
Het Onségen Ensemble is een tot nu toe onbekend Fins collectief op onze site. Het is jammer dat we de eerste vier albums hebben gemist, maar dat maken we goed met dit vijfde album, getiteld “A Tale” want het gaat om fraaie retroprogmuziek die we niet hadden willen missen.
Gevormd door zijn omgeving in het noorden van Finland heeft het Onségen Ensemble een eigen identiteit opgebouwd door constante transformatie. Elk album introduceert nieuwe elementen — muzikanten, stemmen, instrumenten en perspectieven — waardoor de muziek zich vrij kan ontwikkelen en openblijft voor het onverwachte. Dit album is daarop geen uitzondering.
De vaste kernbezetting speelt op dit vijfde album sfeermuziek die zich begeeft in het spectrum van folk en psychedelische rock tot post-rock, waarbij de band zelf Pink Floyd als referentie meegeeft. Zelf hoor ik meer de spacerock van Area 39 en wat melancholische retroprog van Anekdoten, zonder de lange gitaaruithalen, want alles draait om sfeer.
Ik hoor onder andere een verdwaalde viool en een trieste mondharmonica die op gepaste momenten naar voren treden. Een zwevende Mellotron wordt op geweldige wijze ingezet op A Touch, en in de instrumentale nummers The Word en The First Casualty klinkt, mede door het gebruik van trompet, iets van Ennio Morricone’s filmmuziek uit de bekende spaghettiwesterns. De onorthodoxe inbreng van steeldrums op Crystal Waters of Spring geeft het een verrassend Caraïbisch tintje, in wat we toch vooral als folkmuziek mogen bestempelen. Mede dankzij gezongen koorpartijen waarbij ik mensen met bloemen in hun haar voor me zie, en een dwarsfluit die zijn melancholische magie verspreidt. Dat alles past bij het centrale thema van het album: vrede.
Met een progressieve denkwijze en het bewust vermijden van traditionele genregrenzen creëert het Onségen Ensemble toegankelijke progmuziek met een sterk gevoel voor schoonheid en ingetogenheid. Vrij van stilistische dogma’s en met subtiele psychedelische ondertonen is “A Tale” een etherisch album dat je intuïtief moet ondergaan.