IGNEAAlbum

IGNEA is een bijzondere band die zich de afgelopen jaren stevig in mijn systeem heeft genesteld. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met de moeilijke situatie in Oekraïne en dat zorgt voor meer interesse in deze band. Voorop staat daarin natuurlijk de aantrekkingskracht van de muziek.

Muzikaal gezien combineert “Monumental” – het vierde album van de band – technische riffs met een industriële ondertoon, intermezzo’s, grootse koren en melodische passages die golven van nostalgie oproepen. Visueel en conceptueel put IGNEA inspiratie uit retrofuturisme, modernistische en monumentale architectuur en industrieel design. Gastoptredens zijn er van vocalisten als Andy LaPlegua (Combichrist) en Britta Görtz.

Het album opent opvallend optimistisch met de weelderige toetsenklanken van Darkness. Zangeres Helle Bohdanova straalt rust en zelfverzekerdheid uit. Niets in het nummer verraadt dat de band mogelijk herhaaldelijk de opnames moest onderbreken om naar een schuilkelder te vluchten. De muziek wordt kracht bijgezet door blastbeats en hemelse koren. Prefab, één van de eerste video’s voor het album, is een voorbeeld van industrial metal, met een hoofdrol voor Chombichrist’s zanger Andy LaPlegua. Hard en stevig, hoewel het een herkenbare IIGNEA track blijft.

Wat door het hele album schijnt is vooral de toetsenaanpak van Yevhenii Zhytniuk. Samen met Bohdova is hij de mastermind achter de muziek. Ondanks het stevige karakter van de muziek past hij regelmatig jaren-tachtig toetsen toe. Sequencer-gedreven, inclusief opvallende pads en leads, en je kunt stellen dat veel muziek is ontstaan bij zijn eerste schetsen op de toetsen. Ondanks dat slaat hij niet door in de toepassing van de compositie, het blijft in dienst van het totale sfeerbeeld.

Om te voelen hoe bepalend zijn spel is, kun je luisteren naar I Am in Hell. Het is een onverwacht moment van het album: een kort intermezzo in de stijl van een retro-futuristische tv-reclame uit de jaren zestig. Zo’n reclame die ooit vliegende auto’s, toerisme naar de maan en een stralende nieuwe wereld beloofde. Het nummer vangt de psychologische kant van nostalgie: het moment waarop het verlangen zich naar binnen keert en verstikkend begint te werken. Vroeger werd nostalgie als een ziekte beschouwd en werden mensen als psychiatrische patiënten behandeld als ze eraan ten prooi vielen. Hier versmelt die historische lading met reflectie: herinneringen die geen troost meer bieden, maar afglijden naar iets duisters, waardoor een gevoel van een hel op aarde ontstaat dat voortkomt uit de eigen geest – “de hel, dat ben ik.” Hoe dan ook blijft het een vreemde combinatie: lieve muziek met een tekst die verwijst naar ellende. Maar zoals gezegd, de stempel van Zhytniuk is duidelijk aanwezig.

Ik heb een zwak voor Helle Bohdanova. Zonder het neerbuigend te bedoelen: het is een piepklein vrouwtje met een indrukwekkend vocaal bereik. Zachte, vrouwelijke engelenzang, maar ook een gruntstrot waar je u tegen zegt. Ze articuleert bijna perfect, heeft een goede beheersing van taal en emotie en voelt precies aan waar ze die emotie moet neerzetten. Als Helle zingt, word ik altijd een blij mens, wat haar boodschap ook is. En hoewel het album niet over de huidige moeilijke omstandigheden gaat, maar over de grootsheid en ambitie van ruimtedromen tijdens de Koude Oorlog, via de melancholie van stedelijk verval en vergeten modernistische bouwwerken, tot de emotionele lading van persoonlijke en collectieve herinneringen, het blijft aangenaam om naar Bohdanova te luisteren.

Dreams of Lands Unseen (hey, die kennen we) is een onvervalste IGNEA song waarin het verleden en het heden van de band bij elkaar komen. Glossy toetsenpartijen wedijveren met stevige riffs en een theremin-solo. Een koor wat we herkennen uit het Sovjettijdperk versterkt de song op krachtige basis. En dan weer een heerlijk sterk Bohdanova refrein…

Between No Longer and Not Yet is een nummer waarin IGNEA direct herkenbaar klinkt en teruggrijpt op de sfeervolle melodieën van eerdere albums. De compositie ademt een Midden-Oosterse sfeer, die de muziek een exotisch en meeslepend karakter geeft. Liefhebbers van Myrath zullen hier ongetwijfeld van genieten.

Na meerdere luisterbeurten is er niet specifiek een song die er voor mij uitspringt. De songs op het album zijn iets steviger dan op voorgaande albums, anderzijds zijn er genoeg nummers waarin rust en melodie te vinden is. Het hele album is sterk maar ook kwetsbaar, een absoluut prijspakkende song is moeilijk te benoemen.

CD


LP