Laughing StockAlbum

Nadat het Noorse Laughing Stock met “Shelter” in 2024 zijn beste album tot dan toe uitbracht, is er nu het nieuwe werk “Life in Seven Dreams”. Een ambitieus album dat, volgens het drietal, niet zonder slag of stoot tot leven kwam. Het was een zwaar jaar voor de bandleden, en dat kun je terug horen in de muziek. Het is tevens het zevende album in zeven jaar, vandaar de titel. De nummers worden bijeengehouden door het gedicht “A Dream within a Dream” van Edgar Allan Poe. Het gedicht wordt in het openingsnummer gereciteerd door Colin Bass (Camel).

Na een aantal luisterbeurten kun je gerust stellen dat dit het meest veelzijdige album van Laughing Stock is tot nu toe. Het gaat van prog naar pop en van metal naar folk en weer terug naar prog. De productie is zoals we van hen gewend zijn wat wollig en warm, en dat alles bij elkaar geeft een soort koortsdroomervaring. De band werkt niet met traditionele songstructuren, nummers hebben vaak geen refrein of terugkerende stukken. Dat zorgt aan de ene kant voor een unieke ervaring, maar maakt ook dat nummers niet beklijven. Het dwingt je eveneens om het hele album te beluisteren om de beste ervaring te hebben. Dat is wat mij betreft de kracht én de achilleshiel van hun muziek.

De band is op zijn best als de registers volledig opengaan zoals in The Fire. De opbouw is hier geweldig en het geheel wordt steeds meer uitgebouwd. De eruptie tegen het eind, compleet met de screams van Bjørnar Kristiansen (Dwaal) die uit de diepte lijkt op te stijgen, is een kippenvelmoment. Op deze momenten doet hun muziek wel aan hun landgenoten van Oak denken.

Het volgende nummer We Look at the River is dan weer van een heel ander kaliber. Ingetogen, gedragen, jazzy, en met een zalige trompetsolo. Het is net of hij in je woonkamer staat. Na 3:48 wordt het stil en dat blijft het tot 7:22. Ik snap het idee erachter, maar bijna vier minuten stilte vind ik ergens ook storend. Wat mij ook stoort is de zang van Tim Bowness in Not Today, maar dat zit hem meer in het feit dat deze man zo eentonig zingt; hij blijft op mijn zenuwen werken. Waarom willen zoveel bands hem als zanger?

In From the Shadows worden we nog één keer door elkaar geschud. Het opent intens, met een hoofdrol voor de basgitaar, desolate toetsen, en de grunts van Bjørnar Kristiansen. Daarna zorgen de toetsen en rustig gitaarspel voor een behouden reis terug naar het hier en nu.

“Life in Seven Dreams” is misschien wel het meest intense album van dit drietal. Ik heb het al vaker gezegd: ze gaan nog eens een keer een meesterwerk afleveren. Dat is dit album nog niet, maar de groei is evident. Wanneer alle puzzelstukjes op hun plek vallen, gaan ze ons nog verbazen. Tot die tijd vergeten we af en toe alles om ons heen met deze droom.