TexturesAlbum

Boeren, burgers, buitenlui, zegt het voort: Textures is na tien jaar terug aan het muzikale front! Dat is niet alleen nieuwswaardig binnen onze minuscule Nederlandse progkosmos, want juist door de lange afwezigheid valt op hoe groot de invloed van het zestal op het internationale progmetallandschap eigenlijk is. Waar de heren zelf in den beginne sterk beïnvloed werden door Meshuggah, is Textures op zijn beurt een inspiratiebron gebleken voor een zondvloed aan acts die metalcore en djent injecteren met progressieve elementen. Maar terwijl andere grootheden als Periphery en TesseracT gestaag nieuw materiaal bleven produceren, gooide Textures in 2017 onverwachts het bijltje erbij neer. Daarmee kwam de release van het aangekondigde “Genotype” (als tweelingalbum van “Phenotype” uit 2016) te vervallen.

“Genotype” verschijnt dus nu alsnog, maar met volledig nieuw materiaal. Uw nederige recensent heeft de terminologie opgezocht opdat u het niet hoeft te doen: waar ‘fenotype’ slaat op waarneembare uiterlijke kenmerken van een organisme, verwijst ‘genotype’ naar de interne genetische code die daaraan ten grondslag ligt. De introspectieve teksten op “Genotype” beschrijven daarom ook de ongeziene innerlijke wereld van de mens, met al zijn emoties, strubbelingen en onzekerheden. U begrijpt: Textures schrijft nog steeds weinig liedjes voor onze ‘Progwereld Skihut’-playlist.

Om fans gerust te stellen: de basis van het vertrouwde Textures-geluid is na de lange absentie intact. We horen nog steeds ‘moeilijke metal’ met complexe beukritmes en vocalen die waarschijnlijk ietwat buiten de comfortzone van de traditionele progliefhebber liggen. Maar “Genotype” klinkt ook gevarieerder dan eerder werk. Er is meer ruimte voor de toetsen en elektronische arrangementen van Uri Dijk. Het is te makkelijk om daarbij enkel te verwijzen naar instrumentale openingstrack Void met zijn hypnotiserende opbouw, want ook de rest van het album bevat de nodige atmosferische intro’s en intermezzos. De synthesizers klinken geregeld Leprousig, en doen in combinatie met de groovende gitaarriffs op een track als Measuring the Heavens bijna industrieel aan.

Ook de vocalen laten veel afwisseling horen. Daniël de Jongh was al geen eendimensionale metalcore-brulboei, maar zijn palet wordt op “Genotype” nog breder benut. De elektronische stemvervorming op tracks als At the Edge of Winter en Vanishing Twin draagt bij aan een soms vervreemdende sfeer. Die komt ook terug in de dystopische video (onder regie van bassist Remko Tielemans!) voor single At the Edge of Winter, met een gepijnigde glansrol voor gastzangeres Charlotte Wessels. Haar herkenbare timbre drukt hier een stevig stempel op het geluid van Textures, maar ook De Jongh laat in de samenzang met Wessels horen hoe veelzijdig zijn stem is. Aan het begin van Measuring the Heavens klinkt hij rauw en melodieus in de nu-metalstijl van wijlen Chester Bennington (Linkin Park), terwijl hij in de refreinen vaak verrassend warm uit de hoek komt.

Die melodieuze refreinen dragen toch al bij aan de toegankelijkheid van “Genotype”, al is dat bij dit genre natuurlijk altijd een relatieve term. Maar het refrein van Closer to the Unknown nodigt wel degelijk uit tot luidkeels meeblèren, al dan niet met de metalvuist in de lucht. Vanishing Twin is met zijn melodieuze zanglijnen en heerlijk voortstuwende drums een instant klassieker, die iedereen met liefde voor stevige en complexe muziek zou moeten aanspreken.

Fans van het eerste uur missen op “Genotype” wellicht de brute intensiteit van de vroege albums. Ook hebben andere bands tijdens het afgelopen decennium deze ‘progdjent’-stijl verder doorontwikkeld, zoals eerdergenoemde Periphery en TesseracT, maar ook het (nog iets stevigere) Monuments. In die zin is Textures anno 2026 niet meer zo vernieuwend en impactvol als tijdens de periode tot aan “Silhouettes“. Maar “Genotype” laat zien dat de band zich blijft ontwikkelen, en daarmee hopelijk een nog breder (proggeoriënteerd) publiek kan bereiken. Deze vaderlandse vaandeldrager van de technische progmetal bewijst in de tussenliggende jaren niks aan kwaliteit of relevantie ingeboet te hebben. “Genotype” vormt daarmee een glorieuze comeback EN een vroeg hoogtepunt van dit progjaar. Meer van zulks in de rest van 2026 graag!

CD:

LP: