Hawkwind geeft concerten in Nederland
Nederlands impresariaat Wigt International meldt dat Hawkwind niet alleen in Parkstad Theater Heerlen en TioliVredenburg optreedt, maar daar ook stukken zal spelen van het nieuwe compilatie-album “Psychedelic Selection”.
De band meldt op haar eigen website dat “Psychedelic Selection”, het 38ste album, bestaat uit zeldzame en nog niet eerder verschenen opnames van projecten uit het verleden en het heden. Het is een combinatie van een nieuw studioalbum met de huidige line-up, archiefmateriaal en herbewerkte klassiekers zoals The Demented Man en Those Days Of The Underground.
Het impresariaat meldt: ‘Met meer dan vijf decennia aan muzikale innovatie blijft Hawkwind een unieke live-ervaring bieden, waarin meeslepende soundscapes, krachtige riffs en kosmische sfeerbeelden samenkomen tot een onvergetelijke reis door ruimte en tijd.’
De line-up bestaat (waarschijnlijk) uit:
Dave Brock : zang, gitaren, toetsen
Richard Chadwick: drums, zang
Magnus Martin: gitaren, toetsen, zang
Thighpaulsandra (Tim Lewis): toetsen
Doug MacKinnon: basgitaar
Beide concerten zijn al in de verkoop.
John Palumbo (Crack The Sky) brengt solo-album uit
John Palumbo komt, onder eigen naam, terug met een krachtig album, een stellingname tegen hedendaagse onderwerpen, van AI to ICE. Met zijn karakteristieke stem zingt Palumbo zijn boodschappen vol overtuiging, intelligentie en hart en ziel. Op het album zijn ook Crack The Sky-leden Joe Macre (basgitaar) en Bobby Hird (leadgitaar en zang) te horen, maar de plaat klinkt zeker niet als een Crack The Sky-album. Een achtergrond van geluiden uit de electronica geeft het album een dreigende sfeer die past bij de huidige tijd.
Zo gaat Iceman, de eerste single, over het gevaar dat iedereen die niet een witte man is tegenwoordig loopt. Het onderwerp immigratie keert ook terug in Big House, waarin drie perspectieven worden bezongen: de mensensmokkelaar, de vluchteling en de ICE-agent. De plaat sluit af met I Catch Fire. Op zich is die politieke lading niet nieuw: de liedjes van Palumbo zijn altijd al verhalen geweest over obsessie, geloof, kracht en wat mensen elkaar (en zichzelf) aandoen.
De plaat komt op hetzelfde moment uit als “Swimming the Cleveland Ocean”, de eerste roman die John Palumbo schreef. Het is een donker, gedreven verhaal over mensen die net op de rand van comfort en controle leven.
John Palumbo is al 50 jaar de leider van progressieve rockband Crack The Sky, sinds het eerste album in 1975 door Rolling Stone Magazine werd verkozen tot debuutalbum van het jaar. Hoewel de band in Amerikaanse steden als Baltimore oneindig populair was, is de grote nationale doorbraak nooit gekomen. Vanaf 1978 heeft Palumbo er altijd een solocarrière naast gehad.
“R U Science?” bevat de volgende stukken:
1. Fear Is The Power
2. R U Science?
3. Vampires
4. Icemen
5. For Dear Life
6. The Evangelist
7. Days Of Our Lives
8. Big House
9. Another Gong
10. White Man
11. I Catch Fire
Medewerkenden:
John Palumbo: gitaar, zang, toetsen
Bobby Hird: gitaar, achtergrondzang
Joe Macre: basgitaar
Max Victor Vacacerdo: drums
Kennismaken met White Feather uit Eindhoven
White Feather is afkomstig uit Eindhoven en maakt instrumentale progrock. Het trio is geformeerd in 2016 en speelde aanvankelijk covers. Sinds enkele jaren componeert men eigen materiaal. De groep bestaat uit Ivo van de Weijer (drums), Jeff Schulpen (bas) en Job van den Broek (gitaar en toetsen). In 2021 bracht men de eerste single Bube uit.
Na de coronapandemie verscheen in november 2025 de debuut-ep “Full Retard” (een knipoog naar de film Tropic Thunder). De ep, met drie instrumentale nummers, verscheen eerst alleen digitaal, maar is inmiddels ook op cd beschikbaar. Het gitaarspel van Job van den Broek (veelal op nylon-akoestische gitaar) kent invloeden van onder andere Rush, Focus en Opeth.
In januari 2026 werd “EHOOG Live Session” uitgebracht. Deze live-registratie, waarop het nieuwe nummer Guerrero St. voor het eerst te horen is, fungeert voor White Feather als het definitieve live visitekaartje tot nu toe.
Eind 2026 staan de opnames voor een tweede ep gepland. Ondertussen richt White Feather zich op live-optredens. Een recensie van “Full Retard” kan men binnenkort op deze website lezen.
Progmetalnight in het teken van Dream Theater in Utrecht
Op het programma staan deze drie bands:
Incidense: ingenieuze en resolute progmetal van eigen bodem. Hun progressieve sound combineert atmosferische en gevoelige passages met krachtige rock- en metalriffs, verweven met complexe en uitdagende maatsoorten.
Regressive Hypnosis: de meest actieve Dream Theater Tribute-band van Europa. Sinds eind 2023 actief op de podia heeft het Nederlandse vijftal indrukwekkende shows gespeeld rond de albums “Images & Words” en “Octavarium”. Met shows op Bospop en Midsummer Prog heeft Regressive Hypnosis een vaste plek in de Europese progscene bemachtigd.
Seventh Dimension: een opkomende progressieve metalband uit Zweden. Een energieke vijfkoppige band die een unieke mix van metal biedt met meeslepende melodieën en atmosferische, symfonische elementen. Denk aan Dream Theater, Symphony X en Ayreon.
Kaarten zijn hier te bestellen:
When Dream and Prog Unite – A Progressive Metal Fest
Pattern-Seeking Animals brengen nieuw album uit.
Volgens John Boegehold, de voorman van Pattern-Seeking Animals, is het woord “Grimalkin” ontstaan in het Engeland van de zestiende eeuw. Het betekent ‘grijze kat’ en is onder andere te vinden in Shakespeares toneelstuk “Macbeth” als de naam van de magische kat van één van de drie heksen.
John stelt dat de band tijdens het maakproces wat nieuwe muzikale richtingen, geluiden en instrumenten heeft gekozen. Het album komt uit als CD en op (grijs) vinyl. De eerste single Maybe All a Dream is sinds 15 juni op YouTube te bewonderen.
Dit zijn de stukken op “Grimalkin”:
1. Maybe All a Dream
2. A Flower Yet to Grow
3. Jade Sky
4. Things I Don’t Do
5. Break Away
6. Traveler on the Wrong Road Home
7. Slowly Falls the Flying Man
8. I Dream the World
Dick van der Heijde maakt zijn eerste album
Dick heeft het ‘locked-in’-syndroom, wat betekent dat hij 24 uur per dag verzorging nodig heeft en met zijn verzorgers alleen kan communiceren door met zijn ogen letters aan te wijzen. Voordat hem dit overkwam, was Dick muzikant, onder andere in progband Ligeia Li, waarvoor hij ook stukken componeerde. Na zijn infarct in 1991 viel die passie weg.
Dick bleef wel schrijven: recensies voor Progwereld en boeken: “Mijn Ogen Zeggen Alles” (2000) en “Je Zal M’n Ouders Maar Zijn” (2019). Verdere creativiteit bleef beperkt, tot de komst van kunstmatige intelligentie. AI leidde tot volgens Dick tot ‘een vulkaanuitbarsting van creativiteit’.
Dat werkt op verschillende manieren. Zo kan AI van de teksten uit de boeken van Dick poëtische vertalingen in het Engels maken, die nog steeds weergeven wat Dick wil zeggen. Daarnaast zijn er inmiddels apps als Suno, die helpen bij het produceren van de muziek.
Het resultaat is “Locked-In”, een album dat progressieve rock mengt met andere stijlen als folk en klassieke muziek. Suno zorgde voor het instrumentarium en de zanger en zangeres, Dick bepaalde met zijn input de rest, zoals de inspiratiebronnen en de samenhang.
“Locked-In” is inmiddels te beluisteren op alle denkbare platforms, zoals Spotify.
Plackband viert 50-jarig bestaan
De Plackband viert de 50ste verjaardag met een optreden in De Boerderij op zondagmiddag 15 november as. Tijdens dit jubileumconcert presenteert de band het nieuwe album Sebilla, dat die middag in een exclusieve editie verkrijgbaar zal zijn.
Plackband bestaat uit Koos Sekreve (zang), Ronald Brautigam (gitaar/zang), Philip Platt (bas), Tom van der Meulen (drums) en Michel van Wassem (toetsen/zang). Maar tijdens dit concert zullen ook oud-leden van de band en mysterieuze gasten op het podium verschijnen, aldus de band.
Om het concert extra speciaal te maken, heeft de band een crowdfunding gestart voor een Led-wall met professionele visuals en archiefbeelden. Wie de band wil ondersteunen, kan hier terecht.
Zilver
Mijn eerste recensie voor Progwereld stamt uit februari 2002: “Infatuator” van de band Silent Force. Nee, daar heb je nog nooit van gehoord, en dat geldt voor 99% van de bands waarover ik een beschouwing mocht schrijven. Ik kreeg, en krijg, altijd de acts die er minder toe doen, die niet in de Wereldse Top 25 komen, die vaak eigenlijk niet eens “prog” zijn, maar waar de redactie een beetje mee bleef zitten. Dat komt omdat men mij niet mag.
Ik herinner me nog goed het eerste gesprek (trouwens ook het laatste gesprek) dat ik met toenmalig hoofdredacteur Maarten had. Hij zat verveeld aan zijn bureau in de kamer met uitzicht op het fust van de Jumbo die grensde aan het kraakpand in Zoetermeer waar Progwereld zijn intrek had genomen. Ik had een testrecensie geschreven, op de achterkant van mijn strippenkaart, want zelfs gratis papier was er niet bij in die tijd. Ik was met de bus gekomen uit Papendrecht en had die drie uur reistijd benut om de laatste verbeteringen aan te brengen. Ik vond het een heel mooie, gewogen bespreking van niet zo’n beste plaat, maar Maarten, voor zover hij ernaar luisterde terwijl ik voorlas, vond mijn inspanningen niks.
“’Zappa-esque’, dat is ten strengste verboden,” kraste hij. “En begint die derde alinea wel met een ‘hard return’?” Ik stamelde dat ik met mijn stompe potloodje lastig returns kon geven, laat staan ‘harde’, maar hij was al opgestaan en hield de deur van zijn kantoor open. Ik liep met gebogen hoofd naar buiten, maar vlak voor het einde van de donkere gang beet hij me toe: “Volgende week beginnen, eigen typemachine meebrengen!”
Nou ja, sindsdien is het eigenlijk vooral bergaf gegaan. Op de redactie kreeg ik het gammele tafeltje (niet eens een bureau, meer een laag bijzettafeltje) het dichtst bij de voortdurend verstopte toiletten, het verst van het koffiezetapparaat verwijderd. Dat laatste gaf niet, want ik had de eerste vijf jaar helemaal geen toestemming om daar aan te zitten.
Als ik terugkijk op de recensies die ik mocht schrijven, valt één ding nadrukkelijk op: Gratto, Proloud, Heaven’s Cry, Roberto Colombo, Dogstar Poets, EGH, Desdemona, Show-Yen, Merengue 4, Broken Arrow, Cartoon, Condition Red, The Red Masque, Darling, Morsof, Igzit-Nine, Alkemy, Razor Wire Shine, Salva, Simon Apple, Skyron Orchestra, SvartePan: de lijst bands die het niet gered hebben is eindeloos. Waar collega’s zich konden verheugen in de nieuwste van Transatlantic of Riverside, moest ik het doen met Watertouch, Lucas, White & Edsey en Sympozion, bands die vaak in hun – voor mij onverstaanbare – moerstaal zongen over thema’s waar ik geen donder van begreep. Het ergste was de band Zlimt, een Albanisch octet dat djent combineerde met polka en daarbij in het Albanisch teksten brulde waarvan ik alleen de naam Von Ribbentrop herkende.
Gelukkig is het met Progwereld zelf in de loop der jaren alleen maar beter gegaan. In 2009 verhuisde de redactie naar een oude villa, in het kader van antikraak, waarvan de toiletten het zowaar deden. Ook kregen we een nieuwe websitebouwer die ervoor zorgde dat de boel er niet meer een week uit klapte als iemand per ongeluk een accent aigu gebruikte, en die de mogelijkheid inbouwde om advertenties te plaatsen. Dat leverde uiteindelijk zoveel geld op dat die gammele poot aan mijn tafeltje gerepareerd kon worden.
De grootste verbetering was de fact-check-afdeling die in het leven werd geroepen. Drie mensen zijn nu voortdurend bezig om onze beweringen met AI te controleren op fouten of onwaarheden. Sindsdien komt het niet meer voor dat iemand de muziek van Yes ongestraft zeuhl kan noemen, dat Rush als viertal wordt omschreven, of Van Morrison als een aardige man. De andere kant van het succes is wel dat we nu om de haverklap worden aangeklaagd wegens smaad als we een plaat de grond in boren. Dat ik ooit een meesterwerk van Devin Townsend omschreef als ‘een compleet circus op een trilplaat, het zijn zes deathmetalalbums tegelijk op 78 toeren, het is een volslagen hysterische poging om het beroemde stuk “Achtentwintig knikkers in de droogtrommel” uit te voeren met zoveel mogelijk muzikanten. En het is best wel druk’. Dat zou nu niet meer kunnen. Termen als “dodelijk saai”, “volstrekte kakofonie” en “zonde van de slijtage aan mijn cd-speler” moet je als empathisch recensent voor je houden, want je hebt zo een proces aan je kont. En een aansprakelijkheidsverzekering, die hebben we natuurlijk niet.
De voortschrijdende techniek maakt ook wel dat recensies aan een steeds strikter format moeten voldoen. Ik noemde de ‘harde return’, maar er is veel meer waar je rekening mee moet houden. Per stuk mag je nog maar één keer “virtuoos” gebruiken en wie in twee achtereenvolgende recensies het woord “lukraak” schrijft, moet een week op de gang zitten. En daar is nog steeds geen licht of verwarming.
Progwereld is uitgegroeid tot een begrip, een vaste waarde in de vaderlandse progscene (het is geen grote scene, ze komen elke tweede zaterdag bij elkaar in café Dijkzicht in Loosdrecht), en zelfs in het buitenland kijken acts reikhalzend uit naar onze recensies. Die kunnen ze vervolgens niet lezen. En omdat we nog steeds geen punten of sterren geven, levert het ze niks op, maar zelfs het vermóeden van waardering is al een reden om onze site met argusogen in de gaten te houden.
Ik schrijf inmiddels 24 jaar voor Progwereld. Volgend jaar vier ik mijn 25-jarig jubileum, nét een jaar na het instituut zelf. Ik verwacht er niet veel van, ze mogen me immers nog steeds niet. Voor mij geen Big Big Train of Flower Kings, mijn volgende recensie gaat over een Duits symfo-metal-ensemble dat optreedt in pluizige kostuums en er zelf zo weinig van verwacht dat ze de plaat “Drecksau” hebben genoemd. Maar ik ga hem blijmoedig schrijven in mijn tochtige hoekje van de redactie, in de wetenschap dat ik een waardevolle bijdrage lever aan ons uitgebreide lezersbestand, aan de progressieve muziek in het algemeen, en aan de onbesproken, ongeliefde en snel vergeten kutbandjes in het bijzonder.
Ook al weet je niet meer wie ik ben: dank je wel, Maarten.
Lunatic Soul laat zich van een zachtere kant zien
“The World Under Unsun” is het laatste deel van de achtdelige albumcyclus “The Circle Of Life And Death”, waarmee Duda in 2008 begon. We schreven hier al eerder over. In die cyclus reist een eenzame artiest tussen leven en dood. Deze week heeft hij een video gedeeld van een van de stukken van het album, The New End. Dit nummer, dat de band een afscheidsnummer noemt, is een zachtaardig en introspectief stuk. Het sluit een belangrijk hoofdstuk van het leven af, en daarmee ook het nieuwe album en het hele verhaal van de acht albums.
“Het nummer gaat over het feit dat zelfs als iets tot een einde komt, het voor altijd een deel van ons leven blijft,” aldus Mariusz Duda.
“The World Under Unsun” komt op 31 oktober uit in verschillende vinyluitvoeringen, als cd en als digitaal album.
Iamthemorning brengt livealbum en boek uit
Iamthemorning, het Russische ‘kamer-prog’-duo bestaande uit zangeres Marjana Semkina en pianist Gleb Kolyadin, ook bekend van zijn soloalbums, heeft een eerste clip gedeeld van de concertfilm en -cd “Live At St. Matthias”. De uitgave is in zijn geheel mogelijk gemaakt door een Kickstarter-campagne.
Marjana vertelt: “In de laatste paar jaren zijn we in staat gebleken zo’n geweldige community op te bouwen, dat we niet meer bang zijn om onafhankelijke muzikanten te zijn. Deze plaat kwam tot stand dankzij de ondersteuning van onze fans en niet van een platenlabel dat er vervolgens met onze rechten vandoor gaat. Als je zo’n gemeenschap kunt opbouwen van mensen die geloven in wat je doet en die weten dat we er extreem hoge standaards op na houden, kun je ver komen. Het is veel werk, maar het geeft je ook zo veel creatieve vrijheid. We zijn dankbaar dat we in zo’n gelukkige positie zijn.”
De film en de cd komen uit in twee vormen, beide in een boek met een Blu-ray disc en cd en digitale download. De uitgebreidere versie bevat ook nog een A4 kunstprint, een getekende setlist, een sticker, een backstagepass en nog meer snuisterijen waarvan je nog niet wist dat je ze nodig had.
Omdat de Kickstarter campagne zo goed liep – de band had binnen drie uur het oorspronkelijke doel al gehaald – was het mogelijk naast het concert ook cd’s van het voorprogramma, de solosets van Marjana en Gleb, te maken. Die komen later uit.
Dit is de videoclip van Chalk & Coal: