Enigmatic Sound MachinesAlbum

Terwijl veel bands en artiesten worstelen met het regelmatig uitbrengen van nieuwe muziek, lukt het het Canadese Enigmatic Sound Machines om voor het vierde jaar op rij met een nieuw album op de proppen te komen. Volgens de bijgeleverde informatie zijn jeugdvrienden Jeremie Arrobas en Thomas Szirmay zeer bezige bijtjes. Zij zijn dan ook de belangrijkste leden van dit ensemble.

Met zijn tweeën hebben zij een creatief clubje mensen om zich heen verzameld om ons te voorzien van een flinke portie elektronische muziek. Naast genoemde bandleden worden Alain Bellaiche op gitaar en Hansford Rowe op basgitaar als vaste bandleden genoemd. Daarnaast is er een vijftal gastmuzikanten present die hoofdzakelijk zorgen voor bijdragen op zang en gitaar.

Ondanks het feit dat er een bassist en gitarist als vaste bandleden aanwezig zijn, is het hoofdzakelijk elektronische muziek wat hier geleverd wordt. Dat betekent veel synthesizers en gesampelde ritmes. Hierdoor komt de muziek op sommige momenten wat klinisch over en is er eigenlijk zelden sprake van een echt bandgevoel. De voorgeprogrammeerde drums en de alom aanwezige samples zijn hier de belangrijkste oorzaak van.

Het is om die reden ook vrij lastig om vergelijksmateriaal te benoemen bij deze band. We zouden dit kunnen beschouwen als een mix van de muziek van Kraftwerk en Mike Oldfield, vermengd met het werk van Lunatic Soul. Het gaat hier en daar zelfs wat richting New Age. Het is allerminst slecht wat we hier voorgeschoteld krijgen, maar dit is wel voor een geselecteerde groep liefhebbers.

Het album eindigt met een cover van Gary Numan’s Are Friends Electric? Een aardige cover, maar deze haalt het niet bij het origineel. En dat is wel een klein beetje het gevoel dat aan dit album blijft kleven: het is ontegenzeglijk vakkundig gemaakt, maar het overtuigt nergens écht. Ik ben ervan overtuigd dat voor de muziek van Enigmatic Sound Machines een markt is, maar deze zullen we wel ergens in een niche moeten zoeken.