MarillionConcert

Toen Marillion eind 2025 de Nederlandse concerten voor 2026 aankondigde, was het nog onzeker of het nieuwe album, waaraan de band al enige tijd werkte, op tijd af zou zijn. In die zin bleek de tour te vroeg te komen, maar Marillion live is altijd een reden om kaarten te kopen. De band deed in ons land Heerlen, Breda, Enschede, Groningen en Eindhoven aan. De kaartverkoop verliep zo voorspoedig dat in Eindhoven een extra concert werd toegevoegd. Dit was de tweede van de twee avonden.

Het Muziekgebouw in Eindhoven is een prachtige zaal. Vooraan kun je staan en verder heeft de zaal, die sterk doet denken aan de Grote Zaal van TivoliVredenburg in Utrecht, veel zitplaatsen. Na een kort optreden van Unbelievable Truth, dat enigszins deprimerende popmuziek maakt, betrad Marillion iets na 21.00 uur het podium.

De aftrap werd gedaan met het beladen Gaza. Niet meteen het beste nummer van Marillion en eigenlijk ook niet zo geschikt als opener. Je zou denken dat de band hiermee een statement wilde maken, maar dat werd verder niet toegelicht. You’re Gone van “Marbles” was het volgende nummer. Het vormde een luchtige tegenhanger van de zware opener.

De setlist was indrukwekkend en bevatte veel hoogtepunten uit de lange geschiedenis van de band. Zo was er een perfecte uitvoering van Seasons End, die indruk maakte. Het nieuwe album is nog niet af, maar er werd wel alvast een nummer ten gehore gebracht: Ribbons and Lace. Het is te vroeg om te kunnen bepalen welke kant de band met dit nieuwe album op zal gaan, maar dit is een wat korter nummer. Het heeft een mooie melodie en een lange, enigszins vervormde gitaarsolo van Steve Rothery.

Hotel Hobbies vormde een hoogtepunt van de avond. De drieënhalve minuut durende, iconische instrumentale opener van “Clutching at Straws” klonk fel en geweldig. Alle credits gaan hier naar Steve Rothery, die een zinderende solo speelde. Jammer dat het nummer niet overging in Warm Wet Circles, maar Afraid of Sunlight is ook heerlijk. Ook het uit vier delen bestaande Care vormde een hoogtepunt. De vier delen passen naadloos in elkaar en de teksten zijn sterk en emotioneel. Het slotdeel, Angels on Earth, is een ode aan de mensen in de zorg, die tijdens de coronapandemie zoveel hebben betekend.

We zagen een band die als een geoliede machine speelde. Pete Trewavas was zoals altijd vrolijk gestemd en speelde indrukwekkend. Mark Kelly zou je bijna vergeten. Hij speelt gefocust en lijkt vooral in zichzelf gekeerd, maar wat is zijn spel belangrijk voor de muziek! Ook Ian Mosley doet gewoon zijn ding, en doet dat solide.

Steve Hogarth bezorgt mij altijd gemengde gevoelens. Aan de ene kant is hij een zanger en artiest van de buitencategorie. Avond aan avond zo sterk zingen en je stem zo gebruiken, is uitzonderlijk. Met zijn 70 jaar heeft zijn stem nog altijd niets aan kracht verloren. Aan de andere kant doet hij denken aan een kleuter die elke minuut drammend aan zijn moeder vraagt of ze naar hem wil kijken. Hij is een magneet en weet dat ook. Dat is zijn kracht én zijn zwakte. Zelfs op momenten dat hij even niets te doen heeft, trekt hij de aandacht. Aan de ene kant gaat hij tijdens een gitaarsolo van Steve Rothery wel even achter op het podium zitten, maar hij kan het dan ook niet laten om de aandacht weer naar zich toe te trekken.

Zijn praatjes, zuchten, steunen en andere pogingen om grappig te zijn, komen lang niet altijd uit de verf. Dan is het eerder pijnlijk. Na twee uur verlang je echt naar het moment waarop hij gewoon weer normaal een lied zingt. Dat neemt niet weg dat je soms ook écht om hem kunt lachen. Op die momenten is hij een geweldige showman. Maar de balans is ver te zoeken.

Mijn loftrompet gaat vooral naar Steve Rothery. Wat een muzikant en wat een bescheiden man. Al zijn solo’s zijn spot-on! Je ziet hem zelden akkoorden aanslaan; hij is voortdurend bezig met sfeer en een prachtige muzikale invulling. Toen Steve Hogarth voorafgaand aan Lucky Man iets over Steve Rothery wilde zeggen, nam het publiek het over en gaf Rothery een daverend applaus. De bewondering en het respect voor de man straalden ervan af. Het deed hem zichtbaar blozen. De opmerking van Hogarth dat hij dat dus nooit meer zou doen, was dan weer wél een geslaagde grap.

Al met al was het een geslaagde avond en zagen we een Marillion in zeer goede vorm. Nu is het wachten op het nieuwe album. Ik ben benieuwd welke koers de band daarmee zal varen.