Poly-MathAlbum

Het nieuwe album, “Something Deeply Hidden” van de in 2013 in Brighton opgerichte Britse band Poly-Math is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Amerikaanse natuurkundige Sean M. Caroll. In dit boek onderzoekt de schrijver de redenen waarom veel mensen de kwantummechanica verkeerd begrijpen. De tracktitels verwijzen dan ook allemaal naar wetenschappelijke en filosofische theorieën. Het voert te ver om daar in deze recensie op in te gaan. De albumhoes is van de hand van gitarist Tim Walters en bestaat uit een aantal abstracte, expressionistische olieschilderijen.

De muzikale stijl van Poly-Math staat te boek als een instrumentale mix van Ethio-jazz (fusie van traditionele Ethiopische muziek, gebaseerd op de vijf-toonstoonladder, met westerse jazz, funk en soul), klassieke prog, math-rock en post-rock. Dat roept natuurlijk de vraag op: hoe klinkt dat dan? Namen als King Crimson en in iets mindere mate Gentle Giant en The Mars Volta komen bij mij bovendrijven na uitgebreide beluistering van dit album. In vergelijking tot de vorige albums heeft de band het strakke mathematische keurslijf enigszins losgelaten en meer ruimte voor improvisatie ingebouwd. Door het gebruik van uitgebreidere percussie krijgt de muziek soms een tribale sfeer.

De band pakt meteen stevig uit met The Universe as an Engine in een stuiterend onregelmatig ritme, waaruit we kunnen opmaken dat die motor van ons universum niet geheel soepeltjes draait. Walters speelt daaroverheen een gitaarthema dat inderdaad zo uit het jaren zeventig-materiaal, maar ook uit het “Thrak”-tijdperk van King Crimson zou kunnen stammen. Al snel begint de band op dat thema meerdere stemmen op elkaar te stapelen. Dit doet heel erg denken aan de manier waarop Emerson, Lake & Palmer dit deden aan het einde van het nummer Tank op hun debuutalbum. Dan een snerpend industrieel thema, gevolgd door een furieuze gitaarsolo. Plotseling duikt er ineens een kort lichter melodisch deuntje in de toetsen op, om uiteindelijk in alle hectiek te eindigen.

In het intro van One/Two/Three/Four Body Problem doen de heren er nog een schepje bovenop om ineens met een melodietje op de proppen te komen dat erg veel lijkt op het slot van Black van Pearl Jam. De maatsoort blijft onregelmatig en wisselend, zoals het een echte Poly-Math betaamt. Het daaropvolgende mechanische King Crimson-achtige laatste deel sluit wel erg goed aan.No Such Thing As Now presenteert een lichtvoetiger klankbeeld met Latin-achtige invloeden, maar ook met die King Crimson mellotron. De afwisseling tussen gitaar en toetsen, en soms de gezamenlijke inzet van beide, houdt het geheel wel boeiend, zeker wanneer de band ook af en toe ritmisch gezien de turbo inschakelt.

Ook in de overige tracks weet de band deze mate van afwisseling aan te houden. De ritmesectie is onberispelijk strak, maar heeft ook een bepaalde losheid in zich. De improvisaties die Walters en Gesner daarover ten toon spreiden, blijven boeiend. Te meer omdat de band de nodige psychedelica inbouwt en af en toe gas terugneemt. Soms wordt, met uitzondering van een verdwaalde mellotron, zelfs een stiltemoment ingebouwd. Des te groter is het contrast wanneer men vervolgens weer volledig uitpakt.

Al met al een zeer interessant album. Diep in deze muziek zit toch meer gevoel verborgen dan de naam van de band zou doen vermoeden.