LesoirAlbum

Lesoir is wellicht wel de meest progressieve band van ons land. Dat bedoel ik letterlijk, want dit gezelschap blijft zich ontwikkelen en zichzelf telkens opnieuw uitvinden.

In 2025 onderging de band een metamorfose. Bassist Ingo Jetten kon zijn werk bij Lesoir niet langer combineren met zijn andere muzikale projecten en besloot te stoppen. De bezetting werd vernieuwd. Gitarist Rutger Martens sloot aan, evenals programmeur en percussionist Ramon Reijnders. Staf Wouters nam de plaats van Ingo Jetten in.

In een interview gaf Ingo Dassen aan dat Lesoir niet zozeer als een strikt afgebakende band met vaste leden wil functioneren, maar meer als een collectief van bevriende muzikanten. Hij en zangeres Maartje Meessen, tevens zijn partner, vormen de kern van dit collectief.

Het vorige album “Push Back the Horizon” sprak me persoonlijk wat minder aan. Het is een behoorlijk direct en stevig album, waarop ik weleens wat nuance miste. Voor dit nieuwe werk kiest de band uiteraard voor een ander geluid. Er is meer ruimte in de composities, meer emotie, diepgang en sfeer. En ondanks dit alles kan het collectief nog steeds flink van leer trekken, maar dat is nu beter in balans.

Met opener Is It Nothing? geeft de band meteen een mooi visitekaartje af. Het klinkt rijk en gelaagd. De elektronische toevoegingen en de percussie verrijken het geheel. Dat er twee gitaristen zijn, is eveneens goed hoorbaar. Alles vult elkaar perfect aan. De korte, felle gitaarsolo knalt er heerlijk uit.

Een bijzonder sterke troef vormen de prachtige orkestraties. Ze geven de composities extra diepte en versterken de emotionele zeggingskracht. Met een echt strijkkwartet en speciaal geschreven arrangementen voegt de band een extra dimensie toe aan het geheel.

Op en top prog is het instrumentale Nadeli. Het behoort tot de mooiste tracks van het album. Staf Wouters doet hier zijn voorganger vergeten met zalige basloopjes, terwijl drummer Bob van Heumen het geheel een heerlijke schwung geeft. De overgangen zijn soepel en het gitaarwerk is sterk. Ook Pendulum is instrumentaal en hier wordt geweldig gespeeld.

Met het ingetogen La Même Langue waagt Lesoir zich voor het eerst aan een Franstalig nummer. Het is een opvallende keuze van Maartje Meessen, die bovendien goed aansluit bij de thematiek: elkaar verstaan gaat uiteindelijk verder dan dezelfde taal spreken. Haar uitspraak is uitstekend en ze maakt indruk met haar vocale bereik en de emotionele lading die ze in het nummer weet te leggen. Op Free Pass laat ze een veel agressievere kant van haar stem horen. Ook daarin slaagt ze met vlag en wimpel.

Stay Close to Me gaat over de liefde tussen ouder en kind. Ingo en Maartje hebben samen een dochter, dus ik kan me voorstellen dat de tekst heel persoonlijk is. Die is mij soms net iets te melancholisch, maar wie zou zo’n lied niet over zijn eigen kind willen zingen? Opvallend is ook hier weer de sterke opbouw en de rijke gelaagdheid. Het begint als een bijna balladachtige song, maar ontwikkelt zich tot een sterke progsong.

Met “Tomorrow Is Now Today” zet Lesoir wat mij betreft een flinke stap vooruit. De band heeft een mooie balans gevonden tussen stevige prog, verfijnde arrangementen en emotionele diepgang. Het album klinkt rijk, avontuurlijk en tegelijkertijd heel toegankelijk. Lesoir blijft zichzelf opnieuw uitvinden, maar verliest daarbij geen moment zijn herkenbare gezicht. Dit is wat mij betreft hun beste album tot nu toe.

CD


LP