A Liquid LandscapeAlbum

Zo’n tien jaar na hun laatste EP “Stories Left Untold” en ruim 11 jaar na het verschijnen van hun laatste volledige album “The Largest Fire Known To Man” is A Liquid Landscape terug met “Rogue Planet”. Mijn eerste kennismaking met deze Friese band was in 2012 met het album “Nightingale Express”. Een album dat flinke indruk bij mij heeft achtergelaten en nog regelmatig beluisterd wordt.

Het nieuwe album bouwt enerzijds voort op de atmosferische progressieve rock van de eerdere albums, met duidelijke invloeden van Pink Floyd, Anathema en Pineapple Thief. Anderzijds heeft de band zich verder ontwikkeld met een donkerdere en krachtigere aanpak. De herkenbare dromerige landschappen worden – soms ruw – onderbroken door stevige alternatieve rockriffs en heerlijk gitaargeweld.

Het centrale concept van het album is een zwerfplaneet (rogue planet) die door de melkweg zweeft zonder te draaien om een ster. Een planeet die losgeraakt is van zijn ster en eenzaam door de ruimte zweeft, is een metafoor voor vervreemding, onzekerheid en de maatschappelijke onrust van deze tijd. Het onderzoekt de paradox waarin technologie alles bereikbaar maakt, terwijl de menselijke isolatie en het gevoel van niet verbonden zijn wereldwijd toenemen. Een zwaarmoedig thema dat doorklinkt in de teksten en muziek, maar ook afgewisseld wordt door ‘een sprankje hoop’. Een gevoel dat ook in het nummer Nightingale Express van hun eerste album werd overgedragen “Ergens in de schemering tussen wanhoop en moedeloosheid is er nog een sprankje hoop”.

Het album is opgebouwd uit vier hoofdstukken opgedeeld in meerdere delen. Jammer genoeg duurt het geheel slechts 41 minuten, waardoor het gemakkelijk op vinyl uit te brengen is, maar ons met (te) weinig muziek achterlaat. Het langste nummer is het slotnummer Virgo Calling met 9:37 of we moeten part 1 en 2 van het A Few And Far Between samen nemen, wat een tijdsduur van net iets meer dan 13 minuten oplevert.

Het album start met het indrukwekkende A Few And Far Between, dat dus opgedeeld is in twee delen. Met een snaredrum roffel en een zware gitaar rif opent het eerste deel en bouwt vervolgens langzaam op naar een postrock-achtige sfeer. Een atmosferisch en melancholische start die steeds heftiger wordt ingekleurd. De gitaren van Niels van Dam zijn overweldigend en hebben duidelijk kenmerken van het gitaarspel van David Gilmour. Het ingetogen stemgeluid van Fons Herder is op z’n minst gezegd specifiek. De gelijkenis met Bruce Soord is nog steeds treffend, maar doordat zijn stem regelmatig door een vervormer gaat zijn ook afwijkende – soms vrouwelijke – vocalen hoorbaar.

Waar het eerste deel in alle hevigheid eindigt, is het tweede deel rustiger en kalm. De invloeden van Anathema zijn hier duidelijk hoorbaar, met name door de zangpartijen en -arrangementen. De zangpartijen van Fons Herder, wederom regelmatig door een voice decoder, staan meer centraal. Maar ook de ritmesectie (met Robert van Dam op basgitaar en Coen Speelman op drums) krijgt ruimte, en hier en daar is er een voortreffelijke gitaaruitspatting.

Het volgende hoofdstuk wordt gevormd door het tweeluik Intention en Consequence. Tekstueel draait het om de goede idealistische plannen, die onbedoelde consequenties kunnen hebben. Deze nummers zijn erg toegankelijk en geven een jaren 80/90 gevoel. Instrumentaal laat Niels van Dam weer goed van zich horen en ook de baslijnen van zijn broer zijn strak neergezet.

De Raven Song is wederom opgedeeld in twee delen. Deze tweeluik is een rustig intermezzo, waarbij deel 1 een kalmerende sfeer neerzet en deel 2 iets meer emotie en kracht bijzet. Instrumentaal zeker interessant, vooral door het weer perfecte gitaarwerk van Niels van Dam.

Het album sluit af met het indrukwekkende Virgo Calling. De bekende elementen van A Liquid Landscape uit hun eerdere albums, worden hier tentoongesteld. Dromerige passages, krachtige uitbarstingen, dynamische ritmeveranderingen en emotionele muzieklijnen. Samen met het eerste nummer zeker het hoogtepunt van dit album.

De terugkeer van de Friese band A Liquid Landscape kan geslaagd genoemd worden. Ze grijpen terug op hun verleden, maar bouwen verder op een professionele, meer toegankelijke muziekstijl. Het geeft niet dezelfde verrassing en muzikale beleving als hun eerste album, maar het zal daardoor ook nieuwe luisteraars weten te trekken.

Tenslotte nog een laatste noot: Ik beschikte helaas niet over de fysieke versie van het album, maar het 12-pagina tellende artwork moet hier nog even genoemd worden. Volgens de persinfo heeft beeldend kunstenaar Lex Vesseur voor elk van de zeven nummers een specifiek kunstwerk ontworpen. De beelden tonen abstracte, desolate landschappen en vloeibare structuren die de melancholie en de titel van het album visueel kracht bijzetten.