Major ParkinsonAlbum

Eerlijk gezegd kende ik Major Parkinson nog niet, terwijl er wel een aantal recensies op onze website te vinden zijn en “Valesa – Chapter II: Viva the Apocalypse!” het zesde album van deze band uit Noorwegen is. De muziek van Major Parkinson vertoont overeenkomsten met Moron Police en gek is dat niet. In beide bands is Lars Christian Bjørknes actief. Dat betekent veel verwachte onverwachte wendingen, al zit in Major Parkinson meer pop en vooral meer jaren tachtig synth pop.

Aangezien dit album chapter II behelst, is er uiteraard een chapter I. Het waren juist die popinvloeden die mijn oud-collega Friso Woudstra niet zo kon waarderen. Voor hem te weinig prog. Het is natuurlijk ook maar hoe je prog definieert. Ik vind de muziek van Major Parkinson avontuurlijk, interessant én dus (zeker bij tijd en wijle) toegankelijk. Daar zit ook direct het gevaar in. Op één nummer na is de muziek van Major Parkinson behoorlijk direct. Nummers krijgen niet de tijd om te ontbolsteren. De muziek vliegt alle kanten op. En dat is natuurlijk een keuze, maar dat betekent wel dat het intensief is om naar te luisteren.

Het album wordt afgetrapt met het korte Elevator Pitch. Daarna volgt het energieke Showbiz. De eighties komen sterk naar voren, met name door de toetsengeluiden. Ongeveer op de helft van het nummer is er een mooie wending en wordt de muziek rustiger en melodischer. De zang van Jon Ivar Kollbotn is in het begin van dit liedje (en ook in andere nummers) wat opgepompt. Als hij zich meer in acht houdt, vind ik zelf de zang veel beter. Dit liedje geeft een goede indruk van het album.

Ik zal nog wat nummers eruit lichten. In Superdad worden repeterende synths gecombineerd met wat jazzachtige elementen. Kollbotn zingt als Elvis Presley in zijn beste dagen. Het titelnummer geeft het beste aan waar de Noren voor staan: jaren tachtig-toetsen, flink uptempo, theatrale vocalen en dus die continue wendingen.

In het langste nummer, Karma Supernova van bijna negen minuten, pakt de band het iets anders aan. Met een langer spannend intro wordt dit dreigende nummer langzamer opgebouwd, om daarna tot een eruptie te komen met een bijna black metalachtig stukje muziek, dat wordt gevolgd door iets dat doet denken aan (happy) hardcore. In Maybelinne komen balladachtige muziek, metal en een spooky soort eclectische punk samen. Nogmaals, ik snap dat dit de bedoeling is van Major Parkinson, maar voor mij schiet het nu zijn doel voorbij.

Met het poppy en zachte Kiss Me Now! besluiten de Noren deze achtbaan, uw recensent met een ambivalent gevoel achterlatend.  Ik vind Valesa – Chapter II: Viva the Apocalypse! geen slechte plaat, maar te veel is ook te veel. Het aloude adagium ‘less is more’ zou in mijn ogen Major Parkinson ter harte kunnen nemen. Maar goed, juist dat ‘more’ geeft de band zijn eigen identiteit. Een album dat dus gemengde gevoelens bij mij oproept.