Met “Born from Dark Waters” (lees hier onze recensie) lanceert Nymue een ambitieus en verrassend professioneel debuutalbum. We spreken zangeres en multi-instrumentalist Thirza Fekkes op een mistige ochtend vanuit haar donkere thuisstudio. Meteen in de middeleeuwse sfeer die het album ademt, zullen we maar zeggen.

Dit is de eerste officiële release van de band, maar jullie speelden al langer samen. Kun je ons wat meer vertellen over het ontstaan van Nymue?

Tja, we zijn eigenlijk geleidelijk een beetje bij elkaar geraapt. We hebben elkaar grotendeels leren kennen via Ayreon Project, een tribute-band waarin Dominique (Pongers, drums, RP), Vincent en Reinier (Van Zwieten, gitaar en basgitaar, RP) en ik speelden. Vincent en ik hadden vanaf het begin een heel goede muzikale klik. Voor mijn eindexamen aan het conservatorium hebben we samen een stuk geschreven. Toen hadden we meteen het gevoel: dit is heel vet, hier moeten we iets mee. Zo ontstond het idee om verder te gaan. Aanvankelijk deden we vooral covers, waaronder een metalversie van Phantom of the Opera en Mother Earth van Within Temptation. Bij elke cover sloten er meer mensen aan. Vincent kende Bastiaan (Westerbeek, gitaar, RP) van het conservatorium in Enschede, en zo kwam hij er als laatste bij.

Van een paar covers naar een compleet dubbelalbum met negentien nummers is vervolgens een behoorlijke stap.

Ja, het is eigenlijk allemaal een beetje uit de hand gelopen, dat was niet helemaal de bedoeling, haha. We zouden eigenlijk een sprookjes-EP maken. Het idee daarvoor ontstond toen ik Snow, Glass, Apples van Neil Gaiman las. Dat vertelt het bekende verhaal van Sneeuwwitje, maar dan vanuit het perspectief van de stiefmoeder, de boze heks. Wij vonden het interessant om een bekend verhaal vanuit een ander perspectief te vertellen. Vervolgens zijn we gaan nadenken over welk verhaal daarvoor geschikt zou zijn.
Uiteindelijk kwamen we bij de legende van Arthur uit. Dat is zo’n oud verhaal dat er ontzettend veel verschillende versies van bestaan, waardoor het juist geschikt is om er een andere draai aan te geven. Toen begonnen we een verhaal te schrijven, en bij ieder onderdeel dachten we: hier moet een nummer bij! En dan komen er dus steeds meer nummers, tot we uiteindelijk ongeveer anderhalf uur muziek hadden.

Jullie vertellen het verhaal vanuit het perspectief van Morgana, de tovenares of heks in de legende. Was de keuze voor een vrouwelijke invalshoek in een verhaal dat historisch vooral door mannen wordt gedomineerd een heel bewuste? Geef je daarmee een boodschap af?

Haha, dit mag ik eigenlijk niet zeggen van de jongens, maar: ja, absoluut! Veel van de muziek en verhalen waar ik naar luister worden nog steeds sterk vanuit een mannelijk perspectief verteld. Ik vind het ontzettend inspirerend om daar een andere draai aan te geven. Dat geldt ook voor de bands waar ik naar luister. Daar zitten veel vrouwelijke zangeressen tussen. Zij inspireren mij muzikaal, bijvoorbeeld in de manier waarop ik zing en welke technieken ik leer, maar ook inhoudelijk. Ik vind het eigenlijk logisch dat wij, met mij als zangeres, muziek maken waarin ook een vrouwelijke invalshoek zit. Zeker binnen metal, waar mannen historisch gezien toch heel sterk de mainstream hebben bepaald.

Is er volgens jou nog steeds behoefte aan dat sterkere vrouwelijke perspectief binnen metal?

Toen ik rond mijn zestiende metal begon te luisteren, waren er naar mijn gevoel veel minder vrouwen zichtbaar in de hardere genres. In de symfonische metal had je natuurlijk al bands als Epica, Nightwish en Within Temptation, maar daarbuiten hield het al gauw op. Ik ben bijvoorbeeld ontzettend fan van Jinjer. Tatjana Shmailyuk is echt een beest als het gaat om extreme vocalen. Dat maakte op mij enorm veel indruk.
Je ziet tegenwoordig steeds meer vrouwen in de hardere metal, maar het is nog lang niet fifty-fifty. Er is een lange geschiedenis van mannelijke zangers in metal en vooral in de hardere genres wordt dat nog vaak als de norm gezien. Ik heb zelf ook meegemaakt dat mensen zeiden dat een grunt niet bij een vrouwenstem zou passen. Dat soort opmerkingen krijg je dus nog steeds. Ik heb soms nog wel het gevoel dat je als vrouw extra goed moet zijn voordat je serieus wordt genomen op het gebied van extreme vocalen.

Je hebt zelf een klassieke achtergrond, toch?

Ja, tot mijn vijftiende of zestiende luisterde ik vrijwel alleen maar naar klassieke muziek. Toen ik acht of negen was, ben ik begonnen met dwarsfluit. Ik wist eigenlijk al heel jong dat ik fluit wilde spelen. Ik heb klassiek fluit gestudeerd en ben naar het conservatorium gegaan. Ook qua zang heb ik een klassieke achtergrond. Ik heb klassieke zangles gehad en in het koor van het Noord Nederlands Orkest gezongen. Op het conservatorium zing je natuurlijk ook veel klassieke muziek. Dat is echt mijn achtergrond. En ik vind het nog steeds heerlijk om hoge noten te zingen.

In het kader van ‘hoog reiken’: jullie hebben bijna alle onderdelen van het ‘maakproces’ van “Born from Dark Waters” in eigen hand gehouden.

Eigenlijk is de mastering het enige muzikale aspect dat we uit handen hebben gegeven, voor de rest hebben we alles zelf gedaan. We hadden het geluk dat we gebruik konden maken van de studio’s van het conservatorium in Enschede, waar Vincent en Bastiaan studeerden. We hebben wel een crowdfunding gedaan, maar dat bedrag was bij lange na niet voldoende. Daarnaast hebben ze eigenlijk de complete productie op zich genomen, van de opnames tot het mixen. Dat scheelt enorm veel geld, maar als je alle uren zou gaan optellen die daarin zijn gaan zitten, wil je eigenlijk niet weten wat het album echt gekost heeft.
Ik vond het bovendien belangrijk dat de gastmusici betaald werden. Als fluitist heb ik vaak meegemaakt dat je wordt gevraagd om ‘voor exposure’ of bijvoorbeeld een tegoedbon te spelen. Dat wilde ik niet. De orkestpartijen zijn soms behoorlijk pittig en die speel je niet zomaar. Het koor heeft wel op vrijwillige basis meegedaan. Dat zijn mensen die het ontzettend leuk vonden om te doen en die bijvoorbeeld dezelfde opleiding hebben gevolgd als ik. We zijn zelfs van plan om met die mensen een eigen koor te beginnen.

Het klinkt als een behoorlijk intensief leerproces al met al.

Zeker, we hebben ontzettend veel geleerd van dit album, alleen al qua manier waarop we componeren. Bastiaan kwam bijvoorbeeld pas later bij de band, toen Vincent en ik al aan het schrijven waren. We moesten erg wennen aan elkaars manier van componeren. Dat proces heeft zeker invloed op de manier waarop we in de toekomst samenwerken.
We zijn eigenlijk nu al bezig met de volgende release. Er zijn verschillende ideeën, ik heb al teksten geschreven, en er zijn riffs en andere schetsen. En geloof het of niet: na negentien nummers hebben we nog materiaal van dit album over dat we uiteindelijk niet gebruikt hebben en waar we nog verder mee willen. We zijn vooral aan het ontdekken wat de echte Nymue-sound wordt. Op dit album hoor je nog een heel breed scala aan stijlen. We zijn aan het uitdiepen welke kant we daarmee op willen.

Jullie muziek heeft duidelijk meer invloeden dan alleen de traditionele symfonische metal. Wat komt er allemaal terug in jullie geluid?

Binnen de band luisteren we naar een heel breed spectrum. Bastiaan en ik luisteren bijvoorbeeld veel naar metalcore en andere genres met extreme vocalen, terwijl Vincent veel meer naar prog en progmetal luistert, bands als Periphery en toch ook Dream Theater. Een heel grote invloed is daarnaast film- en gamemuziek. Wicked, Frozen, God of War en Baldur’s Gate 3: dat soort muziek heeft ons heel erg geïnspireerd bij het schrijven. Natuurlijk staan ook bands als Epica, Nightwish, The Gentle Storm en Stream of Passion op onze gezamenlijke inspiratielijst, maar het is echt een mengelmoes. Er is niet één genre waarvan je kunt zeggen: dit is Nymue.

Welke nummers op “Born from Dark Waters” laten volgens jou het beste horen waar Nymue op dit moment voor staat?

Dat vind ik heel moeilijk. Een van mijn persoonlijke favorieten is Fate’s Dark Embrace. Dat nummer gaat van heel klein naar heel hard en is ook behoorlijk proggy. The Execution, een van de singles, vind ik ook een heel goed voorbeeld. Daar zit orkest in, koor, band, grunts en opera-vocalen. Dat is precies wat we met Nymue proberen te doen. Ook in ons lange nummer Whispers of Despair zitten heel veel Nymue-elementen, van een koor-interludium tot een breakdown, maar ook meer poppy refreintjes. Het gaat er behoorlijk heftig aan toe, maar er zit wel een heel dynamische opbouw in.

Je schakelt vaak tussen je klassieke en rockstem, maar ook naar je extreme vocalen. Hoe soepel werken die overgangen voor je stem?

Dat was in het begin lastig, maar inmiddels gaat het steeds beter. Ik ben het afgelopen jaar ontzettend vooruitgegaan. Ik heb online gruntlessen gevolgd bij Britta Görtz en zij heeft me enorm geholpen met mijn extreme vocalen. Voor de toekomst wil ik dat nog veel verder ontwikkelen, zodat de overgang van klassiek zingen naar extreme vocalen echt naadloos wordt. Het is een kwestie van blijven trainen en de techniek steeds verder pushen.

Wie zijn voor jou belangrijke voorbeelden op vocaal gebied?

Marcela Bovio (vooral bekend van haar werk met Arjen Lucassen, RP) is voor mij een heel groot voorbeeld. Ze is technisch ontzettend goed en kan ook heel veel emotie overbrengen. Ze heeft een enorm breed scala aan technieken. Als muzikant vind ik dat heel inspirerend. Ik vind haar enorm ondergewaardeerd. Daarnaast zijn Tatjana Shmailyuk (Jinjer, RP), Alyssa White-Gluz (Blue Medusa, Dragonforce, voorheen Arch Enemy, RP) en Courtney LaPlante van Spiritbox een inspiratie op het gebied van zang. En als mannelijk voorbeeld moet ik Will Ramos (Lorna Shore, RP) noemen. Ik heb hem live gezien en dacht echt: hoe doet hij dit? Dat is ongelooflijk.

Hoe zie je de vertaling van jullie muziek naar het podium? Jullie hebben vooralsnog geen toetsenist, en er staan natuurlijk enorm veel klassieke partijen op het album.

Voorlopig werken we live met backingtracks, maar we zouden heel graag een toetsenist hebben. Mijn voorkeur gaat uit naar iemand met een klassieke achtergrond, omdat dat goed bij onze muziek past. We hebben ook gesproken over het meenemen van een klein groepje orkestmusici. We hebben eerder met een compleet orkest gewerkt en hebben de contacten om zoiets te organiseren. Voor nu is dat echter nog niet haalbaar.
Om de rol van de gastzangers over te nemen hebben we nu al voor de nummers met gastvocalen alternatieve versies gemaakt waarop ik alle vocalen zing. Ook de teksten zijn dan aangepast, zodat het verhaal logisch vanuit het perspectief van Morgana verteld wordt. We zouden het album dus volledig zonder gastzangers kunnen uitvoeren, maar het zou natuurlijk fantastisch zijn om de show vaker met alle gasten te kunnen uitvoeren.

Waar staat Nymue over tien jaar?

Haha, je vraagt dat misschien aan de verkeerde persoon, want ik zet altijd heel hoog in. Ik hoop dat we in elk geval meerdere albums hebben uitgebracht en een tour door Europa hebben gedaan. Hopelijk hebben we ook een show gedaan met orkest en koor. Het lijkt me geweldig om “Born from Dark Waters” in volle glorie met een compleet orkest en koor uit te voeren.
En natuurlijk zou het fantastisch zijn om ooit mee te kunnen op tour met grotere bands als Epica of Blackbriar, want ik ben er van overtuigd dat die ook echt groot gaan worden. We hebben vanaf het begin gezegd dat we dit niet alleen voor de lol doen. Natuurlijk moet het leuk zijn, maar we zijn wel echt ambitieus. We willen hier echt iets groots van maken, daarom hebben we ook zoveel tijd in dit album gestoken. We proberen het professioneel aan te pakken en op een zo hoog mogelijk niveau te werken. Dat kost tijd, maar de neuzen staan binnen de band allemaal dezelfde kant op. We willen er echt voor gaan.

Voorlopig is de eerste stap de releaseshow op 16 oktober.

Ja, daar zit ontzettend veel tijd in, ook vanwege de film die op de achtergrond wordt vertoond. We hebben de zaal zelf gehuurd, en de kaartverkoop gaat gelukkig steeds beter. We hebben inmiddels de eerste repetitie met de gastzangers gehad en de tweede groep komt eraan. Ook met de film hebben we al gerepeteerd in de uiteindelijke podiumopstelling. Het wordt echt een heel bijzondere show. En we hebben met voorprogramma De Griene Wâlden een heerlijke, gezellige opener, dus hopelijk komen mensen meteen in die middeleeuwse sfeer terecht.

Gaat dat zien, beluisteren en beleven op 16 oktober in Drachten!