Cea SerinAlbum

Het lijkt wel een trend om nieuwe genres te bedenken. Dit is de eerste keer dat ik van ‘mercurial metal’ ofwel kwikmetal hoor. Dit zilveren, vloeibare metaal is dan wel mooi verzonnen en staat waarschijnlijk voor de verschillende stijlen die Cea Serin volgens de biografie in hun nummers verwerkt. Ik zeg volgens de biografie, want ik hoor die verschillende stijlen niet terug op “The World Outside”.

Cea Serin neemt in ieder geval de tijd voor zijn releases. De band is opgericht in 1997, en met “The World Outside” zijn we pas aangekomen bij het derde album van deze band in 28 jaar tijd. Het vorige album dateert ook alweer van elf jaar geleden. Dat album heeft ook een review op Progwereld, maar desondanks had ik nog nooit van Cea Seris gehoord. Ik ben in ieder geval over het nieuwe “The World Outside” minder cynisch dan mijn collega Ruard was in de review van “The Vibrant Sound of Bliss and Decay”. Ondanks de mindere recensie schreef hij over het nummer What Falls Away van dat album: “Ik durf bijna te zeggen dat dit de beste progmetal epic is die ik dit jaar beluisterd heb”.

De vraag is dus of die lijn is doorgezet op “The World Outside”. Nou het idee van epics is zeker opgepakt. Geen enkel nummer is korter dan tien minuten. Dit biedt Cea Serin veel tijd voor heel vette instrumentale stukken met rustige passages en vooral veel bombast. Cea Serin zeggen zelf hun invloeden te halen uit Carcass, Cradle of Filth, Sarah McLachlan en Yanni. Veel stevig werk, maar ook rustige new age invloeden. Al hoor ik die laatste op het nieuwe album niet meer veel terug. Andere invloeden zijn Evergrey en The Anchoret. Bij die laatste band heb ik zelfs even opgezocht of Jay Lamm ook verantwoordelijk is voor de zang, maar dat blijkt niet het geval. Waar op het vorige album nog sprake was van een trio, neemt op “The World Outside” Lamm alles voor zijn rekening, met uitzondering van de drums van Rory Faciane. Zijn zangstem doet me denken aan de jaren 80/90 metal-zangers, wat niet meteen mijn favoriete zangstijl is, maar gelukkig gebruikt Lamm genoeg afwisseling. Moet ook gezegd worden dat zijn zang sterk vooruit is gegaan ten opzichte van het voorgaande album.

Er valt veel te genieten op dit album, dat ook een erg fijne mix heeft gekregen, waarbij alle instrumenten en zang duidelijk te horen zijn. Luister maar eens naar de single van ruim elf minuten.

Wel moet ik zeggen dat voor mij gedurende de eerste paar luisterbeurten de nummers redelijk inwisselbaar zijn qua stijl. De eerste drie nummers zijn in opbouw hetzelfde, ze eindigen zoals ze ook beginnen. Hierdoor zijn er niet meteen echt memorabele momenten of melodielijnen die er uitspringen en mij pakte. Maar naarmate het album meer draaibeurten maakt en omdat de basis wel erg goed is, vond ik toch steeds meer haakjes. Echt een groeiplaat wat dat betreft.

De vertellende stemmen die over het gehele album terugkomen doen vermoeden dat er een concept of overkoepelend thema in het album aanwezig is. Maar daar is nergens iets over terug te vinden. Het draagt in ieder geval bij aan het epische geluid van het album.

Ik kan Cea Serin van harte aanbevelen aan de progmetalliefhebbers. Ze hebben in de elf jaar die tussen de albums zit, goed naar zichzelf geluisterd en een prima album afgeleverd, waarop smakelijk en veel wordt gesoleerd. Er komen regelmatig vette riffs voorbij en de rauwe grunts van de zanger passen goed bij de muziek. Dit alles wordt dan weer mooi afgewisseld met af een toe een rustige passage om de muziek lucht te geven.