Rockpommel’s BandConcert

Als je mij zou vragen welk album uit de lange geschiedenis van de zogenaamde ‘Krautrock’, de Duitse progscene in de jaren zeventig, mij het meest voor de geest staat, dan zou mijn antwoord zijn: “Rockpommel’s Land” van de Duitse band Grobschnitt. Het album kwam uit in 1977, had een hoes in de stijl van Roger Dean en combineerde de muziek van Yes, Genesis en andere tijdgenoten in een heerlijk klinkend conceptalbum vol klassieke symfonische rock, over de reis die hoofdpersoon Ernie zou maken met zijn kompaan, een grote vogel.

Grobschnitt maakte een tiental studio albums tussen 1972 en 1989 en gaf de geest in 2012. Er waren nog wel wat reünies, maar eigenlijk was de band zelf al ruimschoots overleden. Totdat enkele jaren geleden de oorspronkelijke zanger, Toni Moff Mollo, de muziek van de groep afstofte en een band oprichtte onder de naam Rockpommel’s Band, in verband met een rechtenkwestie over de oude naam. Maar in alle eerlijkheid had ik niet meer gedacht ooit een live-uitvoering van mijn favoriete album te mogen aanschouwen, totdat de aankondiging kwam van een tournee. Toch stonden ze daar allemaal, met onder meer de al eerdergenoemde Toni Moff Mollo, wiens eigenlijke naam Rainer Loskand is. Plaats van handeling: het podium van de Zoetermeerse rocktempel Boerderij.

Met Deutsche Pünktlichkeit, om exact half negen, sluipt een achttal monniken met maskers en een twee meter lang monster het podium op om Razzia/Powerplay Finale te spelen, kort daarna gevolgd door Du schaffst das nicht! De toon is gezet.

De aankondiging door bassist/spreekstalmeester Milla Kapolke van de integrale versie van “Rockpommel’s Land” die ongeveer vijftig minuten zou duren wordt met oorverdovend gejuich ontvangen door de fans. Het is een klein uurtje genieten. Ik vergeet even mijn plichten als recensent en laat me meevoeren op de tonen van klassieke symfonische rock die de vergelijking met veel beroemdere Engelse tijdgenoten probleemloos kan doorstaan. Heerlijke dubbele gitaarpartijen vloeien in elkaar over, vierstemmige zang, inventieve toetsenpartijen (Moog), knalharde drums en melodieuze/stuwende bas, het was er allemaal. Natuurlijk mag het theateraspect niet ontbreken: diverse intermezzo’s met verklede roadies tijdens Stoney Dance en de Big Bird aan het einde. Het is één groot feest. De aanwezigen belonen de band met een hartstochtelijk applaus, waarna een pauze van ruim twintig minuten de heren musici maar ook het publiek de kans geeft om even op adem te komen.

Na de pauze is Duits de voertaal met als opener Vater Schmidts Wandertag (Heute ist ein schöner Tag), de moderne melodieuze rock van Wie der Wind van “Jumbo” uit 1976 met ditmaal Toni Moff Mollo’s galmende solozang. Het instrumentale Sous le tapis (‘we spreken geen Frans’), is hard, snel en punky, Könige der Welt daarentegen begint met kinderstemmen en heeft een maatschappelijk geëngageerde tekst.

Solar Music (Sonnentanz-versie) is het volgende muziekstuk op het menu. We krijgen nog een stukje Grobschnitt Wortschatz voorgeschoteld met Wopedidada. Maar er is vooral ruimte voor iedereen om uitgebreid te soleren, met een hoofdrol voor jongste lid Kevin Hollmann met een geweldige extra lange gitaarsolo. Het theatergebeuren wordt niet vergeten: wat te denken van een als Ku Klux Klan uitgedoste figuur met kerstboomlichtjes, een drietal priesters, een heus zwaardgevecht (lichtsabel!) tussen twee monniken, en een behoorlijke portie vuurwerk. Solar Music (het laatste stuk van de 1974-versie) sluit dit deel af met o.a. een Camel-achtig gitaarstuk, waarna het al eerder genoemde enorme monster de lichtjes op het toneel dooft. Einde tweede akte. Maar niet het einde van de show, integendeel.

Toegift Mary Green, ook wel de ‘coffee shop song’, bevat de introducties van band en roadies. Mary zelf komt nog even langs met een gigantische spliff. Space Rider, met Toni als fake rocker, is de laatste toegift. Een minutenlange staande ovatie is de terechte beloning na bijna drie (3) uur spelen.

Voor mij persoonlijk waren de gitaarduetten/-harmonieën het absolute hoogtepunt, met beide gitaristen, Manu Kapolke (zoon van) en de al eerder genoemde Kevin Hollman, op uiterst rechts en links van het podium. Ook zanger Armin Krull is zeker een verbetering. Hij neemt het leeuwendeel van de vocalen voor zijn rekening. De galmende, slecht verstaanbare stem van Toni Moff Mollo komt relatief weinig in het stuk voor, met uitzondering van de finale. Het is een beetje tragikomisch: de oude, lieve, beetje gekke oom die ooit een beroemd zanger was, mag ook af en toe even meedoen.

Met welgeteld acht man op het podium, vijf vooraan, was het soms dringen. Toch ging alles goed. Dat geldt ook voor geluid, licht en de pyrotechnics. De band had zijn eigen personeel meegenomen. Dit was het allereerste optreden ooit in Nederland van Grobschnitt/Rockpommel’s Band volgens bassist Milla Kapolke. Het lijkt erop dat dit wel een vervolg gaat krijgen. De ervaren filmcrew van John Vis was deze avond aanwezig om het gebeuren voor het nageslacht vast te leggen, iets om naar uit te kijken.

Heute war ein schöner Tag.