Pink FloydAlbum

Kortgeleden kwamen er twee ‘nieuwe’ albums van Pink Floyd uit: een door Steven Wilson geremixte set onder de titel “8-Tracks” en een door diezelfde duizendpoot bewerkt live-album getiteld “Live from the Los Angeles Sports Arena, April 26th, 1975”. Eerlijkheidshalve: het hier besproken live-album komt ook al voor op de vorig jaar uitgebrachte verzamelaar “Wish You Were Here 50”. Ze maken allemaal onderdeel uit van een zondvloed aan (her)uitgaven die probeert het laatste restje uit de grote catalogus van de legendarische band te persen en en passant ons van wat losgeld te beroven. Maar dat live-album is een bijzonderheid, om meerdere redenen.

Allereerst om de bron van de opname: een onvervalste zogenaamde bootleg, een illegale opname gemaakt tijdens een van de talrijke optredens van de Floyd. Door een beroemde/beruchte bootlegger, Mike ‘the Mic’ Millard. Hij is in zijn eentje verantwoordelijk voor honderden illegale opnames, vaak van behoorlijk goede kwaliteit. Dat deed hij bijvoorbeeld door zich voor te doen als mindervalide en de apparatuur te verstoppen in zijn rolstoel. De goede man is inmiddels overleden, maar de opname was blijkbaar goed genoeg om als basis te fungeren voor een officiële uitgave van de band. Maar er is meer aan de hand.

De band was op het toppunt van zijn kunnen, had twee jaar daarvoor het iconische “The Dark Side of the Moon” (TDSOTM) uitgebracht en was doende met de opnames voor een opvolger. Het management besloot om medio 1975 een aantal optredens te organiseren, waarmee het enorme succes van Pink Floyd kon worden verzilverd. Maar ten tijde van de vijf shows in april in Los Angeles was opvolger “Wish You Were Here” nog helemaal niet uitgebracht, dat zou pas in september van dat jaar gebeuren. Dat liet onverlet dat Waters/Gilmour cum suis een groot deel ervan toch al live zouden spelen. En dan is er nog een bijzonder aspect aan “Live from the Los Angeles Sports Arena, April 26th, 1975”. Er werden stukken gespeeld van een pas ruim twee jaar (!) later uit te brengen album (“Animals”). Weliswaar in embryonale vorm, maar toch al duidelijk herkenbaar.

Nou was dat laatste geen onbekend fenomeen voor met name Pink Floyd: veel stukken kwamen al spelend/improviserend tot stand en werden op het podium van ruwe diamantjes tot flonkerende juwelen geslepen. Maar bijzonder blijft het: een optreden dat voor ruim de helft bestaat uit nog onuitgebracht materiaal. De volledige eerste schijf wordt aldus gevuld met werk van “Animals” en “Wish You Were Here”, schijf twee bevat een integrale weergave van “The Dark Side of the Moon” plus Echoes van “Meddle” (1971).

CD1 van het nieuwe album start met Raving and Drooling, een vroege versie van wat uiteindelijk als Sheep op “Animals” terecht zou komen. De teksten zijn nog compleet anders, maar het raamwerk van het nummer is duidelijk herkenbaar. Wat nog ontbreekt is het iconische intro met de Fender Rhodes-piano van Rick Wright. You’ve Got to Be Crazy betreft de oerversie van Dogs. Die is al een stuk verder ontwikkeld dan het eerste nummer. Ook de teksten zijn al veel meer in lijn met de uiteindelijke versie. Beide nummers werden indertijd ook nog overwogen voor “Wish You Were Here”. Wat vooral opvalt is de meer prominente plek die de toetsen van Wright innemen, veel meer op de voorgrond dan op de plaat zou terechtkomen. Waters kondigt You’ve Got to Be Crazy af met de zin ‘wreed maar eerlijk’.

De bassist introduceert Shine On You Crazy Diamond met een verwijzing naar Syd Barrett. Het is al bijna de definitieve versie zoals later dat jaar op het studioalbum zou verschijnen. Gek genoeg zonder de kenmerkende saxofoon solo, terwijl Dick Parry wel aanwezig was (Money). Have A Cigar is volledig wat later zou worden opgenomen en gaat op enigszins vervreemdende wijze over in deel 2 van Shine On. Na een uur kondigt Waters een pauze aan en haalt nog even verbaal uit naar de ‘gele shirts’ (de ordebewakers?) die onrustig proberen de meute in toom te houden.

Na de pauze (CD2) volgt een natuurgetrouwe weergave van het succesalbum TDSOTM met vrouwelijke achtergrondzang (Venetta Fields en Carlena Williams, geen Clare Torry) en de helaas recent overleden Dick Parry op sax tijdens Money en Us and Them. Ook de jazzy piano-improvisatie tijdens Great Gig in the Sky is bijzonder. Het album eindigt met een ruim 22 minuten durende puntgave versie van Echoes.

Het geluid is uitzonderlijk voor een bootleg. De bas is misschien wat hard in de mix, en drums en soms ook zang daarentegen wat zacht. Wrights toetsenpartijen zijn bovengemiddeld goed te horen. Natuurlijk mag de rol van de alomtegenwoordige Steven Wilson niet onvermeld blijven. Hij nam de taak op zich om Millards opnames zorgvuldig te restaureren en remasteren, met als resultaat een uiterst genietbaar live-album met een totale speelduur van twee uur en een kwartier. Sony Music brengt het album nu voor de eerste keer uit op zowel vier elpees (special voor de recente Record Store Day) als op dubbel-cd. Met name interessant voor de echte Floydfans.

CD


LP