Tu-NerAlbum

De band Tu-Ner komt eigenlijk uit de koker van King Crimson eind jaren negentig (Gunn en Mastelotto) en Stick Men (Reuter en Mastelotto). De muziek op het nieuwe album “Rendezvous Rodeo” klinkt dan ook allesbehalve country & western. Dat zou ook hoogst opmerkelijk zijn gezien hun avantgardistische verleden. Je zou het hooguit kunnen zien als een ontmoeting waarin de heren terugkeren naar bekend muzikaal territorium: King Crimson en een aantal van de spinoffs. Het album is live opgenomen in de Stone Church in Brattleboro (Vermont, Verenigde Staten) op 15 augustus 2025. Je hoort het publiek echter slechts af en toe en dan ook nog heel ver weg. Mede daardoor klinkt de muziek lekker vooraan in je speakers.

Als luisteraar krijg je een mix voorgeschoteld van King Crimson, Stick Men en nieuwe composities die het trio onder de vlag van Tu-Ner heeft geschreven. Ook worden er nog composities van Gunn en Reuter gespeeld.

Opmerkelijke afsluiter van dit album is Level 5 van King Crimson dat hier een knallende uitvoering krijgt, waarin vooral Reuter en Mastelotto de show stelen. De andere twee King Crimson-tracks, Larks’ Tongues in Aspic en The ConstruKCtion of Light (compleet met kraaiende haan) klinken eveneens zeer krachtig, maar ook meer open dan het origineel. Door de triobezetting komt er meer ruimte in het klankbeeld. Over het algemeen is het gitaargeluid van Reuter rauwer dan in het origineel. Soms hoor je keyboardachtige geluiden waarvan de herkomst onduidelijk is.

Cusp van Stick Men zou zonder problemen aan de King Crimson-catalogus kunnen worden toegevoegd, al hebben de ‘melodie’ en het gitaargeluid van Reuter in dit nummer wel iets komisch. Ook Kuma, een nummer van Trey Gunn, zou probleemloos in het King Crimson-repertoire passen, maar nu van de jaren tachtig. In plaats van de iconische drums van Bill Bruford vult Mastelotto het nu schitterend in met de tabla.

De Tu-Ner-versie van Firepower, ontsproten aan een samenwerking tussen Fripp en David Sylvian in 1993, bevat alleen de tweede instrumentale helft met de gitaarimprovisatie van Fripp; vandaar de toevoeging ‘coda’ in de titel. Reuter doet hier een heel authentieke Fripp-imitatie, die soms zelfs aan de lange solo van The Sheltering Sky doet denken.

De drie tracks die de heren met zijn drieën hebben ‘geschreven’, Hogtied and Slightly Slack, The Mechanical Bride Wore Static en Paper Halo Rodeo, hebben een sterk improvisatorisch karakter, wat aan dit trio wel is toevertrouwd. Voor de liefhebber van avantgardistische en geïmproviseerde muziek is dit zeker smullen. Vooral Mastelotto is een meester in deze tak van sport.

Voor wie zoekt naar een ingenieus opgebouwd stuk muziek of een couplet, een heerlijk refrein, een brug en een virtuoze solo komt zeer zeker bedrogen uit. Al denk ik dat deze mensen bij het lezen van de namen van de leden van Tu-Ner al snel verder zoeken.

Paper Halo Rodeo gaat naadloos over in Unconditional, een prachtige solo-track van Reuter met opnieuw fraai ingetogen percussiewerk van Mastelotto.

Waar collega Erik Groeneweg zich bij zijn bespreking van het debuutalbum van Tu-Ner al terecht afvroeg waar dit soort muziek eigenlijk heen gaat, kunnen we ons die vraag bij een gedeelte van dit album eveneens stellen. Gelukkig heeft het trio er bij deze release voor gekozen een aantal herkenbare ‘tunes’ uit hun gemeenschappelijke verleden (King Crimson) op de setlist te plaatsen. Anders was de titel van het album volkomen misleidend geweest.