Hanging GardenAlbum

Binnen het genre staat Hanging Garden bekend als een band die graag experimenteert. Vooral in de afgelopen tien jaar heeft het geluid van de Finnen zich voortdurend ontwikkeld: van snoeiharde metal tot bijna volledig sfeergedreven ambient, met invloeden uit pop, elektronica en met pakkende melodieën. Toch is er bij de nieuwste aanwinst “Isle of Bliss” niet zozeer sprake van een koerswijziging, maar eerder van een logische volgende stap in die voortdurende muzikale evolutie.

Tussen “Skeleton Lake” en dit album liggen een paar experimentele ep’s en singles die vooral de poorten naar de muzikale toegankelijkheid verkenden. “Neither Moth Nor Rust”, “The Unending” en “The Passage” zijn alle drie verzamelingen van muziek die nog steeds veel te maken heeft met metal, maar ook de kaders van melodieuze muziek opzoekt. De band zelf ziet die evolutie als iets natuurlijks, en vind het volgens eigen zeggen vreemd als hun nieuwe cd zou klinken als de vorige. “We doen dit voor onze hobby en is niet onze fulltimebaan, waarom mogen we dan niet experimenteren?”, aldus gitarist Jussi Hämäläinen.

Desondanks is “Isle Of Bliss” meer “back tot the roots”. De cd is over de hele linie hard en stevig te noemen. Opener To Outlive the Nine Ravens is daar een goed voorbeeld van. Met een ijzingwekkende schreeuw van Toni Hatakka als bewijs, tezamen met snoeiharde metal die om je oren vliegt. Eternal Trees of Turquoise vervolgt in diezelfde trant. De grunts en growls zijn weer helemaal terug in de muziek van Hanging Garden. Stevige en dominante drums, rollende groms van zanger Toni Hatakka, die overigens wel laat horen dat zijn normale zang ook zeker niet verkeerd klinkt.

Nieuw binnen de discografie: partner Riikka Hatakka die eveneens laat weten dat ze kan grunten. Dat had ze tot aan dit album nog niet laten horen. En waar de echtgenote van Toni tot een jaar of tien geleden nog niet in beeld was, zorgt zij nu toch wel voor een kenmerkend Hanging Garden-geluid in de titeltrack Isle of Bliss. Het is de combinatie van melodieuze death metal en de zang van het echtpaar die je gelijk laat weten dat het over Hanging Garden gaat.

Een vleugje van de sound van collega’s Insomnium vind je in To the Gates of Hel. Het intro doet gelijk denken aan het geluid van hun landgenoten. Sowieso, het mag gezegd worden, veel Finse bands met een melodieuze deathmetalbenadering hebben veel overeenkomsten. Afsluiter Beneath the Fallen Sky is dan wel weer zo’n nummer waar Hanging Garden zijn identiteit mee heeft veranderd en gekarakteriseerd. Riikka domineert in deze track, net als de melodieuze toets in het nummer. Zware gitaren, maar toch weer niet te zwaar, en een outro dat geleidelijk toewerkt naar het einde van de cd.

Ondanks de “verzachtende” omstandigheden van Riikka Hatakka is de nieuwe plaat van Hanging Garden vooral een terugkeer naar het geluid van weleer. Dan heb ik het bijvoorbeeld over een album als “At Every Door”. Albums die gedomineerd werden door zware, rochelende grunts. Waar “Skeleton Lake” een bijna hippe benadering van doommetal liet horen, is het stevige karakter met “Isle Of Bliss” weer rechtgetrokken. Liefhebbers van doom en death kunnen hun hart weer gerust ophalen met deze plaat.