TerraAlbum

Het Italiaanse Terra is een formatie die de percussie omarmd heeft, daar kwamen we al achter bij het debuut van de band. Een aantal jaren nadat ze het gelijknamige album hebben uitgebracht, komt de band met een akoestische versie van de nummers op dat album.

De band heeft net als bij het originele album weer vertrouwd uitgepakt wat betreft de verpakking, het verschijnt tussen twee plankjes met zes gebrandmerkte streepjes. Het werpt wat vragen op over de oplage en de distributie, de antwoorden daarop kun je vinden in het interview wat we hadden met de bassist van de band, Stefano Alonso.

De band heeft het debuut volledig akoestisch opgenomen, met uitgebreid aandacht en ruimte voor inheemse instrumenten. Dat levert een geweldig spektakel op wanneer je open staat voor muziek met een  intense beleving. Wie niet, zou je zeggen?

Opvallend aan de cd is hoe de structuur en de identiteit van de originele songs veranderen, maar toch ook  herkenbaar blijven. Save Our Ship is daar een goed voorbeeld van, maar zo zijn de voorbeelden legio. We luisteren naar een compleet andere cd en toch krijgen we het gevoel dat we het kennen. Dan doe je iets goed als band. Fans van het debuut moeten vooral dit album checken, maar ook liefhebbers van andere bands met een voorliefde voor inheemse instrumenten moeten dit eens luisteren. Zo zijn er overeenkomsten met de studioalbums van bands als Orphaned Land en Yossi Sassi. Die vergelijkingen komen regelmatig naar boven, maar gek genoeg springen er op dit album een paar nummers nadrukkelijk uit, zoals Father en Rise.

Ik was bij het debuut al onder de indruk van zanger Daniele Berretta, maar met dit album is dat gevoel verder toegenomen. De man heeft een geweldige stem en kan de rauwe, scherpe randjes op sommige nummers nog eens extra benadrukken, zoals in het indrukwekkende Walking On Sand. De vioolpartijen zijn tevens imposant en creëren een sfeer die doet denken aan muziek op de Balkan. Die viool werd overigens wel vertolkt door een gastmuzikant, Laurence Cocchiara. Hij is een vaste waarde in de instrumentale postrockband Bosco. Verder zijn er nog twee gastmuzikanten actief: Lorenzo Nencini (eveneens Bosco) op vibrafoon en berimbau en Simone Horus op de darbuka (percussie) en ney (soort fluit).

De extra song op het album die, volgens onze informatie, nog niet eerder is uitgebracht is The Seed,  uiteraard ook akoestisch uitgevoerd. En dat is een kneiter van een song die je gelijk bij de kladden grijpt en indruk maakt, net als het refrein, wauw! De extra cover op het album is die van Losing My Religion van REM, wat mij betreft een voltreffer. Die song heeft een extra betekenis voor zanger en drummer Daniele “Zed” Berretta, je kunt het lezen in de tekst onder de video van het nummer op YouTube.

Alle instrumenten zijn door de vier bandleden akoestisch gespeeld en daarbij hebben ze spaarzaam wat hulp gehad van enkele gastmuzikanten. Maar om dit album simpelweg neer te zetten als een akoestische versie van het origineel, gaat niet ver genoeg. De intensiteit op het album wordt tot ongekende hoogte gestuwd, je krijgt een geheel nieuwe beleving van de muziek van Terra.

Petje af voor deze Italiaanse band.

De “elektrische versie” van Losing My Religion: