Matteo MancusoAlbum

De Italiaanse supergitarist Matteo Mancuso verraste de (jazz)rock wereld in 2023 met zijn debuutalbum “The Journey”. De tot dat moment vooral van zijn YouTube-filmpjes en beroemde gitaarfans (Steve Vai, Al DiMeola, Tommy Emmanuel) bekende muzikant bracht een uitstekend, gevarieerd en vooral melodieus album uit. Dit werd ook nog eens gevolgd door een lange serie optredens. Ik hoef hier niet uit te wijden over de uitdaging om een goed ontvangen eerste album te overtreffen. Drie jaar later is daar dan opvolger “Route 96”, de titel is een verwijzing naar de befaamde route van oost naar west door de VS en zijn geboortejaar.

Daar waar het debuutalbum meer jazz-georiënteerd was qua aanpak, zijn nu gitaar, bas en drums samen de studio ingedoken, elkaar continu uitdagend om tot een beter resultaat te komen. “Route 96” klinkt meer ‘geproduceerd’, meerlaags, vaak akoestisch, elektrisch en klassiek in één nummer, zonder dat het ‘over the top’ gaat. Dit is mede het gevolg van een drietal gastmuzikanten: achtereenvolgens Steve Vai (elektrische gitaar), Antoine Boyer (gypsy/jazz/akoestische gitaar) en Valeriy Stepanov (toetsen) maken hun opwachting op het nieuwe album. In een recent interview spreekt Mancuso zich uit over een ‘bredere vocabulaire’ (woorden=klanken), een zo breed mogelijke stijl, hij wil niet vastgepind worden op een bepaald genre, en vooral een voller geluid. Ook verklaart hij de invloeden van gitaristen als George Benson, Allan Holdsworth, Pat Metheny maar ook iconen als Wes Montgomery en Joe Pass. Mooie woorden allemaal, the proof of the pudding is in the eating.

Openingsnummer Solar Wind start met ruimtelijke klanken en een sterke melodielijn, clean gespeeld ook, heel laidback. Dat verandert al snel, het tempo gaat omhoog en heavy gitaargeluid vult de ruimte, het is een beetje Dr Jeckyll en Mr Hyde. En dan, met nog zo’n twee minuten te gaan, volgt het kenmerkende soms snerpende geluid van Steve Vai, die zijn instrument laat huilen, gieren en janken. Met wederom Mancuso’s ruimtelijke noten als finale, echt een topnummer. Hoe anders is Fire And Harmony. Akoestische latin klanken afgewisseld met harmonische elektrische noten, in dit heerlijk klinkende nummer, je waant je in je hangmat aan het strand. Het klinkt een beetje als ‘Steve Lukather meets Lee Ritenour’.

In Isla Feliz is het de beurt aan de Franse gitarist Antoine Boyer om zijn niet geringe talenten te tonen. Boyer staat bekend om zijn gypsy-stijl, verwant aan dat van de legendarische Jango Reinhardt. Hij speelt hier de akoestische gitaar terwijl Mancuso de lange melodische lijnen uit zijn Yamaha Revstar haalt. De latin groove is onweerstaanbaar, samba en bossa nova strijden om voorrang. De typische stijl van met name Larry Carlton maar ook van al die andere sessie-gitaristen uit Los Angeles is nadrukkelijk aanwezig in L.A. Blues One. Let ook op het solide spel van bassist Riccardo Oliva en drummer Gianluca Pellerito, gezamenlijk verantwoordelijk voor de constante groove.

Een paar versnellingen lager is The Great Wall licht voorzien van oriëntaalse invloeden en een stuk relaxter qua toon. Maar dat weerhoudt Matteo niet om te strooien met een paar van de snelste licks ooit. Zo mogelijk nog iets rustiger is Warm Sunset, de titel dekt de muzikale lading perfect. Toch toont Mancuso ook hier zijn Mr Hyde kant. Black Centurion is waarschijnlijk een van de meest heavy nummers op het album, het ligt een beetje in het verlengde van Drop D van het debuutalbum. Joe Satriani is de meest voor de hand liggende vergelijking hier, heavy maar toch harmonieus en vooral melodieus. Ik hoor wel vier verschillende gitaarpartijen en toch speelt hij dit nummer met zijn interessante akkoordenschema regelmatig live.

Tijd om even af te koelen met In The Morning Light, een beetje in het verlengde van Warm Sunset. The Chicken is bekend van de live optredens van het trio Mancuso, het nummer is oorspronkelijk van tenorsaxofonist Pee Wee Ellis en door superbassist Jaco Pastorius (Weather Report) getransformeerd en bekend gemaakt. De Russische toetsenvirtuoos Valeriy Stepanov maakt zijn opwachting als derde en laatste gastmuzikant. En hoe. Zijn jazzy toetsenspel op Fender Rhodes piano doet denken aan Max Middleton (Jeff Beck), Bob James en George Duke. Er is voldoende ruimte voor solo-uitstapjes voor alle muzikanten in dit bij uitstek jazz/fusionnummer, ook drummer Gianluca Pellerito maar vooral bassist Riccardo Oliva excelleren.

Een prima vervolg album van het voormalige Italiaanse wonderkind. Ik denk warempel dat hij erin geslaagd is om zijn debuutalbum te overtreffen. De door hem zo gewenste brede variatie in stijlen is goed waarneembaar en ook een deel van het succes. De productie door Matteo en vader Vincenzo Mancuso is uitstekend, het risico om de bocht uit te vliegen is gelukkig beperkt gebleven. Ik ben wel benieuwd hoe hij de nieuwe muziek live gaat spelen, er zitten in sommige nummers dusdanig veel gitaarpartijen dat het vrijwel onmogelijk lijkt om dat ook tijdens optredens waar te maken. Mancuso heeft ons echter al eerder versteld doen staan met zijn onnavolgbare techniek en, wie weet, met behulp van wat elektronica is er veel mogelijk. Aanrader voor de fans van melodieuze fusion/jazzrock met een stevig tintje.

CD: