KhatsaturjanAlbum

De Finse progressieve rockband Khatsaturjan, vernoemd naar de klassieke componist Aram Chatsjatoerjan (bekend van de Sabeldans) begon in 2000 met het idee om live instrumentale klassieke muziek te vertolken op rockinstrumenten, in de stijl van Emerson, Lake & Palmer en Ekseption. Eind 2002 rondde Khatsaturjan de opnames af van het mini-album “Aramsone Sums” dat vijf eigen composities en twee klassieke werken van Moessorgski en Berlioz bevatte, maar officieel nooit werd uitgebracht.

Hierna evolueerde het trio al snel naar een studioproject dat avontuurlijke eigen symfonische rock maakt met referenties naar Queen en Rush. Zang en vocale harmonieën zijn een belangrijk onderdeel van hun eigen composities. Tussen 2006 en 2015 leverde het project via het memorabele Musea-label een drietal studioalbums af, die Progwereld helaas nooit bereikten.

Omdat hun muziek zo veel lagen kent, treden ze niet meer live op. Logisch ook. Alle leden zingen hun strofes in en spelen tegelijkertijd toetsen en (bas)gitaren. Naast de multi-instrumentale inzet van Atte Kurri , speelt Ilkka Piispala ook nog eens drums en verruilt Ilkka Saarikivi de gitaar voor de cello die even te horen is op Song of Days. Op het eerste gehoor hebben de composities op dit album, waarvan de opnames twee jaar duurden, veel gelijkenis met Apogee, mede door de vele gevarieerde zangpartijen, tempowisselingen, romige toetsenpartijen en korte maar fraaie gitaarsolo’s. Vergelijk je luisteronderzoek met dit album maar eens met “The Two-Edged Sword” van Apogee ,dan hoor je dat Khatsaturjan wel de kunst verstaat om de nummers relevant te houden met maximaal zes tot acht minuten.

Thematisch draait dit vierde album om de menselijke beleving van tijd, zonder daarbij een conceptalbum in de strikte zin van het woord te zijn. Dit is overigens hun eerste onafhankelijke uitgave. Het geluid en de productie zijn aangenaam compact gebleven, waardoor het eclectische geheel bijeengehouden wordt door trouw te blijven aan de klassieke stijlen. Met de diversiteit aan arrangementen krijgen we een veelzijdig muzikaal progpalet voorgeschoteld. Het schuurt soms tegen het theatrale aan, maar vliegt dankzij de accenten van klassieke muziek (zoals heel geslaagd op DID Memoir) en wat stevige gitaren toch niet uit de bocht.