QuiviraAlbum

In diverse publicaties naar aanleiding van de release van Quivira wordt verwezen naar de link met de band Kansas. Dat is slechts voor een klein deel terecht. Lisa LaRue, de grote drijvende kracht achter Quivira, is opgegroeid in Topeka. Dan kun je natuurlijk niet ontkomen aan de invloeden van Kansas. Haar muzikale invloeden liggen verder vooral bij ELP, Yes, Gong, Genesis, en Gentle Giant.

Daarnaast is zij een afstammeling van de Cherokee-indianen, die oorspronkelijk iets zuidelijker dan Kansas woonden. De naam Quivira verwijst naar een gebied waar de Spaanse conquistador Coronado in 1541 dacht goud te vinden. Een gedeelte van dit gebied valt nu onder de staat Kansas. De hoes van het album wordt gevormd door een gedeelte van een muurschildering in het parlementsgebouw van Kansas in Topeka. De muurschildering heet: “The coming of the Spaniards” en verwijst naar de al eerder genoemde conquistador Corona.

Een andere kleine connectie met Kansas is de deelname aan dit project van Jake Livgren, een neef van… Hij verleende in 2000 al zijn medewerking aan het album “Somehwere to Elsewhere” van Kansas. Daarnaast was hij kort lid van de band Proto-Kaw en is hij regelmatig te vinden op diverse soloalbums van Neal Morse en van zijn oom Kerry Livgren. Het derde bandlid is John Baker, zanger, gitarist en echtgenoot van Lisa LaRue. De derde link met Kansas is een gastrol voor Joe Deninzon, violist van het huidige Kansas.

Lisa is geen nieuwkomer in het prog-universum. Sinds 1994 heeft zij als toetseniste diverse soloalbums en projectalbums uitgebracht. Daarnaast heeft ze samengewerkt met John Payne (Asia) en bijdragen geleverd aan onder andere de albums van Esquire, de band van de ex-vrouw van Chris Squire, Nikki.

Ongeveer tien jaar geleden kreeg ze medische klachten, waardoor haar handen niet meer goed werkten. Inmiddels is ze daarvan hersteld en bracht ze vorig jaar comeback-album “Forged from Fire” uit.

Met dit “Quivira” zet ze haar comeback op indrukwekkende wijze luister bij. Indrukwekkend omdat ze, naast het componeren van alle muziek, ook alle instrumenten zelf bespeelt via haar toetsen, behalve basgitaar, gitaar en zang. Ze weet met die toetsen en de daaraan gekoppelde software een indrukwekkend symfonisch, proggy klankbeeld te produceren. Het geluid wordt vaak gevormd door geprogrammeerde drums, bas en diverse lagen authentieke instrumenten, Hammond, piano en diverse synthesizersounds. Met regelmaat legt ze een lekkere groove neer.

Helaas klinken daarbij vooral de breaks in de toms erg vlak. In combinatie met het ontbreken van aansprekende melodieën in de veelal instrumentale tracks slaagt LaRue er onvoldoende in de aandacht van de luisteraar vast te houden. Daarbij lijkt ze een voorliefde voor het geluid van de viool te hebben. In heel veel nummers komt dat geluid voorbij, de ene keer authentieker, de andere keer wel heel erg uit een doosje. Dat maakt dat de gastrol van Joe Deninzon in Moving Forward van weinig toegevoegde waarde is, ondanks dat hij er een aantal zeer fraaie passages uitperst.

De opening van het album is zeer dramatisch, gedragen, en melodisch, compleet met ‘koorzang’. Het doet sterk aan Vangelis denken. LaRue gebruikt verder veel tempowisselingen en snelle, repeterende pianomotiefjes om de grooves gestalte te geven. Gaandeweg het album begint dat wel op te vallen. Wanneer de gitaar, elektrisch of akoestisch, even in beeld komt, levert dat vaak welkome variatie op. Binnen het elektrische gitaarwerk is het cleane spel vaak zeker zo fraai als het vervormde, al is het ruige gitaarwerk van Evan Stanley in het stevige Kicking Rocks wel om van te smullen.

Naast het mooie gitaarwerk zingt John Baker het sterke The Turk/Follow the Wind. Zijn stem moet je een beetje liggen. Hij klinkt wat nasaal en geknepen, maar in de hoogte is dat minder problematisch. Dan zijn de vocale bijdragen van Jake Livgren prettiger om naar te luisteren. Zijn stemgeluid en zanglijnen tillen de betreffende nummers (The Benefits of Breathing Quietly, Quivira Bound, Prelude to Anywhere/Weekend Conquistadors) naar een hoger niveau. Het voegt meteen meer structuur toe.

Ik vind het persoonlijk jammer dat er op dit album niet meer ruimte voor de zang van Livgren is gevonden. De nummers die hij zingt, springen er evident bovenuit. Het zou het album meer kleur en variatie hebben gegeven. Daarnaast is het jammer dat de drums bij vlagen zo vlak klinken. Dat neemt niet weg dat LaRue en kompanen met “Quivira” een imponerend album hebben gemaakt.