Brass Camel

Brass Camel

Info
Uitgekomen in: 2026
Land van herkomst: Canada
Label: Eigen beheer
Website: Brass Camel | Website
Genre: hardrock, progressieve rock
Tracklist
You've Got Time (4:48)
What Are You Going to Do? (3:42)
Why Bother? (4:04)
Can't Say We Didn't Try (3:17)
Ice Cold (3:48)
Careful What You Wish For (4:48)
Everybody Loves a Scandal (4:40)
Catch Us If You Can (5:42)
Last Call (4:34)
This Is Goodbye (5:17)
Curtis Arsenault: basgitaar, zang
Aubrey Ellefson: toetsen, zang
Wyatt Gilson: drums
Daniel Sveinson: gitaar, zang

Met medewerking van:
Dylan Lammie: gitaar
Cat Madden: zang
Brass Camel (2026)
Camel (2025)
Brass (2022)

Na “Brass” (2022) en “Camel” (2025) is er nu het album “Brass Camel” van Brass Camel. Heel origineel is dat allemaal niet bedacht, en dat geldt ook voor enkele delen van de muziek. De klassieke hardrockstampers – voor het eerst allemaal geschreven door de huidige bezetting – zijn compact, rechttoe rechtaan en ‘in your face’. Toch zit er ook een paradox in.

De muziek is namelijk funkier dan ooit, wat het allemaal luchtig houdt. Daarnaast kent elk nummer wel enkele arrangementen met gierende solo’s, gevat in een onregelmatige maatsoort, terwijl de speelse structuren toch behouden blijven. Of het een gimmick is of gewoon speelplezier laat ik aan de luisteraar over. Soms is het bloedserieus, en het volgende moment van een verbijsterende jolijt, zoals in het Queen-achtige Everybody Loves a Scandal. Het balanceert geregeld op een dunne lijn tussen het streven naar klinische precisie en de mogelijkheid om in bijvoorbeeld in This is Goodbye los te gaan als een psychedelische jam-band. Het klinkt alsof The Grateful Dead als Rush wil spelen. Tja, als dat niet progressief is.

Over Rush gesproken: de productie kreeg een nieuwe impuls dankzij Terry Brown, bekend van zijn werk met Rush, die de mix een meer old school-karakter geeft. Goed voorbeeld is Catch Us If You Can. Door een combinatie van een Gino Vanelli-achtig gezongen gedeelte, het snelle gitaarwerk uit Elegant Gypsy Suite van Al di Meola, en de opzet van La Villa Strangiato van Rush is dat zonder twijfel het meest proggy nummer van het album.

Al met al is het resultaat een plaat die zowel avontuurlijk als herkenbaar blijft. De band weet daarin het experiment te combineren met toegankelijkheid, want een meezinger als Last Call kan zo ook op de setlist van Aerosmith staan. De notoire progliefhebber moet zijn heil zoeken in de arrangementen met talloze subtiliteiten en kleine verstopte muzikale vondsten, waardoor het album voor mij toch nog wel uitnodigt tot herhaald luisteren.

Met dit derde album sluit Brass Camel een losse trilogie af. Toch gok ik erop dat het komende album de titel “Camel Brass” gaat dragen. Dan zijn ze wel echt klaar met het uitventen van hun bandnaam.

Send this to a friend