TEMICAlbum

TEMIC bracht in 2023 debuutalbum “Terror Management Theory” uit. Het collectief liet daarna regelmatig van zich horen. Zo waren ze in 2024 te zien op het Midwinter Prog Festival. In maart 2025 ging de band op tournee met Rendezvous Point en in april van dat jaar werden ze uitgenodigd voor Cruise To The Edge. Ook Poppodium Boerderij werd aangedaan. De opnames die daar werden gemaakt, verschenen onder de naam “Paradigm (Live at the Boerderij 2025)”. In 2025 werd de band bovendien versterkt met vaste bassist Miguel Pereira.

Nu keert de band terug met het tweede album “Ceiba”. Net als op het debuutalbum staan theorieën rond sterfelijkheid centraal. Een ceiba is een boom die in de Maya-cultuur als heilig wordt gezien, omdat deze de aarde verbindt met de hemel en de onderwereld. Volgens de band is dit tweede album een stuk progressiever. Dat hoor ik vooral terug in de complexere structuren en de manier waarop de verschillende instrumenten met elkaar verweven zijn. Er wordt werkelijk op een zeer hoog niveau gespeeld.

Eric Gillette (The Neal Morse Band) is nog nadrukkelijker aanwezig. Zijn riffs zijn bij vlagen overdonderend, zoals in Ashes en Casting Stone. Ook zijn solo’s zijn stuk voor stuk geweldig. Wat een veelzijdige gitarist! Tegelijkertijd lijkt de nadruk op technische complexiteit soms ten koste te gaan van de directheid van de composities. Waar de nummers op het debuut zich relatief gemakkelijk in het geheugen nestelden, vraagt “Ceiba” wat meer van de luisteraar.

Als geheel schuift de muziek van TEMIC nog verder op in de richting van Leprous. Dat komt mede doordat de stem van Fredrik Bergersen Klemp behoorlijk aan die van Einar Solberg doet denken. Hij kan zowel met heftige passages uit de voeten, zoals in Casting Stone, als met de rustige momenten. Vooral in het emotionele Broken maakt hij indruk. Zijn dynamiek en expressiviteit geven de muziek veel karakter. De vergelijking met Leprous is echter inmiddels zo voor de hand liggend dat je je kunt afvragen in hoeverre TEMIC zich op dit vlak nog voldoende onderscheidt.

Ook de invloed van toetsenist Diego Tejeida is op dit album groot. Hij weet alles met veel gevoel voor sfeer en dramatiek in te vullen. Regelmatig voegt hij filmische elementen toe die de muziek een extra dramatische lading geven. Zijn toetsenwerk vormt daarmee een belangrijk onderdeel van het TEMIC-geluid. Toch vind ik dat zijn spel op het eerste album beter tot zijn recht kwam. Daar was zijn bijdrage voor mijn gevoel wat prominenter en meer bepalend voor het geheel.

Ook mis ik bassist Jacob Umansky. Zijn spel was van een zeer hoog niveau en gaf de muziek een enorme meerwaarde. Nieuweling Miguel Pereira speelt zonder meer verdienstelijk, maar valt in het geheel wat te veel weg. Hij vormt een solide basis, maar krijgt weinig momenten waarop hij zich echt kan onderscheiden. Dat hoeft overigens niet alleen aan Pereira zelf te liggen; de productie en de manier waarop de bas in de composities is verwerkt spelen hier ongetwijfeld ook een rol.

Als ik dit album vergelijk met “Terror Management Theory”, vind ik de composities op “Ceiba” net wat minder aansprekend. De muziek is complexer en technisch misschien nog indrukwekkender, maar de zanglijnen en melodieën blijven wat minder hangen. Dat maakt “Ceiba” niet tot een minder goed album, maar wel tot een album dat mij iets meer moeite kost om volledig te doorgronden.

En juist daarin zit misschien ook de kracht van het album. TEMIC kiest niet voor een herhaling van het debuut, maar probeert het muzikale palet uit te breiden. Dat levert prachtige, technisch indrukwekkende passages op, maar soms ook composities die wat minder direct binnenkomen. Het verschil met “Terror Management Theory” is uiteindelijk klein. Ik ben wederom onder de indruk van het niveau van deze groep. TEMIC is inmiddels allang geen gelegenheidsformatie meer, maar een sterke vertegenwoordiger van het progmetalgenre.

CD


LP