Miller, RickAlbum

Onlangs besprak ik hier het album van Brendan Perkins. Deze Brit, die alle instrumenten zelf bespeelt, brengt elk jaar wel een album uit. De Canadees Rick Miller doet dat ook al sinds 1983. En sinds het jaar 2000 heeft hij er zo’n zestien de wereld ingeslingerd. Bij Progwereld hebben we er tien van besproken. Als ik al die tien recensies samen zou moeten vatten dan is de muziek van Miller sfeervol, bevat het hints naar Pink Floyd en Alan Parsons, wordt er goed gemusiceerd, is de productie top en is de muziek aan de brave kant.

Het nieuwe werk heeft de titel “Perspective” gekregen en bevat acht tracks. Mij valt direct de puike productie op. Alles klinkt om door een ringetje te halen. My Avalon heeft inderdaad wel heel veel invloeden van The Alan Parsons Project. Het klinkt gemoedelijk en sfeervol met wat dromerige zang en subtiel gebruik van de akoestische gitaar. Het intro is lang en trekt je langzaam de muziek in. Het blijft ingetogen. Dit nummer smeekt om een gitaarsolo en daar blinkt Miller gelukkig in uit. Ondanks dat het allemaal net iets te veilig blijft, is de solo wel fraai.

An Ordinary Man is met ruim twaalf minuten het langste nummer. Het rustige en sfeervolle intro bevat mooi fluitspel, een tokkelende gitaar en zachte toetsen. Rick Miller is een prima zanger. Zijn stemgeluid heeft iets dromerigs. Hij weet goed wat hij kan. Enorme uithalen zal je bij hem niet horen. Dat zou ook niet bij zijn muziek passen. Ook hier zorgen de gitaarsolo’s voor de hoogtepunten. Het latere Pink Floyd is nooit ver weg. Het vleugje elektronica is verrassend en zorgt dat je weer bij de les wordt gebracht.

Het instrumentale The Prisoner Of Uqbar is net een beetje anders. Het voelt alsof je in een avonturenfilm terecht bent gekomen. De oosterse invloeden zijn hier mooi in verwerkt. Voor de rest wordt de aanpak van Rick Miller steeds meer duidelijk. De intro’s zijn (bijna) allemaal sfeervol en wat zich daarna ontvouwt is steeds min of meer gelijk. Je zou het kunnen samenvatten door te stellen dat de muziek sfeervol is, hints heeft naar Alan Parsons en Pink Floyd, dat er goed gemusiceerd wordt, de productie top is, maar dat de muziek echt wel aan de brave kant blijft.