John WettonAlbum

Dit is de eerste box met livealbums van John Wetton van in totaal drie stuks. Dit eerste deel beslaat de periode 1994 – 1997 en bevat 119 tracks. Een zeer interessante fase in de enorme carrière van John Wetton. Het was de periode waarin er geen grote bandnamen meer aan hem verbonden waren. Hij maakte geen onderdeel meer uit van Asia, King Crimson of UK. Solo zou hij zich steeds meer ontwikkelen. Deze box maakt dat mooi inzichtelijk.

In het doosje tref je 10 cd’s. De eerste zeven schijfjes bevatten concerten die al eerder zijn uitgebracht. Deze hebben allemaal een remaster gekregen. Hiervoor zijn de bestaande stereomixen gebruikt; ze zijn dus niet opnieuw gemixt. Een album als “Hazy Monet” klinkt daardoor niet veel beter. Het magere geluid is gebleven en je hoort de mensen die dicht bij het soundboard zitten hardop praten. Dat komt omdat dit album op 27 mei 1997 in New York werd opgenomen vanuit het publiek. Toch is het een bijzonder album, omdat je een zeer authentieke John Wetton hoort in een intieme setting. Ook de samenwerking met Ian McDonald is hier bijzonder, omdat beiden bij King Crimson speelden, maar nooit tegelijk.

Daar waar Wetton in “Chasing The Dragon” nog zoekende is naar zijn positie als soloartiest, heeft hij in “Live In Argentina” zijn muzikale verleden weer helemaal omarmd. De setlist is hier heel evenwichtig: drie nummers van UK, drie van King Crimson, vijf van Asia en drie van zijn solowerk. Deze show werd in oktober 1996 opgenomen en verscheen oorspronkelijk in 2002. In 2016 werd het concert opnieuw uitgebracht als onderdeel van “The Official Bootleg Archive Vol. 1”, waarvoor het materiaal opnieuw werd gemasterd. De geluidskwaliteit is ook hier niet veel verbeterd. De drums zijn te prominent aanwezig en de gitaar te weinig. Erg mooi is hier de versie van Rendezvous 6:02 met een excellerende Martin Orford op toetsen.

Meest interessant voor de fan is het complete concert dat op 3 april 1997 werd gegeven in Paradiso Amsterdam. Dit was nog niet eerder gepubliceerd. Hier is de geluidskwaliteit meer dan acceptabel. Wetton haalt niet alle noten en moet nog wel eens een octaaf zakken, maar ook dat heeft zijn charme. De versie van In the Dead of Night is geweldig, met heerlijk gitaarspel van Billy Liesegang. De meester zelf laat hier maar weer eens horen wat een goede bassist hij was.

De parels vind je op de tweede schijf van dit concert, schijf negen in de box. Dat begint met Short Jam. Een spontane jam van 39 seconden waarin Wetton excelleert op zijn basgitaar. All Along the Watchtower is zonder twijfel het meest bijzondere op deze box. Het nummer is origineel van Bob Dylan, die het in 1967 schreef. Een jaar later maakte Jimi Hendrix er een veel langere psychedelische rockversie van. In die stijl blijft John Wetton hier ook. Het was geen spontaan tussendoortje dat Wetton hier besloot te spelen. Later speelde Wetton het nummer met onder anderen John Young in de band Qango. Ook nam hij het nummer op met Steve Hackett voor de heruitgave van “The Tokyo Tapes” uit 2013.

Net zo bijzonder is de laatste schijf met daarop een akoestisch concert dat Wetton in 1995 in Duitsland gaf als supportact van Saga en zijn optreden op Progfest 1997. Hierop vind je ook vijf akoestische nummers die als rehearsal zijn opgenomen. Bij het Progfest-deel valt vooral Starless op. Het is hier de mooiste versie van alle 10 de cd’s. Wat blijft het een zalig en tijdloos meesterwerk.

Mij viel nog op dat er in het boekje (36 pagina’s) en op de albums zelf alleen maar oude foto’s van John Wetton staan. Allemaal foto’s uit zijn jonge jaren. Net of er in de jaren negentig geen foto’s van hem zijn gemaakt. Een setje livefoto’s uit die tijd had deze box nog mooier gemaakt. Het is jammer, want juist de periode die muzikaal zo goed wordt gedocumenteerd, krijgt visueel nauwelijks aandacht.

Al met al is dit een bijzondere box geworden. Je kunt, als je je erin verdiept, een John Wetton horen die zoekt naar zijn nieuwe rol als soloartiest. In die zin is het mooi om juist de nummers die veel voorbijkomen te analyseren en te zien hoe hij ze zich steeds meer eigen maakte. Daarmee is “Concentus” niet alleen een verzameling livealbums, maar ook een mooi document van een muzikant die na Asia, UK en King Crimson opnieuw zijn eigen weg probeert te vinden.