SagaAlbum

“In Transit” uit 1982 van het Canadese Saga is veel meer dan alleen een geweldig livealbum. Opgenomen tijdens optredens in München (Duitsland) en Kopenhagen (Denemarken), is de band creatief en commercieel op het hoogtepunt van haar kunnen. Alleen al in hun thuisland en Duitsland werden er 350.000 stuks van verkocht. Het is tegelijk ook zo’n beetje een onofficiële ‘best of’ van Saga’s eerste jaren, want alle nummers die ze hierop speelden zijn allemaal klassiekers geworden. Van drie studioalbums “Saga” (1978), “Silent Knight”(1980) en “Worlds Apart” (1981) werden van elk album twee topnummers gespeeld. Alleen “Images At Twilight” (1979) vormt de spreekwoordelijke uitzondering erop. Want al leverde het met het treffende titel You’re Not Alone maar één nummer, dit vat het uitgekristalliseerde recept voor Saga’s kenmerkende symfo-pop perfect samen en mag tot de betere uptempo progrocksongs ooit gerekend worden.

Het weerspiegelt ook het tijdsbeeld hoe de dinosaurussen van de Prog in het algemeen en Saga op dat moment in het bijzonder met progressieve muziek ervoor stonden: vanuit de symfonische hoek de punk te zien overleven door er een vleugje pop als sausje overheen te gieten. En dat is Saga smakelijk gelukt.

Of het nu gaat om het compact houden van meer gedragen nummers, zoals het rustige No Regrets – waarin toetsenist Jim Gilmour fraai de klarinet ter hand neemt – of het epische Don’t Be Late, Saga weet steeds de juiste snaar te raken en balans te vinden. De snelle, bijna metalachtige gitaarsolo’s van Ian Crichton verzanden hier niet in nodeloos gepriel en gepiel. Maar gaat net als in Careful Where You Step en Humble Stance juist lekker de strijd om de noten aan tegen de dubbele bezetting op toetsen.

En toch wordt het nergens te bombastisch en altijd to the point gehouden. De uitstraling van interessante dikdoenerij op het podium blijft energiek overkomen zoals in Wind Him Up en How Long. Nummers waarin Saga in de opbouw altijd geweldige spanningsbogen weet te creëren en eindigen met een outro die ertoe doet. Zelfs op het eclectische On the Loose waar aan het einde het klokkengeluid van het stadhuis van Kopenhagen te horen is. Je hoort en weet gewoon dat het tijd is om te gaan en mag nagenieten van een bijzondere band en live concert.

Het geluid is naar huidige maatstaven wat dun. Tja, het waren de jaren 80 en met aanvullend geroffel op elektronische drums had je wel een nieuwerwets geluid maar mis je natuurlijk al snel diepte en verschillende lagen. Een van die optredens uit die periode is gelukkig nog op YouTube te vinden en blijft een feestje om naar te kijken. Zoals het drumduel tijdens A Brief Case, met aan de ene kant het vertrouwde analoge drumwerk van Steve Negus, en aan de andere kant frontman en alleskunner Michael Sadler die op humoristische wijze een koffertje openklapt waar als verrassing een voor die tijd vooruitstrevende elektronische drumpad in verstopt blijkt te zitten. Met zichtbaar plezier gaat hij erop los en weet hij het publiek enthousiast mee te krijgen. En het is niet alleen de muziek die de aandacht trekt. Sadlers imposante, weldadige snor verdient minstens zoveel bewondering. Het is er zo een waar zelfs Frank Zappa jaloers op zou zijn geweest.