Ambient Den

Album

Ambient Den. Klinkt niet meteen als een progressieve rockact. Niets is minder waar. Dit is zo’n album waar je als recensent elke keer op hoopt als je een onbekend album krijgt toegeschoven. Zo eentje dat je compleet verrast. Waarvan je hoopt dat zoveel mogelijk mensen je recensie lezen en daardoor net zo enthousiast worden. Als je de letters Ambient Den een beetje door elkaar husselt, kun je de namen Ben, Dean en Tim eruit halen. Het is een anagram. En Ben, dat is Ben Craven. de man die zo enorm indruk maakte met “Great and Terrible Potions”, “Last Chance To Hear” en “Monsters From The Id”.

De samenwerking werd geboren in tijden van lockdowns. Wat begon als gezellige jamsessies, mondde uit in een volwaardige band. Het betreft hier een conceptalbum over de zoektocht van de mensheid naar een nieuw onderkomen ergens tussen de sterren en planeten. We krijgen een muzikaal opwindende reis voorgeschoteld die ons niet alleen meeneemt naar space, maar ook door de rijke wereld van de progressieve rock.

Na een sfeervol intro worden we met For All Mankind direct de muziek ingetrokken. Het is een heerlijk uptempo nummer met een geweldige melodie en dito refrein. De melodie is direct herkenbaar als ‘typisch Ben Craven’ en heeft sterke echo’s naar Die Before You Wake van “Monsters Of The Id”. De lange toetsensolo halverwege is er eentje van grote klasse. De orkestraties maken het nummer echt groots en doen erg filmisch aan. En dan word je aan het einde ook nog verwend met een sterke gitaarsolo. In Provenance wordt het hoge niveau moeiteloos voortgezet. Het is een instrumentaal stuk met een hoofdrol voor het gitaarspel van Craven. De ene keer moet je aan David Gilmour (Pink Floyd) denken en dan weer een Mike Holmes (IQ), stijlvol en melodieus. Grote klasse.

Dan is het tijd voor Earthrise, mijn favoriet. Het eerste deel zou zo van het Noorse Ulver kunnen zijn. Dat zit hem in het stuwende basspel maar vooral in de melodie. De productie van dit album is om je vingers bij af te likken. Alle instrumenten komen uitstekend uit de verf en vooral onder de koptelefoon klinkt het overweldigend. Het gebruik van de akoestische gitaar en digitale castagnetten (!) zorgt voor een mooi rustpunt. Vocaal is het allemaal erg goed. Daarna volgt er een pittige gitaarsolo die je ook weer helemaal weet mee te voeren. De overgangen zijn zo goed gedoseerd en maken het nummer tot een ware beleving. De fade-out voelt als een kleine teleurstelling, maar dan neemt de akoestische gitaar het over en sluit het geheel prachtig af.

En dan moet het langste nummer nog komen. Dat is Terraforming. Zestien minuten instrumentale progressieve rock van torenhoog niveau. Waar eerder de gitaar een hoofdrol op mocht eisen, zijn het hier de toetsen. Dat is overigens nadat we eerst een lange gitaarsolo voorgeschoteld krijgen. Toetsenist Tim Bennetts weet geweldig te doseren. Warme pianoklanken worden moeiteloos ingewisseld voor een scheurend orgeltje en vette orkestraties. Na dik vier minuten krijgen de toetsen alle ruimte. Het hamerende spel doet je opveren van je stoel. De duels tussen toetsen en gitaar die volgen zijn geweldig. Ook hier zijn de tempowisselingen razend knap. Vooral die van een heerlijk complex gedeelte maar een meer akoestisch deel na dertien minuten is er eentje om een buiging voor te maken.

Met het laatste stuk Future History Part 2 wordt opeens een ruk richting een meer bluesy geluid gemaakt. Vooral het snorrende basspel valt hier positief op. Het eerste deel met blazers doet denken aan de solomuziek van Phil Collins en is bijna dansbaar. Het slotstuk is voor een sterke gitaarsolo. De fade-out is het enige smetje. Een album als dit verdient een beter einde. Maar dat is dan ook het enige puntje van kritiek op een zalig album.

Daarna is de koek nog niet op, want de heren hebben van vier songs ook een zogenaamde ‘single edit’ gemaakt. Geweldig knap hoe ze lange nummers weten om te buigen naar een radiovriendelijke speeltijd zonder de kern aan te passen. Dat getuigt echt van muzikaliteit en vakmanschap. In elk nummer zit wel een geweldige popsong verborgen. Deze is vervolgens royaal overgoten met een progsaus. Het smaakt enorm naar meer.

Steven Wilson wilde dit jaar iedereen overtuigen met zijn ultieme space-gerelateerde album, maar hij overspeelde zijn hand. Dit trio laat horen hoe het ook kan. Heel wat (grote) namen strijden dit jaar om de titel ‘album van het jaar’, maar het zou zomaar kunnen dat deze outsider er met de titel vandoor gaat.

Het album is digitaal verkrijgbaar via hun Bandcamp-pagina en in Europa fysiek verkrijgbaar bij Dutch Music Works.