Bingo Crowd Album

Recensent zijn binnen een nichemarkt is soms lastig. Maar jij, als frequent lezer van Progwereld, weet dat deze recensent regelmatig buiten de lijntjes kleurt. Zeg maar rustig: soms volledig lak aan de regels heeft.

Want wat is prog?

Radiohead? The Human League? Mew? Brian Eno? Editors? Steven Wilson? Depeche Mode?

Wij, als liefhebbers van prog grootheden als Pink Floyd, Marillion, Dream Theater, Yes of Genesis worden vaak ook aangetrokken door muziek van dit soort niche outsiders, zoals hierboven genoemd. Immers halen zij vaak hun inspiratie bij die genoemde prog-grootheden. En nee, binnen de muziek van Bingo Crowd zijn er ook geen directe overlappingen met die prog grootheden, maar juist wel weer met de bands in die ene regel hierboven genoemd. Dan hebben we het vooral over darkwave, elektronische en synth-rockmuziek.

Hoe dan ook; de grootste aantrekkingskracht van het geluid van deze Noorse band is voor deze recensent de donkere, mysterieuze stem van zanger Andreas Elvenes. In combinatie met de elektronische muziek ontstaat er een unieke sound waar je van moet houden, maar wanneer je die omarmd hebt, staat er iets moois op je te wachten.

Bingo Crowd is een Noorse band uit een klein dorpje genaamd Snåsa. Het dorpje ligt in de donkere bossen van Noorwegen en die invloed en ziel hiervan kan je in de muziek van deze band terugvinden. De band zelf betitelt de muziek als “depressieve disco” en die zit vol elektronische elementen van synths en andere toetsen. De band bestaat uit drie leden: genoemde Elvenes, Svein Segtnan en Eivind Brøstad. Hun debuut dateert al uit 2008, toen de band nog onder de afkorting BC (Bitch Cassidy) bekend stond. In het begin produceerde de band vooral gitaar- en powerrock. Verantwoordelijk voor de mix van dit album is niemand minder dan Alan Moulder, onder andere bekend van U2 en Queens Of The Stone Age.

Muziek van Nick Cave zou je kunnen terughoren in het nummer Mapmaker’s Dream, maar dan de meer melodieuze kant van Cave’s muziek. Het zit namelijk vol met elektronische elementen als toetsen en programmering, met een analoge weergave. Het heeft een donkere, ietwat duistere sfeer en blijft in essentie een eenvoudig nummer, wat eigenlijk gedurende het hele album doorgetrokken wordt. Eenvoudig maar doeltreffend. Catchy daarentegen is de song Weekend House met een ijzersterk refrein en een bijzondere break. Weer iets vlotter en vrolijker dan gemiddeld op dit album is Nature Guy. Het presenteert meer hoop dan elders op het album, maar wat gedurende het album duidelijk wordt is de rol van zanger Elvenes. Die maakt de muziek tastbaar en geeft meerwaarde aan het geheel.

Elvenes heb ik in een recensie van The Soundbyte al omschreven als een kind van David Bowie en Eric Clayton, die op intieme wijze gerommeld hebben met Nick Cave. Figuurlijk dan… Door het stemgeluid en de toetsen zijn er ook wel wat vergelijkingen te maken met Saviour Machine en een band als Sisters Of Mercy. De verstokte fans van die band zullen de muziek van Bingo Crowd waarschijnlijk wat minder omarmen, daarvoor is de elektronische identiteit te prominent aanwezig. Sowieso raakt Elvenes minder de hoge tonen aan wat Clayton juist wel heel goed doet.

Daarmee is de conclusie dan ook getrokken. De muziek krijgt wat mij betreft een (gezapig) predicaat van ‘prima’ mee. Moordend natuurlijk voor het afsluiten van een recensie, maar het kaliber en de kracht zitten vooral in het vocale gedeelte van de cd. Elvenes is bepalend voor de kwaliteit, sfeer én gunfactor.