Steve HackettConcert

De laatste show in een serie van concerten die Steve Hackett met zijn band zou uitvoeren in het Verenigd Koninkrijk, nog wel in de Royal Albert Hall in Londen. Daar wil je natuurlijk bij zijn. De beroemde zaal is volledig uitverkocht, ruim vijfduizend fans zijn op komen dagen op een doordeweekse oktoberavond in de Engelse hoofdstad. Er hangt een uitgelaten stemming, de verwachtingen zijn hoog. De hoge gemiddelde leeftijd is geen verrassing, ik heb nog nooit zoveel ‘airdrummers’ op leeftijd bij elkaar gezien.

Tijdens de show praat Steve over het nieuwe studioalbum wat op de rol staat voor 2027 en de noodzaak om zoveel mogelijk nieuw werk uit te brengen. “We worden er niet jonger op, ik weet niet hoe dat bij jullie is, maar ik voel de noodzaak.” Wijze woorden van de 75-jarige, we kunnen dus nog het een en ander van hem verwachten, goed nieuws. Mijn plek links naast het podium is niet onbekend maar wel enigszins ongewoon. Je kunt de artiesten van heel dichtbij zien, een sensationele ervaring. Te meer omdat er vanavond geen schermen of andere audio visueel hulpmiddelen aanwezig zijn.

Stipt om kwart voor acht neemt het optreden een aanvang. Zoals beloofd wordt het eerste deel gevormd door zijn Solo Gems. The Devil’s Cathedral is de luidruchtige start, het geluid is nog niet helemaal in orde, dat zal gelukkig snel verbeteren. Every Day betekent de introductie van schoonzus Amanda Lehmann op gitaar en zang. Haar opkomst ontlokt enthousiaste kreten aan het devote publiek. The Sea Inside is een nieuw nummer van het aangekondigde studioalbum, een zwaar orkestraal nummer met solozang van Steve, vierstemmige harmoniezang en een geweldige gitaarsolo van de hoofdpersoon.

Spectral Mornings is een persoonlijke favoriet maar ik ben niet de enige, getuige het eerste echt grote applaus van de fans. Hackett kondigt vervolgens Ace of Wands aan, met een hoofdrol voor de vingervlugge Lalle Larsson, als een nummer wat hij schreef toen hij nog lid was van een zekere ‘boyband’ in 1975. Het sax-intro van The Steppes en een afwijkende baspartij van Reingold in combinatie met het trage tempo doen me opeens denken aan Led Zeppelin, vreemd, nooit eerder aan gedacht. Het wordt nog vreemder, Camino Royale wordt voorzien van een snelle opening met jazzy sax en dito gitaarpartij: ‘Hackett goes Steely Dan’. Amanda Lehmann’s aanwezigheid is uitermate geschikt om prijsnummer Shadow of Hierophant van heldere zang te voorzien, het crescendo aan het einde en de lichtshow zijn top. Er wordt een verplichte pauze van vijfentwintig minuten aangekondigd, op last van de zaaldirectie. Hackett windt er geen doekjes om: “wordt maar lekker dronken.”

Het tweede deel van de show heeft de titel Best of Genesis meegekregen, gestart wordt met Watcher of the Skies. Tijdens dit iconische nummer maakt zanger Nad Sylvan zijn entree. The Cinema show is een geweldige showcase voor de kwaliteiten van toetsenist Lalle Larsson. Zijn prestatie mag gerust magnifiek genoemd worden maar dat geldt ook voor drummer Felix Lehrman. Aisle of Plenty komt er direct achteraan. Dan is er opnieuw ruimte voor Lalle Larsson om zijn niet geringe kwaliteiten te tonen. Tijdens zijn pianosolo kun je een speld horen vallen, zijn virtuoze waterval van noten leidt tot de herkenbare inleiding van Firth of Fifth. Waarin hij wederom een hoofdrol speelt, maar natuurlijk ook Hackett zelf. Het laatste nummer van de reguliere show is een integrale versie van het epische Supper’s Ready ruim twintig minuten pure prog en nostalgie. Het publiek klapt zijn handen stuk.

Maar de koek is nog niet op, de inmiddels overbekende toegift Dance on a Volcano gecombineerd met Los Endos, een stukje Slogans en een drumsolo van Felix Lehrmann. Na ruim twee uur en een kwartier concert neemt de band het warme applaus van de vijfduizend plus in ontvangst. Het was een mooie avond in Londen. Inclusief een vleugje van die speciale Albert Hall magie.

De show in de Royal Albert Hall betekent het einde van een lange Europese tournee voor Hackett & friends, een tournee die al in mei begon, in november volgen nog enkele shows in Italië. Ik mocht hem al bewonderen op 31 mei dit jaar in de Boerderij. De setlist is grotendeels gelijk aan voornoemd optreden met uitzondering van toevoeging van The Steppes en de complete versie van Shadow of Hierophant. Een prima en vooral solide show van Hackett en kompanen. Toch ontbrak voor mij een beetje de sprankeling, de bijzondere sfeer die het laatste optreden van de tour over het algemeen typeert. Misschien ben ik wel een beetje té kritisch en heb ik hem inmiddels (te) vaak zien optreden. Hopelijk blijft hij dat laatste nog een tijdje doen.