BlackshapeAlbum

Het zomerreces is altijd een mooi moment om achterstallig onderhoud te verrichten en alsnog mooi spul te recenseren dat in eerste instantie door de mazen van het net geglipt was. We werden door een enthousiasteling getipt over “Prismer I” van Blackshape, waarvoor dank (en blijf dit doen, lieve lezers!). De EP kwam al in het najaar van 2025 uit, maar verdient met terugwerkende kracht zeker aandacht. Het viertal uit Utah maakt een mix van postrock en postmetal met progressieve trekjes en invloeden van shoegaze, mathcore, metalcore en nog een stuk of vijf subgenres. Die uitdagende potpourri weet op de zes tracks en het krappe half uurtje van deze EP moeiteloos de aandacht vast te houden.

Dat komt los van de kwaliteit van de composities onder andere door de lekker symmetrische structuur van het plaatje. It’s Easier to Disappear en Prismer 1 vormen aan begin en eind de boekensteunen waarbinnen de overige tracks netjes rechtop blijven. Het relatief korte intro en outro (natuurlijk nog steeds met de lengte van een gemiddelde popsong binnen het huidige muzikale klimaat) worden gedragen door toetsen en dat typische melancholische sfeertje dat Anathema zo vaak wist te creëren.

De andere vier tracks zijn eigenlijk twee setjes van twee: Break Me gaat net zo naadloos over in Like the Fourth Wall als Feels Like Flying aansluit op Falling. Ook qua thematiek en teksten zijn die setjes verbonden. Break Me…Like the Fourth Wall en Falling…Feels Like Flying: u snapt het idee. Daarbij wordt bij beide combo’s de eerste (instrumentale) track vooral gedomineerd door furieuze riffs en zware grooves, die op momenten doen denken aan het oudere werk van Devin Townsend of het Zweedse postrock-powertrio Barrens. In de tweede track van het setje wordt het tempo vervolgens flink omlaag geschroefd, met een sterkere nadruk op sfeer, ondersteund door hoge zang en een enkele verdwaalde metalcore-schreeuw.

Het is een formule die in minder capabele handen geforceerd en ‘bedacht’ zou overkomen, maar op deze EP werkt het wonderwel en draagt daarmee bij aan het overkoepelende thema dat ook in de cover weerspiegeld wordt. De term ‘Prismer’ is een combinatie van ‘prisma’ en ‘prisoner’ (gevangene). Om het persbericht te citeren: “Het ontsnappen aan de gevangenis van je eigen zienswijze en perspectief betekent dat je het complete spectrum van het prisma leert zien: mooi, lelijk, angstaanjagend, maar ook bevrijdend”. De teksten illustreren dat thema. Ze zijn niet bepaald opwekkend, maar ook zeker niet hopeloos. Verwacht overigens geen eindeloze Fishy epistels. De zang wordt spaarzaam ingezet, en de teksten zijn eenvoudig, emotioneel en poëtisch; een sterk staaltje ‘less is more’.

“Prismer 1” is divers, vermoeiend, dynamisch en prachtig. Door de coherentie voelt deze EP ondanks de relatief korte speelduur als een afgerond geheel, zeker niet als een tussendoortje of opwarmertje voor een compleet album. Toch suggereert de titel dat een tweede deel in de pijplijn zit, een indruk die versterkt wordt door het plotse afkappen van de titeltrack aan het eind van de EP. Ik kan online nog geen concrete verwijzing naar “Prismer 2” vinden, maar ik kan u garanderen dat we het vervolg bij release direct recenseren.