A Cosmic TrailAlbum

Achter de heavy progmetal van A Cosmic Trail uit het Duitse Gundelsheim schuilt alleen nog Markus Ullrich. Hij heeft op dit derde album alles gecomponeerd en ingespeeld dat snaren of toetsen heeft, behalve de drums dus. Die zijn bekwaam door hardhitter David De Liniers ingetimmerd. Het is op een enkel paar gezongen noten van Victoria verder volledig instrumentaal, want met een albumtitel als ‘Third’ kom je natuurlijk niet meteen tot briljante teksten laat staan een volledig verhalend en uitgewerkt conceptthema.

Het was zeker geen vanzelfsprekendheid dat er na dertien jaar nog een derde album werd uitgebracht, gaf Markus zonder tekst en uitleg te geven aan. Het debuutalbum “The Outer Planes” uit 2010 en “II. Mistral” uit 2013 was nog eerst als trio en later als kwartet uitgebracht dus dat zal daar wel debet aan zijn, maar dat is mijn aanname.

Feit is dat we een heerlijk gitaar-georiënteerd album hebben te verstouwen waarin alle registers maximaal zijn opengetrokken en de volumeknop in zijn geheel naar rechts is gedraaid. Op het krap een kwartier durende openingsnummer Terra 877 ontvouwen zich drie instrumentale stukken verdeeld in verschillende chapters, die bij vlagen stevig zijn, maar nergens hun melodische ziel verliezen en passende sfeerinvullingen hebben.

Fans van snoeiharde postmetal zullen het tussen de respectievelijk negen en tien minuten goed uitgewerkte Rora en Reversio zeker aanspreken. De focus ligt hier op straffe riffs met wat melodielijnen erdoorheen terwijl de sfeer duister en dreigend is en aanzienlijk zwaarder en massiever is dan de andere nummers. De sound doet hier voornamelijk denken aan het meer zware riff-georiënteerde werken van Russian Circles en Collapse en wat progmetal van hun landgenoten Long Distance Calling.

Tussendoor horen we in Ver weer wat atmosferische metal muziek zoals A Cosmic Trail meer speelde op hun vorige twee albums. De gitaar blijft aan de stevige, dominante kant en de drumroffels zijn net iets te prominent aanwezig. Het hemelse gezang van Victoria dat we eerder te horen kregen in Chapter IV en V van Terra 877 keert op dezelfde wijze weer terug en maakt veel goed en luidt een welverdiend en passend einde in.

Het heeft lang geduurd maar het is fijn dat Markus Ullrich toch tijd en ruimte zag voor een derde worp want hij weet zware riffs op fraaie wijze te combineren met de welbekende progressieve metal structuren, postrock-sferen en melodische instrumentatie.