Confusion FieldAlbum

In 2023 verraste Tomi Kankainen met zijn project Confusion Field ons met het album “The Future of Past Diversions”. Na drie jaar is de Finse multi-instrumentalist terug met “Resilience Remains”.

Op dit derde album trekt Kankainen de lijn van het vorige album door. Een album dat tekstueel gaat over desillusie, vervreemding, en de duistere mechanismen achter menselijk gedrag in een wereld die wordt gevormd door verborgen machtsstructuren. Vrolijkheid is hier duidelijk niet aan de orde, realiteitszin daarentegen wel. Muzikaal wordt (gelukkig) uit een positiever vat getapt.

De muziek van Confusion Field zit in het straatje van Katatonia, Riverside, Rush en Scott Mosher. Het is een mix van progressieve rock en progmetal met poppy elementen. Opvallend is de dominantie van synthesizers, in tegenstelling tot het gitaarwerk dat veelal onder de oppervlakte aanwezig is.

Maintain the Uncertainty is een krachtige opener met veel dynamiek en de nodige bombast, die bij vlagen doet denken aan Rush. Opvallend en tegelijk kenmerkend is het zware onderhuids aanwezige gitaarwerk in combinatie met synthesizer en het stuwende drumwerk van de Italiaanse drummer Martino Malacrida. Minder bombastisch met een hoekig ritme is Conjuring Conflict. Er is ruimte voor melodie waardoor het nummer toegankelijk is. Een paar gitaarsolo’s (deze zijn schaars op dit album) zorgen daarbij voor afwisseling. Tempo en intensiteit worden in Sea of Irrelevance verder afgeschaald, waarbij toetsen meer op de voorgrond komen. Sfeer- en tempowisselingen houden de spanning vast.

Dat het nog rustiger kan hoor je in de eerste minuten van Blame Gravity. Rust en ruimte dragen bij aan de transparantie. Nadat het tempo en de intensiteit worden opgeschroefd, eindigt het nummer vrij plotseling. Is That All is een midtempo ballad waar de warme en prettige stem van Kankainen naar mijn smaak beter tot zijn recht komt. In veel doet zijn stemgeluid en wijze van zingen denken aan Jonas Renkse (Katatonia). Een van de hoogtepunten vind ik A New Code. Het is een pakkend nummer dat een spannende opbouw kent vanwege dynamische synthesizers en licht bezwerende zang. Er is veel afwisseling met elektronische effecten, tussenstukken op synthesizer en een melodieus refrein. Ook hier eindigt het vrij abrupt, waardoor er naar mijn smaak meer had ingezeten.

The Echo Code is stuwend, dynamisch met ook weer die bombast. Aanstekelijke toetsenpatronen en een bijtende gitaarsolo houden het nummer overeind. Meeslepend en melancholiek is Restricted Area dat sterk aan Katatonia doet denken. Op het eveneens Katatonia-achtige slotstuk Graceful Deceit lijkt het kruit enigszins verschoten.

Tomi Kankainen heeft met “Resilience Remains” opnieuw een sterk album afgeleverd dat liefhebbers van genoemde referenties zonder twijfel zal aanspreken.