn Hope, die met haar zang een emotionele dimensie toevoegt. Ronduit opwindend vind ik het stuk met bizarre growls van Tompkins op een aanstekelijke ritmiek en bruut gitaargeweld. Jammer dat de fade-out naar mijn smaak te vroeg komt.

Na het korte instrumentale niemendalletje Palace of Echoes zijn de laatste drie nummers, waaronder het titelnummer Prince of Failure, een herhaling van het voorgaande. Maar ook hier gaat het gezegde op dat wanneer je van spruitjes houdt, je deze iedere dag op je bord kwakt. Ik kan er in ieder geval geen genoeg van krijgen.

Het mag duidelijk zijn dat dit een ander album is dan pakweg Tompkins’ debuut “Castles”. Daarentegen vinden de liefhebbers van TesseracT, Chimp Spanner in het algemeen en Daniel Tompkins in het bijzonder bij “Prince Of Failure” veel van hun gading.