RenaissanceAlbum

Als je mij op de man af vraagt welke band naar mijn mening het meest het predicaat ‘symfonische rock’ verdient, dan antwoord ik zonder aarzelen: Renaissance. De Britse band, die zijn oorsprong kent in 1969, belichaamt naar mijn bescheiden mening het meest waar de genrenaam voor staat: op klassieke muziek gebaseerde moderne muziek, met lange, uitgesponnen stukken en tempo- en stemmingswisselingen, gespeeld door uiterst capabele musici die de complexe muziek ook nog prima live kunnen uitvoeren. Wat wil je nog meer?! Misschien een solozangeres uit duizenden in de vorm van Annie ‘acht octaven’ Haslam?

Voor mij begon de liefde voor de band met het legendarische livealbum “Live at Carnegie Hall”, een monumentaal dubbelalbum uit 1976. Opgenomen een vol jaar eerder in juni 1975, met de mobiele studio van Record Plant Remote, voor een uitverkochte iconische zaal uit 1891 waar zoveel grootheden hadden opgetreden. De band is op dat moment zo ongeveer op haar hoogtepunt: met vijf succesvolle albums onder de arm en een zesde, “Scheherazade and Other Stories”, wat later hun magnum opus zou blijken, op het punt van uitkomen. En in de ‘klassieke’ bezetting met al genoemde Haslam, zanger/gitarist Michael Dunford, toetsenist John Tout, bassist Jon Camp, en drummer Terrence Sullivan. Voor de gelegenheid versterkt met het New York Philharmonic Orchestra. En een uitzinnig Amerikaans publiek dat de band al veel eerder in de armen had gesloten. Geen slecht moment voor een dubbel livealbum, moet het management gedacht hebben. En dat is dus ook wat gebeurde.

Ik krijg nog steeds kippenvel als ik die oude, zeker voor die tijd behoorlijk goed klinkende, opnames weer beluister. Dat begint al met het grotendeels instrumentale, door Haslam van wat klanken voorziene Prologue, het titelnummer van de gelijknamige derde elpee. Je hoort al direct de karakteristieke sound van de groep: bijna klassiek aandoende thema’s met veel piano en een prominente bas, harmonieuze achtergrondzang en Annie’s iconische hoge en kristalheldere zangstem. En nog het meest opmerkelijke: (bijna) geen elektrische gitaar. Dunford speelt vooral akoestisch en ondersteunt Haslam in vocaal opzicht. De solo’s, als je ze tenminste zo wilt noemen, komen van de melodieuze basgitaar van Camp.

Zo werkt de band zich door een mengeling van zijn vijf bestaande albums, met hier en daar een nieuw nummer, zoals het prachtige emotionele Ocean Queen. Maar ook het korte, folky en meer mainstream Carpet of the Sun, zelfverklaarde favoriet van Miss Haslam, en het rockende intro/outro van Can You Understand staan op het repertoire voor de pauze, ook wel kant 1 en 2 genoemd. Persoonlijke favoriet is het zwaar georkestreerde en aan de Russische dissident Aleksandr Solzjenitsyn opgedragen Mother Russia, met verwijzingen naar Russische componisten. Drie nummers tikken ruimschoots de tien minuten aan, twee bijna acht. Zo zien en horen wij dat graag binnen de progressieve rock.

Na de pauze wordt dat zo mogelijk nog beter: Scheherazade, bijna een half uur lang, en Ashes Are Burning, ongeveer vierentwintig minuten, nemen elk een volledige plaatkant in beslag. In totaal worden we dus getrakteerd op ruim honderd minuten top symfonische rock in een livesetting van band en orkest, ongekend. De introductie van Scheherazade door Jon Camp, van het gelijknamige conceptalbum over de sprookjes van 1001 nacht, is nog steeds grappig. Let wel: het album was nog niet uit, en niemand van het publiek had ook maar een snipper van de muziek kunnen beluisteren in het pre-streaming en -digitale tijdperk. De uitvoering samen met het orkest is spot-on, de zaal reageert uitgelaten op het half uur complexe maar wonderschone muziek. Dat laatste geldt ook voor het sluitstuk, Ashes Are Burning, het titelnummer van de elpee uit 1973.

Geen wonder dat dit album tot op de dag van vandaag tot mijn favorieten behoort. En ook geen verrassing dat het concert in de Boerderij in Zoetermeer in 2015 een bijzondere plek inneemt in mijn concertlijst van alle tijden. Het was de eerste keer in 42 jaar (!) dat de band weer eens in Nederland optrad; Haslam was destijds 68 jaar. Allemaal dankzij “Live at Carnegie Hall” en de fantastische muziek die Haslam en co. indertijd produceerden. En nog steeds produceren en live uitvoeren, moet ik haastig toevoegen. De acht octaven hebben wel iets aan kracht ingeboet inmiddels, maar dat is niet meer dan normaal. De muziek blijft echter voor altijd voortleven in mijn herinnering.