EdensongAlbum

Voorafgaand aan deze recensie zal ik eerlijk zijn…

De folkrockband Edensong heeft deze recensent tot nu toe nooit echt weten te overtuigen. Hoewel de band deze eeuw drie albums heeft uitgebracht, wist geen daarvan écht enthousiasme los te maken, niet bij de redactie van Progwereld, en niet bij mij persoonlijk. Het laatste album “Years In The Garden Of Years”, door deze recensent van een bijsluiter voorzien, heeft dus nooit definitief kunnen beklijven.

Sinds laatstgenoemd album gaat de band overigens door het leven als kwartet, hoewel voormalig bandlid Stefan Paolini nog wel binnenboord is gebleven, alleen in dit geval als gastmuzikant. Naast hem zijn er nog een violist, twee toetsenisten en wat achtergrondzangers actief op deze plaat.

De bijna tien minuten durende single Atman Apocalypse Redux die Edensong begin dit jaar uitbracht, wist niet helemaal te overtuigen. Het nummer kent een drukke en complexe opbouw, waardoor het soms wat ongrijpbaar aanvoelt. Het betreft namelijk ook een overblijfsel van het vorige album en wordt door de band gezien als het fundament onder Years In The Garden Of Years. Waarom de band negen jaar na dato met een herziene versie van de track komt en ook nog eens vrij kort voor een nieuw album, is mij een raadsel en wordt ook nergens duidelijk.

Bij de eerste luisterbeurt van “Our Road To Dust” werd ik meteen door een hoopvolle gemoedstoestand overrompeld. Het vakmanschap van Edensong klinkt namelijk vanaf de start overtuigend. Het intro van het album, Of Ascents, is met de akoestische gitaar herkenbaar folkloristisch Edensong. Vrij abrupt daarna presenteert de band dan The Illusion Of Permanence, maar doet dat op sublieme wijze. Het is een track die boeit van begin tot eind. We krijgen een georganiseerde chaos van instrumenten, tempo- en ritmewisselingen, maar tegelijkertijd ook een voorbeeld van hoe een progressieve rocksong er uit kan zien. Het gitaarwerk is karaktervol en als pluspunt is daar het unique sellingpoint van de band: de dwarsfluit van Barry Seroff.

Die dwarsfluit van Seroff speelt een opvallend actieve rol in de muziek en neemt regelmatig de leiding, vooral in de instrumentale nummers, die ook op dit album ruim vertegenwoordigd zijn. Een goed voorbeeld hiervan is Wykkr Bäsct, een krachtig nummer waarin de dwarsfluit de confrontatie aangaat met zware gitaarriffs en energieke bas- en drumpartijen.

Black Crow is fenomenaal. Vanaf de eerste luisterbeurt overvalt je een vorm van herkenbaarheid, maar wellicht kan je die niet gelijk plaatsen, of een plek geven. Het intro is betoverend en de song is wat mij betreft een voorbeeld van perfecte songwriting. Spaanse gitaar met dito handgeklap, fijne dwarsfluit en percussie domineren in het middenstuk van de song. En waar voorheen nog weleens kritiek was op de zang van James Byron Schoen, pareert hij dat hier met een formidabele voordracht. Klasse!

Bijzonder aangenaam is Our Road To Dust, met Mellotron, viool, dwarsfluit en weelderige zang, inclusief koortjes. Ferme gitaren maken een kleine vergelijking met Orphaned Land daardoor voor de hand liggend. Wil je progressieve rock luisteren zoals het bedoeld is, luister dan naar dit nummer! Fijn om te weten als lezer is dat de song blijkbaar niet weet te vervelen. Ook na een luisterbeurt of twintig blijf ik geboeid luisteren.

Bij album nummer vier komt de klasse van Edensong eindelijk naar boven drijven. Daar hebben ze negen jaar na het voorgaande album dan ook lang over gedaan, maar dit is een prijspakker. Als je een vooringenomen recensent “om” weet te krijgen met je muziek, heb je als band een goede beurt gemaakt. Mijn complimenten.