Wolverine Album

Als je de discografie van de Zweedse band Wolverine bekijkt (en uiteraard de albums beluistert), zul je een aantal typerende zaken opmerken. Zijn je ogen wijd open, je oortjes gespitst en is er sprake van kletsnatte smaakpapillen? Ga er dan voor!

Allereerst is daar natuurlijk de niet te missen ontwikkeling die men qua stijl heeft doorgemaakt. In het begin karakteriseren deathmetal-invloeden de muziek nog, maar steeds meer neemt het progressieve gehalte van de composities toe, hetgeen leidt tot een aantal meesterwerken waarop de intense doommetal welig tiert. In dat kader is het briljante “Communication Lost” meer dan de moeite waard. Daarna nemen de sfeermakers enigszins gas terug met het melancholieke “Machina Viva” waarop een typisch Scandinavische sfeer rondwaart. Steeds vaker zie je dat Wolverine lange pauzes tussen hun albums inlast. Zo heeft het hier besproken nieuwe werkstuk “Anomalies” maar liefst tien jaar op zich laten wachten. Hongerig als een wolf ben ik er dus helemaal klaar voor om dit smakelijke hapje recensiegewijs te verorberen.

Het goede van Wolverine is dat elk album zich onderscheidt van het andere. Zo wordt op “Anomalies” de progmetal iets progressiever neergezet dan op zijn voorganger. Het geluid is directer dan ooit. Noem het toegankelijker, maar vergis je niet: de samenwerking van de vijf muzikanten is alom geweldig. Het geheel van muziek en tekst is weliswaar nog steeds erg donker, maar de gruizigheid heeft af en toe plaatsgemaakt voor meer transparantie en definitie. Dat er hierdoor een levendige dynamiek in het album zit, laat zich raden.

Die lange pauzes komen door de nodige tegenslagen waar de band mee te kampen had. Alle frustraties die dat met zich meebracht, vormen voor zanger Stefan Zell de inspiratie om over te schrijven. Toch klinkt hij niet als een Sombermans. Integendeel, Zell klinkt met zijn tamelijk hoge stem juist fris en frivool. Soepel danst hij over de notenbalken, zonder er ook maar één keertje van af te vallen.

Globaal gezien gaat het op “Anomalies” over het proces van ouder worden, dat je je op oudere leeftijd vragen stelt waar je vroeger niet mee bezig zou zijn. Het zit allemaal nogal los in elkaar, en zo kan het gebeuren dat er een drietal nummers als trilogie gepresenteerd wordt. Het zaadje hiervoor werd twintig jaar eerder al gezaaid met A Perfect Alignment. Deze ronduit schitterende track is ook op YouTube te vinden. Ik zou zeggen: neem het tot je en laat de vijfkwartsmaat je meeslepen.

De andere tracks van de trilogie zijn opener A Sudden Demise en het wat broeierige Circuits. De heftige akkoorden waarmee A Sudden Demise van start gaat en de prachtige zanglijnen erna liegen er niet om. En wat een mooi toetsenspel. De ballade My Solitary Foe is veel meer dan een aanstekerliedje. Deze ultiem geladen track is het toonbeeld van compositorisch vernuft. Elke noot heeft betekenis. Het pakkende Nightfall heeft een toegankelijke vibe, terwijl de tekst gaat over de doodsangst die Stefan Zell had om te gaan slapen. Het filmische This World and all Its Dazzling Lights deelt het album wiskundig gezien doormidden met prachtige mellotrongeluiden, marcherende drums en een uiteindelijke ontploffing. Toch blijft de sfeer van het album ongewijzigd, en dat is maar goed ook.

Het miniatuurtje Automaton vormt met zijn piano, zang en onderhuidse toetsenklanken de gedoodverfde opmaat voor de drie nummers die komen gaan. Na eerdergenoemde A Perfect Alignment komen Losing Game en Scarlet Tide het album afsluiten, en geloof me als ik zeg dat je dat eigenlijk niet wilt. Je zit er tot over je oren in. Losing Game is een wat pittiger nummer dat met zijn breedvoerige samenzang erg aan Kansas doet denken. Ook de gitaar- en toetsensolo aan het eind hebben dat onoverwinnelijke. Wolverine besluit dit album op grootse wijze, namelijk met de reflectieve klanken van Scarlet Tide. Dat dit grotendeels drumloze nummer afsluit met een bombastische finale is buitengewoon in lijn met het album.

Met “Anomalies” heeft Wolverine een album gemaakt van onsterflijke schoonheid. Juist het sterke samenspel van eenieder in combinatie met de spaarzaam aangebrachte solospots maakt dit album zo bijzonder. De band geeft hierdoor de uitstekende zanger Stefan Zell volop de ruimte om te excelleren, en dat doet hij dan ook. Ik vind het echt een magnifiek album en zie nu al uit naar een vervolg. Ik heb nog wel zin in een dergelijk smakelijk hapje.

LP: