Ixion

Album

Ambient doom metal. Bestaat dat?

Ixion is een Frans doom metalproject, in 2004gestart door multi‑instrumentalist Julien Prat. Binnen het project krijgt hij hulp van zanger Yannick Dilly. Hij verzorgt alle vocalen, specifiek de cleane zang, het gefluister en in de koortjes. De grunts en het gegrom komen weer van Dilly. De bandnaam verwijst naar de mythologische figuur Ixion, die veroordeeld is tot eeuwig lijden. Het project heeft eerder al vier studioalbums uitgebracht. Dit nieuwe album is eigenlijk een samenstelling van drie verschillende ep’s, door Ision in 2024 uitgebracht: “Extinction”, “Restriction” en “Regeneration”. Conceptmatig schetst Prat met deze collectie van ep’s een sciencefictionverhaal dat gaat over menselijke sterfelijkheid, emancipatie van robots en de integratie van menselijk bewustzijn in biotechnologische lichamen.

Ondanks de vier voorgaande cd’s maakt Progwereld voor het eerst kennis met de band. Al na enkele luisterbeurten valt op dat de band een redelijk uniek geluid neerzet. Tijdens een zoektocht naar muziek die te vergelijken is met de stijl van Kauan, stuitte deze recensent dan ook bij toeval op Ixion. Dat roept direct de vraag op: lijkt muziek van Ixion op die van Kauan? Het antwoord daarop is zowel ja als nee.

Ixion produceert muziek met veel sfeer die uit verschillende lagen bestaat. Die worden gecreëerd met gitaren, synthesizerpads, basgitaar, strijkers, sequencers en drums. Het heeft absoluut veel overlappingen met doom metal, maar hoeft wat mij betreft niet per se onder dit genre geschaard te worden. De muziek kent bescheiden orkestrale elementen, maar gek genoeg springen die er niet gelijk uit. Ixion onderscheidt zich door doom te vermengen met ambient, elektronica en sci-fi thema’s. Door die mengeling van elementen ontstaat er soms een bezwerend geluid, waar je urenlang naar kan luisteren. De band borduurt met “Evolution” voort op een filosofisch muzikaal universum: een meeslepende trip door menselijke emotie, technologie en bewustzijn.

Ik noemde eerder al de link met Kauan, maar dan bedoel ik dat ook met Anton Belovs soloproject. The Withering Of The Flesh rechtvaardigt die vergelijking helemaal, als je het deze recensent vraagt. Natuurlijk kan je ook andere doom gerelateerde bands noemen maar dat laat ik aan de luisteraar over, ongetwijfeld dat je overeenkomsten met andere bands kan vinden. Ach, misschien wat lichte hints dan: Shape Of Despair of My Dying Bride zou je kunnen ontdekken in de aanpak van de songs. Wel een belangrijke bevinding, het klinkt in het geval van Ixion minder agressief, als doom muziek zonder haantjesgedrag. Aan de andere kant is de muziek ook uitermate geschikt voor liefhebbers van spacerock, synthwave, Vangelis of Jean-Michel Jarre. Prat is namelijk dol op pulserende sequencers binnen zijn muziek.

De toetsen nemen een belangrijke positie in binnen de muziek van Ixion, de basis van alle nummers begint ongetwijfeld bij de synthesizers en bewerkingen van toetsen. Necropolis is daar het ultieme voorbeeld van. Licht euforische toetsen vormen het fundament van de track. Wat later haken de elektrische gitaren, bas en drums aan. Buiten het gegeven dat de cd een sterk elektronische aanpak heeft, kan je genieten van heerlijke mijmerende gitaarsolo’s. De zang van Dilly is een belangrijk kenmerk van de muziek, maar eist geen nadrukkelijke hoofdrol op, niet qua reguliere zang, maar evenmin met de grunts.

Dan de bijsluiter van deze cd. Deze cd met ruim een uur aan verrukkelijke muziek is de moeite waard om aan te schaffen. Als je voor de kick gaat, of een explosie van bombastische hoogtepunten, word je enigszins teleurgesteld. Je vindt geen uitbarsting van emotie, of een fragment waar je helemaal op los kan gaan. Kwade tongen kunnen zelfs het woord gezapig in de mond nemen. Desondanks weet ik zeker dat dit veel draaibeurtjes in de cd-speler van huize Veltmaat zal krijgen.