SoenAlbum

“Reliance” is het zevende studioalbum van de Zweedse progmetalband Soen. Deze titel laat zich op verschillende manieren vertalen. De beste optie is naar mijn idee ‘vertrouwen’, want je kan er blind vanuit gaan dat de band ook op zijn nieuwe album genadeloos imponeert met zijn prachtige dualiteit tussen hard en zacht. Dat beide uitersten zo gaaf in elkaar grijpen, verraadt een uitgekiende hand van componeren en mixen. Geef ze maar een plaatsje, die knallende drums, dat diepe basgeluid, die pakkende zanglijnen, die sfeervolle toetsen, dat explosieve gitaarwerk, de melancholie en de euforie. Zou het ze ditmaal weer gelukt zijn om een album te maken dat van betekenis is?

Soen weet op dit nieuwe werkstuk de bakens iets meer te verzetten richting kracht en melancholie, terwijl de heren ondertussen de mosterd heel goed bij zichzelf weten te halen. Dit alles resulteert in een schijfje van drie kwartier met daarop tien fonkelnieuwe nummers. Het lijkt me dan ook op zijn plaats om dat aantal nader te bekijken.

Collega Ruard constateerde in zijn recensie van vorige album “Memorial” de trend dat bij Soen de nummers steeds korter en gejaagder worden. Dat is op “Reliance” ook van toepassing, al zou ik van de daken willen schreeuwen dat dit niet ten koste is gegaan van de kwaliteit (niet dat Ruard dat beweerde overigens). Ik hoor liever tien nummers van Soen die iets korter klokken in drie kwartier, dan acht wat langere in eveneens drie kwartier.

Gitaarsolo’s zijn er op het nieuwe album gelukkig genoeg, en omdat Cody Ford ze met een surplus aan zeggingskracht neerzet, zullen deze altijd onderdeel blijven uitmaken van een Soen-nummer. Dat geldt ook voor bijvoorbeeld de warme zang of de monumentale drums: deze zijn te karakteristiek voor het bandgeluid om op in te leveren.

Als je groovy drums in het hardere segment wilt horen, luister dan naar de krachtige opener Primal. De drumpartijen van medeoprichter Martin Lopez staan lekker vooraan in de mix en dat is terecht. Hij draagt het nummer, ook als er op gezette tijden gas terug wordt genomen. Dan verkeert de band in een zalige RPWL-modus, mede veroorzaakt door de Yogi Lang-achtige zang van Joel Ekelöf. In het daaropvolgende Mercenary toont Soen aan heer en meester te zijn in het aanbrengen van nuances. Zo gaat het nummer van start als klassieke hardrock met folk-invloeden, om na een paar minuten te worden doorkliefd door een juweel van een gitaarsolo. De tweede helft van het nummer neemt weer wat meer gas terug met een sprankelende ervaring van ruimte. Hier komen de straffe drumpartijen uit het begin weer terug. Wat een subtiliteit.

Discordia heeft een gedragen karakter. Het begint als een ballad en ontploft als Kensington in het kwadraat. Het kent een prachtig toetsenstuk met achtereenvolgens orgel, Moog en Fender Rhodes. Sta er even bij stil, het kan. De band vervolgt met het vurige Axis, het meeslepende Huntress, en het imposante Unbound. Ook in deze nummers is het weer raak met de vele tempo- en sfeerveranderingen, waarbij de gitaarsolo’s niet van de lucht zijn. In Axis maakt de band ook gebruik van tweestemmige gitaarmelodieën, en dat is altijd een verrijking van het spectrum.

Je kan aan je water voelen dat er iets gaat gebeuren op het album. Het ingetogen Indifferent onderbreekt de lijn van de heftige muziek met prachtig pianospel en magistrale strijkersklanken, met daaroverheen de geweldige zang van Joel Ekelöf. Fraai is dat het korte gitaarmoment juist halverwege geplaatst is. Tja, bij Soen weten ze goed hoe ze hun nummers perfect in moeten delen.

De draad van de stevige nummers wordt weer opgepakt met Drifter, en via Draconian met z’n mooie tussenstuk en opmerkelijke finale belanden we in de weergaloze afsluiter Vellichor. Nu ben ik geen DNA-deskundige maar ik vermoed een familieband tussen Joel Ekelöf en Mariusz Duda (Riverside, Lunatic Soul). Niet echt natuurlijk, maar qua stem zou het kunnen. Vellichor heeft een weemoedige tekst, en het nummer is dat ook.

Het moge duidelijk zijn dat Soen wederom een album van betekenis heeft gemaakt. “Reliance” heeft zoveel vernuft in zijn composities, dat schept een ongelooflijk vertrouwen.