TritopAlbum

“Tritop 120” is het tweede album van deze uit Italië afkomstige groep. Het debuutalbum “Rise of Kassandra” maakte op mij behoorlijke indruk. Een goede reden nieuwsgierig te zijn naar het vervolg. Immers, het zogenaamde ‘tweede album-syndroom’ ligt altijd op de loer.

Dit tweede album is geen conceptalbum. Het is een persoonlijke reis en een eerbetoon aan de liefde voor reizen, ontdekking en muziek zelf. Het gaat over afstand en terugkeer, over herinneringen die door de tijd echoën en over het licht dat blijft schijnen na afwezigheid. Inderdaad, enige dramatiek is ook deze Italianen niet vreemd.

Ik weet niet of er een blauwdruk van het ultieme symfo- of progalbum bestaat. Dit album “Tritop 120” is er een wat mij betreft. Tempowisselingen, tegendraadse en soms complexe ritmes, opwindende gitaarsolo’s, lang uitgewerkte toetsensolo’s, virtuoos spel, afwisselende zang, instrumentale passages, instrumentbeheersing en epics (ja, vooral die!), je treft het allemaal aan op dit album van ruim 45 minuten. Neem als voorbeeld het nummer Master of Drama, dat je ruim dertien minuten laat duizelen.

Wat opvalt is de vrijwel accentloze zang van Mattia Fagiolo. De man heeft een vrij hoog stemgeluid en een enorm bereik, met soms flinke uithalen. Hij doet regelmatig denken aan Tommy Shaw (Styx). Op het eerste album zorgde Fagiolo in zijn eentje voor de zang. Op dit album krijgt hij vocale (achtergrond)ondersteuning van drie bandmaten en een uit drie dames bestaan koor. Een aanzienlijke verrijking. Verder zit het drumwerk vrij vooraan in de mix, waardoor goed te volgen is wat een virtuoze drummer Ivo di Taglia is.

Net als op het eerste album herbergt dit schijfje een epic van 23 minuten, Asymmetrical Reflections of a Restless Heart. Het woord epic doet menig symfomaan bij voorbaat likkebaarden. Ook hier stellen de Italianen je niet teleur. Het is niet iedere groep voorbehouden een lang nummer te maken dat beklijft en de aandacht weet vast te houden. Je raadt het al, dit nummer doet dat wel, en ook nog eens voor de volle 23 minuten. Een lang uitgewerkt intro, enkele refreinen, maar bovenal instrumentale en symfonische passages, waar melodie en complexiteit verenigd worden. Hammondorgel en Mellotron versmelten met gelaagde synthesizers, fraai (twaalfsnarig) gitaarspel en een koor dat de emotionele lading versterkt. Ik had vingers te kort om ze af te likken.

Toonaangevende platenbazen en -bazinnen, promotors, zaaleigenaren en andere bookers, legt uw oren te luister. “Tritop 120” is het hoorbare bewijs dat symfo en prog nog springlevend zijn. Noteerde “Rise of Kassandra” nummer acht in mijn jaarlijst van 2023, het voorliggende pareltje gaat in 2026 hoger scoren. Op zeker.