HällasAlbum

“Panorama” is inmiddels het vierde studioalbum van deze sympathieke Zweden. Met hun debuutalbum wist deze band met regelmaat een glimlach op het gezicht van ondergetekende te toveren middels hun psychedelische retro hardrock geluid en die typische speelse tweestemmige gitaarpartijen. Het tweede en derde album hebben onze burelen nooit bereikt. Maar bij beluistering kun je constateren dat beide albums een voortzetting van de ingeslagen weg zijn.

Op dit vierde album reflecteert de band onze huidige tijd door middel van hun kenmerkende oude parallelle universum. Het album speelt zich af in een uitgebrand en uitgeput landschap waar de kluizenaar, die zich in zijn toren heeft teruggetrokken, een overzicht heeft van de dystopie die zich uitbreidt en steeds dichterbij komt. Het wordt duidelijk dat hoe ver je je ook van de realiteit verwijdert, deze je uiteindelijk inhaalt. Vroeg of laat moet je de realiteit onder ogen zien.
Voorwaar geen vrolijk perspectief.

In mijn recensie van het debuutalbum refereerde ik al aan het kelige stemgeluid van zanger Tommy Alexandersson, wat mij destijds al een beetje aan de stem van de excentrieke Middeleeuwse tovenaar Catweazle, uit de gelijknamige Britse tv-serie uit begin zeventiger jaren, deed denken. Wanneer de tweede track van dit album, Face of an Angel, opent met hoefgetrappel en paardengehinnik, gevolgd door een stampende shuffle van de band, schieten me allerlei absurde associaties door het hoofd zoals, Catweazle (de kluizenaar) op het paard van Lucky Luke en de song A Horse With No Name van het Amerikaanse trio America. Maar ‘The Face of an Angel with the Devil’s Blood’ roept toch echt een andere, meer lugubere, sfeer op. Mismatch?

The Emissary laat de band in volle glorie horen. Gedreven vintage rock met verschuivende accenten en de karakteristieke en melodieuze gitaarpartijen. De Hammond wordt afgewisseld met synthesizers. Heerlijk nummer! Dat geldt ook voor At the Summit, dat met ‘klassieke’ akoestische gitaar opent, maar daarna flink op zijn Uriah Heeps los gaat. Met Bestiaus laat Alexanderssson zich van de gevoelige kant horen. Slechts begeleid door een ‘oude’ piano zingt hij een emotionele ballad over een figuur die dicht bij de dood staat.

In de openingstrack van “Panorama”, Above the Continuum, begeeft de band zich in de sferen van de oude ridderverhalen met een hele reeks aan tempowisselingen, heroïsche thema’s en zelfs aangevuld met strijkers en koperblazers om het dramatische en heroïsche karakter te onderstrepen. Dit nummer duurt ruim 20 minuten en met de bovengenoemde karakteristieken draagt dit overduidelijk de kenmerken van een progrock epic. Met name de genoemde strijkers en koperblazers geven deze compositie de allure van Salisbury (Uriah Heep), Atom Heart Mother (Pink Floyd) en zelfs “The Myths And Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table” (Rick Wakeman). Vooral de parlando passage en het moment dat de hoorns het slagveld betreden doen erg aan Wakeman denken.

Absurd is wel weer dat deze epic na anderhalve minuut psychedelische intro opent met twee minuten Italodisco voordat het epische vleugels krijgt. Daarna is het volop genieten! Het is te hopen dat het Hällas in de toekomst lukt om meer van deze progrockparels te produceren.