DiasproAlbum

Marcello Chiaraluce had in zijn hoofd om, geïnspireerd door Mike Oldfields “Tubular Bells”, een album op te nemen waarop hij alle instrumenten zelf zou spelen. Jaren later zou hij zijn muziek toch door een band laten uitvoeren. Band en debuutalbum luisteren naar de naam Diaspro, en het is Italiaanse prog uit de bekende oude doos die het zestal de luisteraar voorschotelt.

De elf nummers lopen in elkaar over en vormen feitelijk één lang muziekstuk. In een verhaal vol symboliek en onwaarschijnlijke gebeurtenissen en plekken, volgen we de verteller in zijn reis op zoek naar een verloren liefde. Tekeningen illustreren het verhaal op fraaie wijze in het doosje met een beren-hondenkop op de cover.

De Introduzione bestaat uit warme toetsenklanken en akoestische gitaar. Samen optrekkend levert dit een bijna klassiek thema op. Dante Camporo laat voor het eerst zijn (bijna onvermijdelijke) theatrale stem horen in Piccolo Stazione. Het gaat er stevig aan toe en de afwisseling is groot. Heerlijk gitaarspel (Chiaraluce is een van de twee gitaristen), Moog-geluiden, orgel en ook getokkel maken dit langste nummer van de cd tot een waar feestje. Van herkenning zeker ook. Het is tekenend voor wat de Italianen willen: veel! Tempo- en sfeerwisselingen volgen elkaar in hoog tempo op. Al duurt de plaat maar een half uurtje, het voelt als drie kwartier.

We hebben al vrij snel door dat een vette knipoog naar het oude Genesis op zijn plaats is. Een vleugje van de klassiekers van de RPI valt zeker ook te bespeuren. Een mix aan stijlen passeert de revue. Hardrock wisselt de band af met bluesakkoorden, en een walsdeuntje behoort ook tot het repertoire. Daar staat een ballade tegenover met niet veel meer dan piano en viool en ingehouden zang. Heerlijke melodieuze thema’s krijgen een uitvoering op een keur aan toetseninstrumenten, waarbij de gitaristen zich niet onbetuigd laten. In een zucht en een scheet hebben we dan weer met dwarse ritmes te maken. En wat te denken van een Hammond-solo met een vette riff erachter. Je zou van een progpotpourri kunnen spreken.

De laatste vier nummers duren samen vier minuten, ook best apart. Ja, zo kom ik ook aan elf nummers! Afijn, alles is kundig gemaakt en smaakvol uitgevoerd. Dit is heerlijke Italiaanse prog zoals deze bedoeld is. Weinig vernieuwend, maar daar maal ik niet om. Diaspro komt wat mij betreft met een debuut om van te smullen.