Gee, PeterAlbum

Twee jaar geleden was ik onder de indruk van het album “Pilgrim” van Peter Gee. Dit conceptalbum was (en is) het beste wat de bassist van Pendragon solo heeft uitgebracht. Met zijn nieuwe album “The Girl in the Cornfield” trakteert Gee de luisteraar wederom op fraaie liedjes. Noem het een lichte variant van neo-prog of progressieve pop. Wat je krijgt zijn fijne, integere en toegankelijke nummers. Deze keer niet een conceptalbum, maar los van elkaar staande songs. Sommige liedjes gaan zelfs terug tot 2010. Het album gaat over de wensen en dromen van elk mens. Uiteraard zijn veel nummers gekleurd door Peters christelijke geloof. Al komt dat bij het ene liedje meer op de oppervlakte dan bij het andere. Naar mijn bescheiden mening geeft zijn geloof de nummers juist iets authentieks. Op deze plaat wordt Gee wederom bijgestaan door drummer Steve Christey van Jadis. Jimmy Flanders en Steve Thorne tekenen voor de zang.

Het album begint met End of Days. Deze rocksong heeft een lichte alternative jaren 90 vibe. Het is een snel nummer. Niet opzienbarend, wel leuk om naar te luisteren. Water of Life is het tweede liedje. En dat klinkt vertrouwd, een gospelsong zoals Gee ze wel meer heeft gemaakt. Ik vind het wel heel erg naar worship neigen. Het nummer heeft te weinig een prog touch om interessant te worden. Dan is Regret een stuk beter. Wederom een rustig nummer, maar het klinkt een stuk doorleefder, de zang van Steve Thorne zorgt daar ook voor. Second Birth gaat in hetzelfde spoor verder. Ik hoor er een stukje americana in. De wat beklemmender sfeer bevalt mij wel.

Met het instrumentale Kill Me With Love gaat Gee meer de Pink Floyd kant op, met name dan het karakteristieke gitaargeluid. De Lambada is niet ver weg in het dansbare Carnival, oh we oh! Kortom, u merkt het al: dit album gaat alle kanten op! Maar ondergetekende houdt met name van die neo-prog light sfeer die Gee goed neer kan zetten. En dat doet hij met het fraaie Rise Again. Dit had ook zo op “Pilgrim” kunnen staan.

Ik haal Christmas Night er ook nog even uit. Dit is een kerstliedje met een gospelfeel. Het is echt een beetje bevreemdend om ‘gloria in excelsis deo’ te horen op een warme zomeravond. En dat illustreert nogmaals dat “The Girl In The Cornfield” een allegaartje is. Dat wordt ook ondersteund door het symfonische, instrumentale titelstuk, het groovy Sunset Blue en het gedragen sluitstuk Coming Home.

Kortom, Peter Gee trakteert ons wederom op een aantal zeer luisterbare songs. En wat verklaart waarom ik toch bijna zijn complete discografie thuis heb staan. Toch heeft “The Girl in the Cornfield” last van waar Gee’s albums sinds “Heart of David” al mee kampen: het is (meestal) niet consistent genoeg. Wat mij ook tegenstaat is dat een flink aantal songs kampt met de ‘fade out ziekte’. Is het nu echt niet mogelijk om op een andere manier, een al dan niet fraaie, song te beëindigen? Ondanks deze wat kritische noten kan ik deze pure en authentieke muziek waarderen.