SarayasignAlbum

Deze keer maar eens starten met de eindconclusies over “Shadows Of The Dying Light”, het derde album van het Zweedse Sarayasign:

Conclusie 1: Dit is een fijne rockplaat. Het betere werk in de melodieuze hardrock, met soms een minuscuul uitstapje naar de metal. De inspiratie wordt daarbij vooral in de jaren tachtig gevonden bij bands als Whitesnake en het latere Rainbow, al klinkt de geluidsmuur (mede door de mix en mastering van Jacob Hansen) een stuk moderner. De plaat doet denken aan de rits albums die Magnus Karlsson produceerde voor Frontiers Records, zoals de Allen/Lande-samenwerkingen. Sarayasign is zelfs een dusdanig typische ‘Frontiers’-band dat het me verbaast dat ze na één album alweer vertrokken zijn bij het Italiaanse melodic rocklabel. Daar moet toch wel een smeuïg RTL Boulevard-verhaal achter zitten. Ik vermoed dat dit album hoge ogen gooit in recensies van collega’s die zich richten op rock en metal in iets bredere zin. Wat ons brengt bij:

Conclusie 2: Dit is niet per se een progressieve of prog(metal)plaat. Zeker, “Shadows Of The Dying Light” heeft van die typische genretrekjes. Een onnavolgbaar fantasyconcept (donkere gebieden, groeiende schaduwen, verborgen tempels, u kent het wel), wat epische en uitgesponnen passages (eigenlijk vooral op de lange slottrack The Hidden Portal), en het nodige toets- en orkestratiebeulswerk. Maar de individuele tracks van zo’n vijf minuten per stuk hebben een vrij traditionele structuur en zitten veelal op een veilig ‘midtempo’, korte uitbarstingen en verplichte power ballads daargelaten.

Da’s niet direct een waardeoordeel, zelfs op deze site. Een band als Queensryche maakte tijdens zijn hoogtijdagen ook niet de meest complexe muziek, maar wordt nog steeds gezien als een grondlegger van de progmetal. Waarmee ik maar wil zeggen: de progboog hoeft niet altijd retestrak gespannen te staan. Als je naast alle moeilijk kauwbare kost die we hier doorgaans serveren ook een hapklare brok melodieuze hardrock kunt waarderen, biedt Sarayasign een prima voedzame maaltijd.

Op “Shadows Of The Dying Light” valt er namelijk heel wat te genieten. Een traditionele rockbenadering betekent natuurlijk dat praktisch elke track voorzien is van een ouderwetse gitaarsolo ergens na de brug of het tweede refrein. Dat wordt toch stilaan een verloren kunst in de moderne rock en metal, maar Sarayasign stelt niet teleur. De smaakvolle janksolo’s van Peter Lundin nodigen uit tot heerlijk gênant luchtgitaarwerk.

Daarnaast verdient de zang van Stefan Nykvist vermelding. Hij klinkt als de liefdesbaby van alle klassieke hardrockstemmen uit de vorige eeuw. Snufje David Coverdale, beetje Tony Martin, vleugje Joe Lynn Turner, theelepeltje Dio. Er gebeurden in de jaren tachtig backstage wel gekkere dingen, toch? Nykvists stem is krachtig, vol, en met een randje dat net ruw genoeg is, al klinkt het door de eindeloze vocale dubbelingen allemaal iets gepolijster dan nodig. Ook de hogere achtergrondzang van jonkie Stella Larsson (kennelijk pas zestien jaar ten tijde van de opnames) klinkt geweldig.

Bandleider en muzikale duizendpoot Jesper Lindbergh heeft met zijn kompanen een ambachtelijk, melodieus hardrockalbum afgeleverd. De tracklist bevat geen enkele zwakke broeder, al mist de plaat ook die ene echte dikke uitschieter. Voor pure progmetalliefhebbers is “Shadows Of The Dying Light” muzikaal misschien iets te rechttoe-rechtaan, maar ik luister dit album al weken met veel (guilty) pleasure. Van een dik uur ‘vuist omhoog en meeblèren’ is nog nooit iemand minder geworden.