Leap DayConcert

Nee, ik was het niet van plan, ik zou deze keer eens gewoon als anoniem toeschouwer aanwezig zijn bij een concert. Ik had namelijk een unieke kans om een van Nederlands beste progbands, Leap Day, live aan het werk te zien, ver buiten hun natural habitat, in het westen van het land. Ik was dus aanwezig als privépersoon, zonder concrete plannen om te recenseren, met als enig doel genieten van melodieuze progrock uit het hoge Noorden. Het zou anders lopen. Want ondanks alle goede voornemens kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan. Langzaam ging het kriebelen en zondagmiddag was ik eruit: ik ging het toch doen. Nou, daar gaat-ie dan maar.

Ik was ruimschoots op tijd aanwezig in de bijzondere locatie die het Parkvilla theater in Alphen aan den Rijn is. De voorbereiding voor Leap Day verliep niet perfect: de soundcheck levert problemen op met de monitoren. Een half uur later dan normaal gaat de zaal pas open. Het is ook wel eens lekker om in het rode pluche, midden in de zaal op de best denkbare plek, een optreden te ondergaan. Een topervaring, ik kan het iedereen aanraden.

Ongeveer honderd man/vrouw sterk is het gehoor op deze zaterdagavond. Het zijn vooral de erkende progfanaten. Het optreden van Leap Day maakt onderdeel uit van een mini-progfestival met louter Nederlandse bands. Eerder die dag zouden Deflexion en The Ceres Phenomenon al spelen. Na Leap Day is het podium voor Profuna Ocean. Hulde ook aan organisator Serious Music Alphen die al jaren het initiatief neemt om support en een podium te bieden aan progbands, met name uit Nederland. Ook sympathiek: een speciaal geprijsd avondticket voor diegenen die de middagvoorstelling niet konden bijwonen.

Maar ik ben gekomen voor de noorderlingen. En die spelen een prima show, direct vanaf eerste nummer Wrinkles. Het geluid is goed. Misschien staat de bas iets te hard, toch is Harry Scholing wat mij betreft wederom de ster van de show met zijn melodieuze spel. Wat een bassist, gezeten op een kruk, in eerste instantie zelfs zonder monitor. Chapeau. Drummer Koen Roozen speelt zijn partijen snaarstrak en vormt samen met Scholing de solide ruggengraat van de band. Nieuwe zanger Roelof Beeftink is zichtbaar een tikkeltje nerveus. Toch is dit niet zijn debuut voor de band: hij was ook al van de partij tijdens het Northern Prog Festival (NPF) in 2025. Beeftink is een duidelijke verbetering ten opzichte van voorganger Hans Kuypers.

Er is opvallend veel solowerk weggelegd voor toetsenist Gert van Engelenburg. Het vuurwerk komt van gitarist Eddie Mulder, als altijd virtuoos en volkomen foutloos. Het harmonieuze samenspel van dit duo en het onderlinge plezier spat van het podium af. Derk Evert Waalkens is over het algemeen de rust en zekerheid zelve, maar tijdens het ruim twintig minuten durende afsluitende epische nummer Pride before the Fall is hij even alles kwijt: zijn zangpartij en toetsenwerk. Het kan gebeuren. Het doet geen afbreuk aan het volledige uur smaakvolle symfonische rock dat de band ons voorschotelt.

Leap Day speelt veel werk van het nieuwe, uitstekend ontvangen album “When Gravity Wins”, met als hoogtepunt persoonlijke favoriet Viral Cage en het eerdergenoemde Pride before the Fall. Natuurlijk zijn er hier en daar wat kleine foutjes te bemerken, maar de band maakt een goede, ingespeelde indruk. Ik heb ook nog wat geleerd deze avond: het epische Pride gaat over de legende van het vrouwtje van Stavoren in Friesland. En ik maar denken dat het over een willekeurig Zuid-Engels havenstadje ging.

De fans belonen de band met een welgemeend applaus. Na afloop van het Leap Day-optreden worden we nog verrast door de aankondiging dat het NPF in oktober van dit jaar wederom wordt georganiseerd, ditmaal in Leeuwarden. Met op het programma het al genoemde The Ceres Phenomenon, het Chileense Aisles, Oekraïner Antony Kalugin’s Karfagen en Leap Day zelf als hoofdact, voor de eerste keer.

Excuses aan de drie andere bands die ongetwijfeld deze avond hun uiterste best deden: helaas geen verslag deze keer.

Poeh, dat was op het nippertje.