FatherSonAlbum

Het project van vader en zoon Kramarski, FatherSon, brengt met “Pharmakon” het tweede album uit. Ik heb het dan over vader Ryszard Kramarski, bekend van Millenium, tRK-project en baas van Lynx Music, en zijn zoon Michał. Dat eerste album schopte het tot mijn jaarlijst van 2025. Ik beluister het nog regelmatig. De pakkende en ronduit poppy neo-prog van dit duo kon mij zeer bekoren. Gelukkig voor ons is Ryszard Kramarski een workaholic met een ongelimiteerde dosis creativiteit, dus is het niet vreemd dat er binnen een jaar een tweede album verschijnt.

Ik zal er niet omheen draaien: dit album is geweldig. Elke keer als ik het luister, verschijnt er een brede glimlach om mijn lippen. De muziek is pretentieloos, afwisselend en bijzonder pakkend. De link met de jaren tachtig is nergens ver weg en het zit allemaal verdraaid goed in elkaar.

Pharmakon staat voor iets dat tegelijk kan genezen én vergiftigen, helpen én schaden. In de Griekse oudheid werd het woord gebruikt voor onder meer geneesmiddelen en vergif. Medicijnen kunnen je immers genezen, maar hebben ook bijwerkingen. De familie Kramarski plakt het begrip vooral op technologie. Die maakt ons leven makkelijker én maakt ons afhankelijk.

Als je dit album volledig zou strippen, blijft er een sterke song over. Dat vormt de basis. De melodieën zijn weldoordacht en hebben allemaal een pakkend refrein dat zich razendsnel in je hoofd nestelt. Op het eerste album werd gebruikgemaakt van een drumcomputer. Dat vormde de bottleneck. Gelukkig hebben ze nu drummer Grzegorz Bauer (Millenium, Moonrise, Metus) ingezet. Er gaat niets boven een drummer van vlees en bloed.

Het titelnummer behoort meteen tot de beste van het album. De zeven minuten vliegen voorbij. Ik heb een zwak voor de stem van Michał Kramarski. Hij heeft een uniek stemgeluid, met een vleugje branie en positieve arrogantie. De opbouw van het geheel is uitstekend. Net als vaak bij de muziek van Millenium hoor je dat er wordt opgebouwd naar een alles doorklievende gitaarsolo. Het is een fractie stil en dan barst hij los. Ik heb er een zwak voor.

Dreams Are a Waste of Time heeft van die subtiele jaren tachtig-knipoogjes. Het refrein pakt je meteen in. En steeds weet Ryszard Kramarski alles bijzonder stijlvol in te kleuren met zijn toetsenarsenaal. Ook zijn solo halverwege is zalig.

Laten we het hebben over The Magical 80’s. Wat een lekker nummer! Je voelt al op je klompen aan dat het vol zal zitten met jaren tachtig-invloeden, en dat is ook het geval. Dat kan al snel een karikatuur worden, maar die valkuil wordt in mijn ogen vakkundig vermeden. Het voelt als een guilty pleasure, maar je hoeft je er niet voor te schamen. In de teksten word je meegenomen naar die tijd en wordt de nostalgie bezongen. De muzikale basis wordt gelegd door lekker stuwend basspel en solide drums. De melodie pakt je meteen in en het refrein zing je de tweede keer al mee. En dan die knipoog naar Save a Prayer van Duran Duran op de toetsen: heel even die galmende drums en een klein stukje vocoder, de achtergrondzangeressen en een snijdende gitaarsolo. Ik word er heel gelukkig van.

Ook We Didn’t, dat in twee delen is opgeknipt, is een sterk staaltje progressieve pop. Michał Kramarski laat in het eerste deel horen dat hij ook ingetogen uitstekend zijn mannetje staat. De bijna dansbare toetsensolo in het eerste deel is erg origineel. In het tweede deel is het wederom Marcin Kruczek (Moonrise, Millenium, tRK Project) die een zalige gitaarsolo op de mat legt. Het zijn steeds zijn gitaarsolo’s waar je in elk nummer naar uitkijkt.

Nogmaals, wat een lekker album is dit! Het is echt een pharmakon: het maakt een hoop gelukshormonen aan, maar het is ook gevaarlijk verslavend. Je bent gewaarschuwd.