Inner ProspektAlbum

Met het album “Unusual Movements” verschenen Alessandro di Benedetti en zijn project Inner Prospekt pas in 2024 op onze radar. Knap gedaan, denk ik dan, dat je je zo lang voor Progwereld verborgen kan houden, al moet de progressieve fijnproever deze man al kennen van zijn medewerking aan Samurai of Prog.

“Solid Glass Structure” telt zeven nummers, waarvan er drie volledig instrumentaal zijn. Over het algemeen hoor je een mix van traditionele symfonische rock, doorspekt met invloeden van jazz/fusion, funk en klassieke elementen. Hoewel op dit schijfje wat minder, zijn de invloeden van Tony Banks nog steeds aanwezig.

Het album trapt af met Unbelievable Times. Het is een reis door Di Benedetti’s kindertijd en volwassenheid in de jaren zeventig en tachtig, bezien vanuit het perspectief van 2026. Het klinkt uitbundig vanwege de breed uitgemeten orkestratie en het Tony Banks-achtige toetsenspel. Di Benedetti is een begenadigd toetenman, maar zijn stem is er een die je moet liggen. Meermaals doet de licht zeurderige en soms monotone zang denken aan Shaun Guerin.

From Midnight to Dawn is een instrumentaal stuk van ruim tien minuten, dat oorspronkelijk werd gecomponeerd voor Samurai of Prog en in 2022 als bonustrack op het Samurai of Prog-album “Omnibus 3” staat. Je hoort invloeden van fusion en een swingend Hammond-orgel met verder bijdrage van onder andere Marek Arnold op saxofoon. Na een dromerig intermezzo, wat de nachtelijke kant van Di Benedetti symboliseert, gaan tempo en intensiteit omhoog en is er een afwisseling van toetsen en het fraaie gitaarspel van trouwe vriend Federico Tetti.

Op het twaalf minuten klokkende Ordinary Man komt Di Benedetti’s voorliefde voor piano duidelijk naar voren. De vocale passages zijn deels geïnspireerd door Us and Them van Pink Floyd. Wat verder opvalt is dat Di Benedetti met los en soepel drumwerk deze tak van sport ook goed beheerst. Niet onvermeld mogen de vlijmscherpe gitaarsolo’s van deze keer Rafael Pacha blijven. Klein punt van kritiek is dat het wat mij betreft korter had gemogen. Je treft dit nummer overigens ook op “Omnibus 4” van The Samurai of Prog.

Mrs. Braies is instrumentaal en staat ook op het album “Blue Days” uit 2014. Het eerste deel heeft dankzij het pianospel, de orkestratie en een droevige cellopartij een klassieke inslag. De titel verwijst naar een bergmeer in de Dolomieten waar Di Benedetti vaak met zijn vrouw verbleef. Halverwege zwelt de muziek aan en hoor je een prachtige akoestische gitaarsolo van Pacha ondersteund door staccato ritmiek.

Menig album heeft een zogenaamde vreemde eend. Hier heet deze eend You Call Me Mad. Het is een mengeling van stijlen funk, jazz en progressieve rock met afwisselend en veelzijdig gitaarspel van Carmine Capasso en de dynamische, voortdurend veranderende baspartijen van Daniele Vitalone. Old Tune for Old Keys is instrumentaal met piano en synthesizer en doet qua sfeer denken aan het solowerk van Tomas Bodin. Het nummer dateert van de jaren negentig, ten tijde van Di Benedetti’s band Mad Crayon.

Met het ruim zeventien minuten durende en uit drie delen bestaande My Dark sluit dit album af. Di Benedetti neemt lang de tijd voor de opbouw, die eerst dreigend is met onheilspellende en langzaam aanzwellende toetsen. Er wordt als het ware een onderhuidse spanning opgebouwd. Na spacy toetsengeluiden ontbrandt het vuur in een instrumentaal middenstuk, dat vol zit met verrassende wendingen en sfeerwisselingen. Het laatste deel vind ik persoonlijk het hoogtepunt, met breed uitgesponnen Tony Banks-achtig toetsenspel. Het symfonische feestje wordt compleet met wederom prachtig gitaarspel van Pacha.

Met dit veertiende Inner Prospekt-album in ruim twaalf jaar toont Alessandro di Benedetti dat hij wat mij betreft een grote naam is in onze wereld. Iedere liefhebber kan en mag eenvoudigweg niet om deze muziek heen.