Rick WakemanAlbum

Dat Richard Christopher Wakeman (18 mei 1949) een virtuoos op de witte en zwarte toetsen is, hoef ik aan niemand uit te leggen. Met een oeuvre van ruim 100 (honderd!) soloalbums is er voldoende bewijs aanwezig voor deze stelling. Vooral de piano heeft daarbij zijn voorkeur en in de meer recente periode heeft hij een aantal nieuwe werken aan zijn toch al zeer omvangrijke catalogus toegevoegd. Het nieuwe album is er een in de serie ‘piano improvisaties’. Zoals “Piano Portraits” (2017), “Piano Odyssey” (2018) en meer recent “Yessonata” uit 2024. Met als bijzonderheid dat het op het nieuwe album, getiteld “Melancholia”, uitsluitend gaat om gloednieuwe, originele composities van de hand van de meester zelf. 
 
Daar waar “Portraits” en “Odyssey” vooral gevuld waren met het werk van anderen of door hemzelf vervaardigde arrangementen van eigen werk (Yes en solo), is “Melancholia” toch enigszins een buitenbeentje. Het bevat twaalf nieuwe nummers met een gemiddelde speelduur van vier minuten, ruim voldoende voor twee plaatkanten. Er is niet echt sprake van een concept, maar de nummers hebben toch wel een bepaalde samenhang, de titel geeft het al aan. Ricks instrument van keuze is een legendarisch Steinway D model dat hij naar de The Granary Studio in Norfolk heeft laten verschepen om daar in samenwerking met Erik Jordan, al jarenlang producer en engineer, de opnames te voltooien.  

provider:    youtube
url:         

src:         https://www.youtube-nocookie.com/embed/8VQo6XDquIc?start=79&feature=oembed
src mod:     https://www.youtube-nocookie.com/embed/8VQo6XDquIc?start=79
src gen:     https://www.youtube-nocookie.com/embed/8VQo6XDquIc

Meer ingetogen dan ooit, de sprankeling die zijn spel zo kenmerkt is er nog steeds, maar dan anders. Alsof de grote man meer in zichzelf gekeerd was toen hij het allemaal bedacht, speelde en arrangeerde. En dat allemaal op instigatie van zijn vrouw Rachel. Zij hoorde hem op enig moment bezig met een nieuwe compositie (Garo) en werd getroffen door de stille, emotionele kracht ervan. Zij wakkerde bij haar echtgenoot het gevoel aan dat hij meer met het uiten van zijn emoties zou kunnen doen. En zo geschiedde. 
 
Delicaat, resonant en rijk, dat zijn deze keer de kernwoorden van de klank die de maestro aan zijn instrument weet te ontlokken. Zonder opsmuk onthult de legende zijn ware aard, gekenmerkt door een stille maar intense kracht. Uitschieters zijn openingsnummer Sitting at the Window maar ook het al gememoreerde Garo, Sea of Tranquility en het afsluitende titelstuk laten een blijvende indruk achter. 

Rick Wakeman probeert toch vooral duidelijk te maken dat melancholieke muziek niet per definitie treurig hoeft te zijn, maar eerder gelaagd en complex. “Het is zowel een temperament als een stemming: gevoelig, bedachtzaam, loyaal, creatief gedreven, diep analytisch en standvastig.” Een mooie, bredere definitie, die de kern vormt van dit album. Niet voor niets noemt Wakeman het nieuwe album “Een van de meest betekenisvolle suites met pianomuziek die ik ooit heb gemaakt.” 
 
Bij die woorden van de meester sluit ik mij graag aan. Hoewel misschien ingetogen, behoort “Melancholia” tot Wakemans meest cruciale werk. Het is een introspectief album dat een innige verbinding tot stand brengt tussen de artiest en zijn publiek, de klank en de stilte, en de innerlijke en externe wereld. Het draagt de onmiskenbare signatuur van zijn muzikale talent en is een hoogtepunt binnen zijn invloedrijke werk.