Holden, JohnAlbum

Een jaartje na “Proximity & Chance” is John Holden weer present met album nummer zes. Aan zijn vorige album hield ik gemengde gevoelens over doordat een aantal nummers een hoog musicalgehalte had.

Op deze nieuwe loot laat hij dat ingrediënt gelukkig achterwege. Feit blijft dat hij als geen ander in staat is om een warme en prettige sfeer te creëren. Het klinkt veelal pastoraal, maar altijd goed doordacht en met voldoende afwisseling om de aandacht vast te houden. Opener The Great Divide is meteen een van de beste songs die hij tot nu toe produceerde. De dertien minuten vliegen voorbij. Hier ook weer die mooie gedragen inslag waarbij de overgangen heel natuurlijk aanvoelen. De verschillende vocalisten doen niet voor elkaar onder. Holden heeft in het artwork opgenomen wie op welk nummer te horen is, maar het openingsnummer wordt hier niet genoemd.

Pete Jones (Tiger Moth Tales, Camel) is inmiddels een vaste gast. Hij mag deze keer de vocalen verzorgen op Storm Warning en This Jewel Was Ours. Eerstgenoemd nummer wil maar niet echt uit de verf komen en blijft wat voortkabbelen. Vocaal gezien valt er genoeg te genieten want Pete Jones stelt werkelijk nooit teleur. Hier mis ik bovenal een drummer van vlees en bloed. Het programmeren van drums kan tegenwoordig steeds professioneler en het klinkt al lang niet meer zo gekunsteld als tien jaar geleden, maar je mist echtheid. Schwung. Toch moet je dit nummer niet overslaan, al is het alleen maar voor de heerlijke gitaarsolo van Luke Machin (Karnataka, The Tangent).

In Sandcastles maken we kennis met de stem van singer-songwriter Sertari (Karnataka) en dat is een zeer aangename kennismaking. Ze heeft een prachtige heldere stem en een enorm bereik. Wat hier ook opvalt is het heerlijke basspel van Jon Poole (Lifesigns, The Cardiacs). Hij voegt enorm veel groove aan het geheel toe. Het album sluit af met Art And Craft waarin Iain Hornal (10cc) de zang voor zijn rekening neemt. Mooi hoe John Holden hier subtiel met zijn toetsenspel toch een hele grote rol inneemt. Zijn orkestraties zijn smaakvol. De laatste minuten zijn voor de gitaarsolo van Michel St-Père (Mystery).

Dit is wederom een sterk album van John Holden waarin hij de luisteraar een uur lang even alles laat vergeten.