Knight AreaConcert

Man, wat was ik hieraan toe!

Door alle perikelen rondom de Covid-pandemie kon ik me al niet meer herinneren waar en wanneer ik het laatste concert had bezocht. Groot was dan ook de vreugde toen ik op social media vernam dat er weer een optreden werd aangekondigd. Twee gunstige bijkomstigheden waren dat het lekker in de buurt was (het fraaie en gezellige DRU Industriepark te Ulft) en dat het hier ging om een van de betere bands van Nederland: Knight Area.

Aanvankelijk was het nog de bedoeling dat de band deze avond tweemaal een korte show zou geven, maar omdat er kort na de aanschaf van de tickets extra versoepelingen werden aangekondigd, konden deze twee shows worden samengevoegd tot één langere show.

Centraal tijdens het optreden stond de laatste plaat “D-Day” en dit album wordt dan ook integraal ten gehore gebracht. En dat is voorwaar geen straf! Een veel gehoorde opmerking na het verschijnen van het album was dat het wel erg ver af stond van het oorspronkelijke geluid van de band. Maar is dat niet gewoon wat progressie inhoudt? En wat geeft het als de muziek van een zo hoge kwaliteit is? “D-Day” schurkt af en toe behoorlijk tegen melodische hardrock aan en dat komt live nog eens extra naar voren. Mark Bogert strooit met heerlijke riffs en flitsende solo’s en drummer Pieter van Hoorn krijgt af en toe de gelegenheid om zijn dubbele bassdrumpedaal lekker te laten ratelen. Hierdoor lijkt de rol van toetsenist Gerben Klazinga wat marginaal, maar zijn partijen zijn keihard nodig om de boel een beetje fraai in te kleuren.

Zoals ook in de recensie van Fred is te lezen, is “D-Day” een indrukwekkend verhandeling over een van de belangrijkste dagen in de hedendaagse geschiedenis. De muziek en vaak emotionele teksten krijgen een extra lading door de beelden die op het grote scherm achter op het podium worden vertoond. Ook de aankondigingen van nieuwe zanger Jan Willem Ketelaers geven net wat extra betekenis aan de nummers mee. Ketelaers blijkt bovendien een echte aanwinst voor de band. Een sympathieke jongen, maar bovenal een echte rockzanger met een krachtige strot die ook live zijn mannetje staat. Tijdens een kort gesprekje na afloop vertrouwde hij me toe best nerveus te zijn geweest (wat wil je na zo’n lange tijd van ‘droogte’), maar daar was op het podium niets van te merken.

Na de uitvoering van “D-Day” was er dus nog wat tijd over om het publiek te trakteren op wat extra’s. Als eerste lieten Pieter van Hoorn en Peter Vink samen horen dat zijn samen een uitstekende ritmesectie vormen tijdens een swingend intermezzo. Daarna werd duidelijk dat de band tijdens de lockdown de tijd nuttig heeft besteed. In de vorm van The Enemy Within werd het publiek verrast met een nieuw nummer van het nieuwe album dat begin 2022 moet gaan verschijnen. Een uitstekend nummer in het verlengde van de ‘huidige’ Knight Area, maar met wat lekkere symfonische elementen aan boord. Tot slot mocht Jan Willen Ketelaers laten horen dat hij de partijen van zijn voorganger Mark Smit prima naar zijn eigen hand kan zetten. Het behoorlijk complexe Twins Of Sins klonk alsof hij het al jaren zingt en tijdens het afsluitende Heaven And Beyond mocht het publiek ook lekker meeblèren.

Al met al was het een zeer geslaagde avond en dat kwam niet alleen omdat we al zo lang geen concerten hebben kunnen bezoeken. Er was absoluut geen sprake van stroefheid of onwennigheid bij de band en we hebben een prima concert gezien. Vanwege de anderhalve meter afstand die gehouden moest worden, was de zaal jammer genoeg niet vol, maar als dit straks niet meer nodig zou zijn, verdienen deze jongens gewoon weer een volle zaal.